Translate -TRANSLATE -

Παρασκευή 1 Νοεμβρίου 2013

Περί γραισκύλων και λοιπών...

Αν για διάφορους γραισκύλους η Ελλάδα είναι ξεγραμμένη και ο ελληνικός λαός προγραμμένος - δεν θα γίνει! Μέρα μεσημέρι θα πληρώσουν...

 
Υπάρχει ο Ευτυχισμένος Βούδας. Παρίσταται γλυπτός με τα μακρυά του αυτιά κι ανάμεσά τους ένα πλατύ χαμόγελο από το ένα ώς το άλλο. Υπάρχει και ο Ατάραχος Βούδας. Ο Κοιμώμενος Βούδας - είκοσι μέτρα ξάπλα το άγαλμά του στην Μπανγκόκ, υπάρχει κι ο Συλλογισμένος Βούδας, Βούδας όμως Μ@λάκας δεν υπάρχει. Ούτε Βούδας Κυνικός, ούτε Βούδας Βλάκας. Ως προχθές τουλάχιστον. Απ’ όταν άρχισε να περιφέρεται στα κανάλια, στην εκπομπή του κ. Ευαγγελάτου από βραδίς και ύστερα, όρθρου βαθέος στον (πολύ καλό, πολύ καιρό τώρα) κ. Παπαδάκη, ένας σύμβουλος του κ. Στουρνάρα, από εκείνους που συνέταξαν το φορολογικό έκτρωμα για τα ακίνητα.

Τρομερός ο κ. Σύμβουλας! ο Τζένγκις Χαν σε σλόου μόσιον, σε αργή κίνηση! Τέτοιο πράμα δεν έχει ματαξαναδεί το Πανελλήνιο από τότε που έπεσε η τελευταία φεγγαρόπετρα στην Ατλαντίδα κι έστειλε τη δύστυχη ήπειρο άπατη. Τρομερός ο κ. Σύμβουλος Στουρνάρα, όστις προϋπήρξε και Σύμβουλος Σημίτη, δηλαδή τέντζερης και καπάκι εν τω άμα - μας έστειλε αδιάβαστους! Τρομερός στόμας, μορφωμένος, εύστροφος, απύλωτος. Κάθε φορά που άνοιγε, έκλεινε χίλια σπίτια, απέλυε δέκα χιλιάδες ψυχές κι έστελνε στο φρενοκομείο κάθε πουλί πετούμενο, κάθε ιχθύν βρεγμένον.

Βιβλικός τύπος. Απ’ το στόμα του έβγαιναν βατράχια και ίπποι χλωροί, μιλούσε ο άνθρωπος με μια συναίσθηση για τα ανθρώπινα, ανάλογη με την ευαισθησία της αγχόνης μπροστά στον πελάτη της. Ο extraterrestrial αυτός όταν δεν μιλούσε -κι ευτυχώς μίλησε λίγο- ίστατο με την υπερβατική αταραξία μιας μπριζόλας που έχει φάει τον άμπακο.

Κατάφερε να κάνει έξαλλους ακόμα και τους νεοφιλελεύθερους στην εκπομπή Ευαγγελάτου, ενώ άφησε άναυδους σύμπαντες τους μετέχοντες στην εκπομπή Παπαδάκη! Είχε για όλα μια μη απάντηση, χωρίς ταυτοχρόνως να καταβάλλει καμμιά προσπάθεια συγκάλυψης του «σκεπτικού» με το οποίο, αυτός ένας στεγνοστυγνός τεχνοκράτης, έφερε εις πέρας τις εντολές των πολιτικών του προϊσταμένων - του στυλ: εμένα μου είπανε να κόψω από σβέρκο, από σβέρκο έκοψα! Κι αν είχα και καμμιά παράπλευρη απώλεια, τι να κάνουμε τώρα; μετά τους χίλιους νεκρούς θα τη διορθώσουμε! Ο σβέρκος, όμως, σβέρκος! Επρεπε να κοπεί. Πάρ’ τονε και στον γάμο σου, να σου φάει όλο το γαμοπίλαφο!

Ο τύπος, συγγνώμην ο κ. Σύμβουλας, είναι η κλασική περίπτωση του «εγώ διαταγές εκτελούσα», όπως έλεγαν και οι ναζήδες στις ελάχιστες δίκες που πήγαν κατηγορούμενοι.


Βεβαίως, το πρόβλημα δεν είναι ο σήριαλ κήλερ (απ’ την εποχή Σημίτη έως την εποχή Στουρνάρα) Σύμβουλας, ούτε αν ο σύμβουλος είναι μπούφος ή ιέραξ, το πρόβλημα είναι ο κύριος υπουργός, ο κ. Στουρνάρας - αυτός παρασκευάζει ψωμί από ψίχουλα για τον λαό, αυτός και ο κ. Σαμαράς. Αυτοί οργανώνουν την πείνα σε νομοθεσία. Αυτοί, Βενιζέλος - Στουρνάρας, όταν δεν αλληλοβρίζονται, Σαμαράς - Βενιζέλος όταν δεν αλληλομαχαιρώνονται,  αυτοί και η συμμορία των λακέδων της Τρόικας, κάνουν τους μαθητευόμενους μάγους προσπαθώντας να δώσουν σάρκα και οστά σε μια νεκρωτική πολιτική.

Μόνον κύκλωπες (όχι διότι είχαν ένα μάτι, αλλά διότι είχαν μυαλό κουκούτσι, κακό και μισάνθρωπο) θα μπορούσαν να έχουν συντάξει ένα τέτοιο φορολογικό νομοσχέδιο. Και μόνον ένας πρωθυπουργός του διαμετρήματος Σαμαρά θα μπορούσε να το... βελτιώσει εξαιρώντας απ’ τα χαράτσια τα... μαντριά, επαναλαμβάνοντας για μιαν ακόμα φορά την ιστορία του Χότζα σχεδόν κατά κυριολεξία πλέον - στάνες, φορολογημένα ζώα, μαντριά, καμπαναριά, ένα κουβάρι. Κι άντε βγάλε άκρη ανάμεσα σε ένα φορολογημένο πρόβατο κι έναν φορολογημένον πολίτη, αν έχει πρόσοψη στη θάλασσα (το πρόβατο) και θερμοκήπιο να πάει να γίνει φυτό ο πολίτης.

Τραγέλαφος, μπάχαλο, μπ@ρδέλο - κι απ’ έξω απ’ το μπ@ρδέλο που συνεδριάζει ολονυχτίς για να βρει ισοδύναμα στην αναλγησία Στουρνάρα, ο κ. Τζαμτζής επικεφαλής(!) ογδόντα βουλευτών της Ν.Δ. να χορεύουν τον χορό των Σιου γύρω απ’ τον στρατηγό Κάστερ, λες και ήταν ο χορός των πορδών γύρω απ’ την Ιερά Μπούρδα των κόκκινων γραμμών - α! εμείς δεν θέλουμε να ρίξουμε την κυβέρνηση, θέλουμε να μη μας γιαουρτώνετε στα χωριά μας όταν επιστρέφουμε για να σας ξαναδουλέψουμε! Α, όχι! εμείς δεν σας γαμάμε τη ζωή όσο θα ήθελε ο κ. Στουρνάρας, αλλά κατά μία στάνη λιγότερο, ας πληρώσουν τα ισοδύναμα οι κάτοικοι των αστικών περιοχών, σφαχτείτε εσείς μεταξύ σας, πώς θα σας σφάζουμε εμείς καλύτερα!

Οι γελοιωδέστατοι! Αίφνης ο κυρ Τζαμτζής - ένα Κιλελέρ της ελεεινής μορφής να πολιορκεί, με «πασιονάρια» την κυρία Μισέλ Ασημακοπούλου, το αρχηγείο Στουρνάρα - Σαμαρά - Μπενύτο για βελτιώσεις στον επιθανάτιο ρόγχο - ξεψύχα ήσυχα, χρυσέ μου! ο κ. Τζαμτζής προσπάθησε, ο κ. Σαμαράς διαπραγματεύτηκε, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει προτάσεις για τον περονόσπορο, τα άστρα δεν σε πάνε και ο κατώτατος μισθός θα πέσει κι άλλο.

Ουδέποτε άλλοτε έχει γελοιοποιηθεί έτσι η Ελλάδα. Εχουμε χάσει πολέμους, έχουμε ξαναφάει ψωμί από ψίχουλα, αλλά εκεί που οι καπεταναίοι κρέμαγαν τ’ άρματα, τώρα να κατουράνε διαταγές οι Τροϊκανοί, να γαβγίζουν απειλές και να παίρνουν λάφυρα ζωές, ψυχές κι ελπίδες, δεν μας αξίζει.

Δεν μας αξίζει τέτοια τύχη, τέτοια ζωή. Με το στίγμα της ξεφτίλας στο μέτωπο οι πιο πολλοί κι άλλοι να φεύγουν στην ξένη. Αν είναι να πάει η Ελλάδα σε άλωση - δεν θα πάει!


Αν για διάφορους γραισκύλους η Ελλάδα είναι ξεγραμμένη και ο ελληνικός λαός προγραμμένος - δεν θα γίνει! Μέρα μεσημέρι θα πληρώσουν...

email: stathis@enikos.gr
http://www.triklopodia.gr/2013/11/blog-post_4069.html

Το φαινόμενο που λέγεται "Χρυσή Αυγή"

Σας παρουσιάζω εδώ μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Γιάννη Μαυρή και μια δημοσκόπηση του Zougla.gr που ασφαλώς θα συζητηθούν.

 Γιάννης Μαυρής: «Ζούμε σε συνθήκες εικονικού κοινοβουλευτισμού»

 
Ένα μήνα μετά τη δίωξη της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής o Γιάννης Μαυρής, πρόεδρος της Public Issue, αναλύει στο ThePressProject τα αίτια και τις επιπτώσεις από την ενίσχυση του νεοναζισμού.
Συνέντευξη στη Βασιλική Σιούτη

-Πολλοί εκπλήσσονται που η Χρυσή Αυγή φαίνεται να παραμένει σε ψηλά δημοσκοπικά ποσοστά. Πώς το ερμηνεύετε;

«Η εξέλιξη των γεγονότων αποκάλυψε πόσο μεγάλη είναι η διείσδυση που έχει η Χρυσή Αυγή στον κρατικό μηχανισμό, όχι μόνο στην Αστυνομία, αλλά και γενικά στην κοινωνία. Πιστεύω ότι υπήρξε μια επιδερμική αντιμετώπιση από την πλευρά της κυβέρνησης, η οποία προφανώς και δεν μπορεί να εξουδετερώσει αυτό το φαινόμενο. Αποδεικνύεται ότι η επίδραση της Χρυσής Αυγής δεν είναι επιφανειακή, δεν αφορά μόνο το επίπεδο που διαμορφώνονται καθημερινά οι «γνώμες» των πολιτών. Έχει περάσει σε ένα άλλο, πιο βαθύ πεδίο, το οποίο αφορά την περισσότερο μακροχρόνια διαμόρφωση των κοινωνικών αντιλήψεων και της ιδεολογίας. Επομένως, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνον επικοινωνιακά, με την εκστρατεία των μέσων ενημέρωσης, ίσως ούτε καν μόνο κατασταλτικά, μέσω της δικαιοσύνης».

-Έχετε μια εικόνα για το ποιοι είναι οι ψηφοφόροι της «Χρυσής Αυγής»;

«Η εκλογική βάση της Χρυσής Αυγής, καταρχήν, είναι άλλη στις εκλογές του 2012 και άλλη μετά τις εκλογές. Έχει ευδιάκριτα κοινωνικά, ηλικιακά και γεωγραφικά χαρακτηριστικά. Θα έλεγα ότι ο βασικός πυρήνας της αντλείται από εκείνα τα στρώματα που ακολουθούσαν παραδοσιακά τη συντηρητική παράταξη, τη δεξιά, με αρκετές αναφορές και στο κοινωνικό μπλοκ που υποστήριξε το καθεστώς της δικτατορίας. Αυτή η «συνέχεια» είναι πολιτική και ιδεολογική, δεν είναι ηλικιακή, δεν είναι οι ίδιοι άνθρωποι…».


-Όλοι αυτοί οι χουντικοί, μεταξικοί, φιλοβασιλικοί που υπήρχαν τι απέγιναν μετά τη μεταπολίτευση;

«Η πολιτική χρεοκοπία της δικτατορίας και του στρατού, η κατάργηση του πολιτικού του ρόλου, και η ήττα που υπέστη με τη μεταπολίτευση λόγω της Κύπρου, είχε ως αποτέλεσμα αυτό το μπλοκ, αυτές οι τάσεις, να ενσωματωθούν ουσιαστικά στον κύριο κομματικό κορμό, της Νέας Δημοκρατίας. Με μικρά επεισόδια τις διασπάσεις της Άκρας Δεξιάς, είτε με την Εθνική Παράταξη του ’77, είτε με μικρότερες οργανώσεις που δημιουργήθηκαν αργότερα. Στην ουσία, δηλαδή, αυτές οι τάσεις παρέμεναν ενσωματωμένες και λόγω του (δικομματικού) κομματικού συστήματος που δημιουργήθηκε και του εκλογικού νόμου, στη Νέα Δημοκρατία. Αυτά, φυσικά, από το 2012 και μετά δεν ισχύουν. Κυρίως οι πρώτες εκλογές του Μαΐου, οι οποίες αποτύπωσαν την επίδραση της πολιτικής του μνημονίου την τριετία 2010-12, οδήγησαν στον κατακερματισμό της συντηρητικής παράταξης και στον καταποντισμό του δικομματισμού. Από ‘κει και πέρα απελευθερώνονται αυτές οι δυνάμεις. Είμαστε σε μια περίοδο ρευστοποίησης και αποδέσμευσης. Η κρίση εκπροσώπησης αφορά συνολικά το κομματικό σύστημα της μεταπολιτευτικής περιόδου».

-Ποια είναι η δική σας ερμηνεία για την άνοδο του νεοναζισμού στην Ελλάδα;

«Είναι προφανές ότι οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης επηρεάζουν καθοριστικά τη μορφή των πολιτικών δυνάμεων. Αναβιώνουν πτυχές ή και ιδεολογικά ρεύματα, που χαρακτήριζαν την Ελληνική ‘Δεξιά’ στο μεσοπόλεμο, τον εμφύλιο και μετά απ’ αυτόν. Και δεν είναι ένα ελληνικό φαινόμενο μόνο. Τέτοια αναβίωση του φασισμού και του ναζισμού δεν παρατηρείται μόνο στην Ελλάδα. Είναι στοιχείο που χαρακτηρίζει γενικότερα τη συγκυρία που διανύουμε σε αρκετές χώρες της Ευρώπης. Υπάρχει μεγάλο πολιτικό κενό, τεράστια κρίση εκπροσώπησης, και βεβαίως υπάρχει διάρρηξη της κοινωνικής συμμαχίας που στήριξε στη μεταπολίτευση το μπλοκ των κυρίαρχων τάξεων στην Ελλάδα. Όλ’ αυτά νομίζω ότι επιτρέπουν να επιστρέφουν ιδεολογίες που δεν χαρακτηρίζουν τον μεταπολιτευτικό κοινοβουλευτισμό, αλλά περισσότερο κυριαρχούσαν στην περιορισμένη, «έκτακτη» δημοκρατία της προδικτατορικής περιόδου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το στοιχείο της καταστολής και η στρατηγική της έντασης που βλέπουμε να εξελίσσεται. Ζούμε σε συνθήκες εικονικού κοινοβουλευτισμού. Τίθεται θέμα, σαφώς, ενός νέου αυταρχικού κρατισμού, που έχει αναλογίες με το πολιτικό καθεστώς της προδικτατορικής περιόδου».

-Σαν την περίοδο που περιγράφεται στη «Χαμένη άνοιξη» του Στρατή Τσίρκα;

«Όλη η περίοδος από το 1958 έως την επιβολή της δικτατορίας, η οποία ξεκινάει με την επανεμφάνιση της Αριστεράς στις εκλογές του ’58 η οποία ανησυχεί και κινητοποιεί τις τότε κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις, πιστεύω ότι προσφέρει κάποιες ιστορικές αναλογίες για να καταλάβουμε καλύτερα τις σημερινές εξελίξεις».

Η Χρυσή Αυγή εκτός από την αστυνομία, φαίνεται να έχει διείσδυση στο στρατό, στις μυστικές υπηρεσίες, στη δικαιοσύνη, στην εκκλησία

-Τι οδήγησε κατά τη γνώμη σας την κυβέρνηση να κινηθεί ξαφνικά εναντίον της Χρυσής Αυγής, όταν επί ένα τουλάχιστον χρόνο, την άφηνε να δρα ανενόχλητη και να διαπράττει αδικήματα, ακόμα και μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες;

«Το πρώτο στοιχείο, νομίζω αρκετά σημαντικό, αφορά την εκλογική δυναμική την οποία ανέπτυξε η Χρυσή Αυγή μετά τις εκλογές του Ιουνίου, και η οποία φαίνεται ότι στην τελευταία περίοδο είχε ενταθεί ιδιαίτερα. Αυτή η δυναμική αποτελούσε άμεσο εκλογικό κίνδυνο για τη Νέα Δημοκρατία και αμφισβητούσε το προβάδισμά της στον κομματικό ανταγωνισμό. Η Χρυσή Αυγή, ανεξαρτήτως από το πώς αφέθηκε, πώς χρησιμοποιήθηκε -και χρησιμοποιήθηκε- και πώς ευνόησε τη στρατηγική της έντασης, από κάποια στιγμή και έπειτα, εξελίχθηκε σε έναν ανεξέλεγκτο εκλογικό κίνδυνο. Ένα δεύτερο και σημαντικότερο στοιχείο πιστεύω ότι είναι ο βαθμός διείσδυσής της στο στενό πυρήνα του κρατικού μηχανισμού. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην αστυνομία. Φαίνεται ότι υπάρχει διείσδυση στο στρατό, στις μυστικές υπηρεσίες, στη δικαιοσύνη, στην εκκλησία, κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Εξάλλου, σε μια πρώτη φάση, η Χρυσή Αυγή είχε προσανατολιστεί να προσφύγει στη δικαιοσύνη θεωρώντας ενδεχομένως ότι εκεί μπορεί να δώσει ευκολότερα μάχες. Αυτή η μετάθεση στο πεδίο του δικαστικού μηχανισμού δεν αποκλείει το ενδεχόμενο ότι αυτός θεωρήθηκε προνομιακός χώρος. Και βεβαίως, απ’ ότι έχει γίνει ευρύτατα γνωστό, ασκήθηκαν πιέσεις και από διεθνείς παράγοντες, τόσο ευρωπαϊκούς, όσο και μη ευρωπαϊκούς, που αντιλήφθηκαν ως σοβαρό κίνδυνο την ανεξέλεγκτη πια δράση της «Χρυσής Αυγής». Εκεί λοιπόν υπήρξε μια αναγκαστική στροφή της κυβέρνησης προκειμένου να περιορίσει αυτό το φαινόμενο»..

-Ποιος κέρδισε μέχρι στιγμής από το «στρίμωγμα» της Χρυσής Αυγής;

«Κέρδισε συγκυριακά η Νέα Δημοκρατία, κυρίως πολιτικά και λιγότερο εκλογικά. Κέρδισε, δηλαδή, σε επίπεδο εικόνας, λόγω εναρμόνισης με το κοινό αίσθημα και ενδεχομένως κέρδισε κι ο ίδιος ο πρωθυπουργός διότι επέδειξε αποφασιστική στάση. Μια πρώτη εκτίμηση, ένα μήνα μετά, είναι ότι μπορεί μεν να έχει ανακόψει την επιταχυνόμενη εκλογική δυναμική της Xρυσής Αυγής. Από την άλλη πλευρά, φαίνεται ότι ο στρατηγικός στόχος του επιτελείου της Νέας Δημοκρατίας να «καταστρέψει» εκλογικά, την άκρα Δεξιά δεν πέτυχε. Ακριβώς, διότι η πολιτική και ιδεολογική επιρροή της Χρυσής Αυγής είναι αρκετά εδραιωμένη».

-Το προηγούμενο διάστημα, που η Χρυσή Αυγή δρούσε ανενόχλητη, το πολιτικό σύστημα είχε υποτιμήσει τον κίνδυνο ή εξυπηρετούσε κάποια στρατηγική;

«Η έννοια του πολιτικού συστήματος είναι πολύ θεωρητική. Πιστεύω ότι αυτό το οποίο μπορεί εύκολα να διαπιστώσει κανείς, όπως ήδη αναφέρθηκε, είναι ότι εφαρμόζεται μια στρατηγική έντασης. Μάλιστα, δεν είναι τυχαίο ότι τη στιγμή που ξεκινούσε ένα νέο απεργιακό κίνημα σημειώθηκαν διάφορα επεισόδια (Μελιγαλάς, Πέραμα, Κερατσίνι), που στην ουσία άλλαξαν εντελώς και αποπροσανατόλισαν την ατζέντα της δημοσιότητας. Μετά τη Χρυσή Αυγή, ουδείς ασχολήθηκε με τις απεργιακές κινητοποιήσεις που έγιναν. Και βεβαίως απομακρύνθηκε έτσι και το ενδεχόμενο μιας φθινοπωρινής κοινωνικής έντασης ή έκρηξης, την οποία πολλοί είχαν φοβηθεί».


Η Θεωρία των δύο άκρων είναι προπαγανδιστική κατασκευή


- Δεν είναι επικίνδυνο παιχνίδι από τη μία να θέλουμε ομαλότητα και πολιτική σταθερότητα, για να μπορούν να περνούν τα μέτρα κι από την άλλη να παίζουν με τη στρατηγική της έντασης;
-
«Είναι πολύ δύσκολο να πετύχεις την συναίνεση της κοινωνίας σε τέτοια μέτρα που προκαλούν την καταστροφή της. Μία πολύ γνωστή Αμερικανίδα δημοσιογράφος έλεγε ότι είναι πολύ δύσκολο να πείσεις τους ανθρώπους ότι τους σκοτώνεις για το καλό τους. Επομένως, είναι προφανές ότι αυτές οι πολιτικές συνοδεύονται και επιβάλλουν την αύξηση της κρατικής καταστολής και του αυταρχισμού. Και αυταρχισμός δεν είναι μόνο η καταστολή των διαδηλώσεων. Αφορά και τη συρρίκνωση των πολιτικών δικαιωμάτων, την πρωτοφανή γενίκευση της επιτήρησης. Αφορά επίσης τις ραγδαίες αλλαγές του δικαίου που βλέπουμε. Σε τελική ανάλυση, αφορά και το πλαίσιο της επιδιωκόμενης νέας συνταγματικής αναθεώρησης. Η «μόνωση» των μεταρρυθμίσεων, όπως την ονομάζει χαρακτηριστικά η Ναόμι Κλάιν, δηλαδή η συνταγματική κατοχύρωσή τους, θα επιστεγάσει στο τέλος τις σοβαρές αλλαγές στους κοινωνικούς συσχετισμούς που έχουν επέλθει τα τελευταία τέσσερα χρόνια».

-Τη θεωρία των δύο άκρων γιατί την ξαναθυμήθηκαν;

«Η θεωρία των δύο άκρων, που αποτελεί την άποψη μιας σημαντικής μερίδας ενεργών ηγετικών στελεχών της Νέας Δημοκρατίας, ως σχήμα δεν έχει καμία θεωρητική αξία - συνιστά μια αμιγώς προπαγανδιστική κατασκευή. Αποσκοπεί για άλλη μία φορά στον εκφοβισμό του εκλογικού σώματος. Με τον συμψηφισμό και την εξομοίωση της δράσης μιας νεοναζιστικής οργάνωσης -που κατηγορείται πια ως εγκληματική- με την Αριστερά, στοχεύει πολιτικά στη συκοφάντηση της τελευταίας. Είναι κι αυτό σαφώς στοιχείο της στρατηγικής έντασης, η ιδεολογική της πτυχή».

Η ένταση του αυταρχικού κρατισμού θα συνεχιστεί

-Πώς θα πείσει ο κ. Βορίδης ότι δεν είναι ακροδεξιός, αλλά -φέρνω τυχαίο παράδειγμα- ότι είναι ακροαριστερός ο κ. Παπαδημούλης; Δεν υπάρχει μια δυσκολία;

«Βεβαίως υπάρχει. Το γεγονός ότι η κυβέρνηση αναγκάστηκε με τη βοήθεια των μέσων ενημέρωσης να αποκαλύψει την εγκληματική φύση της οργάνωσης και να ποινικοποιήσει τη δράση της Χρυσής Αυγής είχε ως αποτέλεσμα να υποστεί η «θεωρία των δύο άκρων» ένα βαρύ πλήγμα, διότι αποκαλύφθηκε ότι συγκρίνονται στην πραγματικότητα ανόμοια πράγματα. Δεν νομίζω όμως, ότι η στρατηγική της έντασης θα σταματήσει. Το πρόβλημα είναι, με ποιες μορφές θα συνεχιστεί. Αν υποθέσουμε ότι περιορίζεται η δράση της Χρυσής Αυγής, που κατείχε το ρόλο του βραχίονα σ’ αυτή τη στρατηγική κατεύθυνση, δημιουργείται το ερώτημα τι θα τη διαδεχθεί. Είναι αρκετά πιθανό ότι η στρατηγική της έντασης, δηλαδή η ένταση του αυταρχικού κρατισμού. θα συνεχιστεί, διότι το μνημονιακό πρόγραμμα δεν μπορεί να ολοκληρωθεί με συναίνεση. Είναι πιθανό αυτός ο ρόλος να ‘επιστρέψει’ στους τυπικούς μηχανισμούς.»

-Τα παραδοσιακά ΜΜΕ είναι σε μεγάλο βαθμό απαξιωμένα στη συνείδηση του κόσμου. Πώς καταφέρνουν να ασκούν επιρροή, παρ’ όλα αυτά;

«Δεν είμαι καθόλου σίγουρος για το μέγεθος αυτής της επιρροής. Αντιθέτως, είμαι πολύ σίγουρος ότι οι ίδιοι φορείς των μέσων ενημέρωσης, τις περισσότερες φορές υπερεκτιμούν την επιρροή που ασκούν οι ίδιοι και τα μέσα. Το γεγονός ότι η εμπιστοσύνη στην τηλεόραση, ενδεχομένως και στις εφημερίδες, είναι πάρα πολύ χαμηλή, εξηγεί ακριβώς και την περιορισμένη επίδραση της επίθεσης που έγινε. Το ξαναλέω. Βεβαίως και έχει σημασία η προπαγάνδα των μέσων. Βεβαίως και δεν πρέπει να τα υποτιμήσει κανείς. Από την άλλη πλευρά, δεν πρέπει και να τα υπερεκτιμήσει».

-Υπάρχει παρακράτος σήμερα;

«Θα έλεγα ότι μπορούμε να μιλάμε για ύπαρξη παρακράτους στο βαθμό που ένας πολιτικός φορέας, μια ανεξάρτητη πολιτική οντότητα, αποδεικνύεται ότι έχει τέτοια διείσδυση και παρεμβαίνει αποφασιστικά στον στενό πυρήνα των κρατικών μηχανισμών. Βεβαίως και υπάρχει ένα πρόβλημα παρακράτους. Δεν είναι της ίδιας τάξης με το παρακράτος της προδικτατορικής περιόδου, ούτε οι μορφές είναι ίδιες, διότι η σημερινή δομή των κρατικών μηχανισμών είναι ριζικά διαφορετική, αλλά υπάρχουνε αναλογίες».

Το θέμα της διάσπασης της δεξιάς παραμένει ανοιχτό

-Το σενάριο της πιο σοβαρής Χρυσής Αυγής, το οποίο συζητείται ήδη σε πολλούς κύκλους, υπάρχει περίπτωση να το δούμε να υλοποιείται;

«Πιστεύω πως υπάρχει. Και υπάρχει με την απλή υπόθεση ότι ένα σημαντικό ποσοστό του εκλογικού σώματος, μπορεί και το 10%, εξακολουθεί να παραμένει και να εκφράζεται ή να θέλει να εκφραστεί μέσα από παρεμφερείς ιδεολογίες. Ακόμα κι αν η Χρυσή Αυγή τεθεί εκτός νόμου, που δεν ξέρω αν είναι νομικά δυνατό ή τι επιπτώσεις θα έχει, είναι προφανές, ότι το πρόβλημα παραμένει, και ήδη αυτό το στοιχείο έχει προκαλέσει κινητικότητα. Δεν μπορεί ν’ αποκλείσει κανείς το ενδεχόμενο να εμφανιστούν διάδοχα σχήματα. Αυτή είναι μία εκδοχή. Πιο σοβαρές πολιτικές επιπτώσεις, κατά τη γνώμη μου, θα έχει το ενδεχόμενο να εκπροσωπηθεί αυτό το τμήμα του εκλογικού σώματος -και για να εκπροσωπηθεί, σημαίνει να εκφραστεί πολιτικά αυτή η ατζέντα- από τη συνεχιζόμενη μετατόπιση, παραδείγματος χάριν, της Νέας Δημοκρατίας. Κι αυτό έχει άμεσα να κάνει με τις γνωστές απόψεις στο εσωτερικό της, με τον συγκεκριμένο πυρήνα, που έχει χρεωθεί την στρατηγική της έντασης και τη θεωρία των δύο άκρων. που μέχρι τώρα έχει περιορισμένη απήχηση. Αυτό λοιπόν είναι ένα πολύ πιο κρίσιμο ερώτημα, τι θα γίνει, πώς θα εξελιχθεί αυτή η τάση και τι πιθανότητες έχει τελικά να αναδειχθεί σε ισχυρότερη και κυρίαρχη. Είναι ανοιχτά τα σενάρια αυτή τη στιγμή».

-Σ’ αυτή την περίπτωση, που η Νέα Δημοκρατία συνεχίζει να μετακινείται δεξιότερα, δεν υπάρχει κίνδυνος διάσπασής της; Ήδη το πιο μετριοπαθές κομμάτι αντιδρά.

«Στις πρώτες εκλογές του Μαΐου 2012 κατέβησαν επτά δεξιοί κομματικοί σχηματισμοί. Η δεξιά παράταξη φάνηκε ότι είναι διασπασμένη σε τρία – τέσσερα ρεύματα. Στην Νέα Δημοκρατία, στη Νεοφιλελεύθερη Δεξιά, στην Αντιμνημονιακή Δεξιά και στην Άκρα Δεξιά. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστέψουμε, ότι αυτή η κρίση έχει αμβλυνθεί ή έχει αποδυναμωθεί. Πριν από την ιστορία της Χρυσής Αυγής υπήρξε η βασική διάσπαση της Δεξιάς σε μνημονιακή/αντιμνημονιακή, η περιθωριοποίηση του αμιγώς νεοφιλελεύθερου ρεύματος, που εκφράστηκε στις εκλογές με τη Δημιουργία Ξανά, τη Δημοκρατική Συνεργασία της κυρίας Μπακογιάννη και τη Δράση, το κόμμα του κυρίου Μάνου… Αυτά τα σχήματα μπορεί να μην πετύχανε στις εκλογές, λόγω της πόλωσης που υπήρξε, αλλά παραμένουν ενεργά. Επομένως, η δεξιά παράταξη παραμένει διασπασμένη. Και το γεγονός ότι η Νέα Δημοκρατία δεν έχει ξεπεράσει στη μετεκλογική περίοδο το 30% δείχνει ότι το θέμα της διάσπασης της Δεξιάς παραμένει ανοιχτό. Αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να εκτιμήσει κανείς τι είναι πιο πιθανό. Σαφώς και είναι πολύ μεγάλο το πολιτικό κόστος από μια διάσπαση της Νέας Δημοκρατίας, που δεν φαίνεται αυτή τη στιγμή στην ημερήσια διάταξη, αλλά οι λόγοι που έχουν οδηγήσει στον κατακερματισμό της Δεξιάς παράταξης, εξακολουθούν να υφίστανται».
 
http://www.thepressproject.gr/article/49842
Πηγή FACEBOOK/ΚΑΤΕΡΊΝΑ ΑΚΡΙΒΟΠΟΥΛΟΥ
 

Μεγάλες ανατροπές στη δημοσκόπηση του zougla.gr

kommata dimoskopiseis Μεγάλες ανατροπές στη δημοσκόπηση του zougla.gr 
Ριζικές αλλαγές σε ένα ήδη ρευστό πολιτικό σκηνικό, ενίσχυση της επιρροής των δυνάμεων της αντιπολίτευσης και ανατροπή όσον αφορά στην παράσταση νίκης, αποτυπώνονται στην Ανοιχτή Διαδικτυακή Ψηφοφορία του zougla.gr.

Η ηλεκτρονική εφημερίδα για να περιφρουρήσει το αξιόπιστο της ψηφοφορίας, που διεξήχθη τις τελευταίες ημέρες, αλλά και την παράδοση των ερευνών που έχουμε πραγματοποιήσει μέχρι και σήμερα, θα παρουσιάσει την πρόθεση ψήφου, μετά και την ολοκλήρωση της δεύτερης κατά σειρά ψηφοφορίας, η οποία θα ξεκινήσει την επόμενη εβδομάδα.

Προς αποφυγή πρόχειρων συμπερασμάτων, θεωριών συνωμοσίας και άλλων σκοπιμοτήτων, η «Ζούγκλα» θα συνεχίσει την έρευνα για την τάση της κοινής γνώμης, ώστε να φανεί εάν αυτά τα εντυπωσιακά στοιχεία που διακρίναμε παγιωθούν.

Η ψηφοφορία ξεκίνησε στις 25 Οκτωβρίου και ολοκληρώθηκε το βράδυ της 29ης Οκτωβρίου. Ψήφισαν 1.423 χρήστες, ηλικίας άνω των 18 ετών και στη συντριπτική τους πλειοψηφία (87%) ήταν άνδρες.

Από τους συμμετέχοντες στην ψηφοφορία το 53% προέρχονται από την επαρχία, το 37% από την Αττική και το 10% από τη Θεσσαλονίκη. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι το 70% των ερωτηθέντων έχουν ανώτατη και ανώτερη μόρφωση, 29% μέση και μόλις το 1% κατώτατη.
Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες,  στη δημοσκόπηση και στο ερώτημα για την πρόθεση ψήφου, η Χρυσή Αυγή περνάει στην πρώτη θέση με ποσοστό 24,5% με σταθμισμένο δείγμα. Ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ με 24% και στην τρίτη θέση έρχεται η Νέα Δημοκρατία με ποσοστό που δεν ξεπερνά το 14%.
Ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος και η ομάδα του, δεν δημοσιοποίησαν τα αποτελέσματα αυτά στην αποψινή εκπομπή, κάτι που θα γίνει την επόμενη εβδομάδα, για να παγιωθεί το αποτέλεσμα και να το αναλύσουν διεξοδικά, όπως ανέφερε ο ίδιος κατά τη διάρκεια της εκπομπής, ώστε να βγάλουν πιο ασφαλή συμπεράσματα.

Το σίγουρο είναι ότι η Χρυσή Αυγή, όχι μόνο δεν βγαίνει ζημιωμένη από τις διώξεις που υφίσταται, αλλά ανεβάζει τα ποσοστά της μέρα με τη μέρα.


http://www.madatoforos.com/

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟ ΖΩΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΜΑΣ.

Εἰκόνα

Οι ανταμοιβές για την ευσέβεια και οι τιμωρίες για την ασέβεια θεωρούνταν, σχεδόν αποκλειστικά δεδομένα σε αυτή τη ζωή , αυτό εισάγει το ζήτημα των προσδοκιών των Ελλήνων για την μετά θάνατον ζωή .

Για πολλούς σύγχρονους μελετητές των Ελλήνων, οι αντιλήψεις της ελληνικής μετά θάνατον ζωής έχουν διαμορφωθεί από την περίφημη περιγραφή του Ομήρου στην Οδύσσεια, στη συνάντηση του Οδυσσέως με τους νεκρούς στη Λ Ραψωδία.

Εκεί οι ψυχές των νεκρών , αϋλες , αδύναμες και χωρίς καμμία αίσθηση, αφίπτανται γύρω από τον Άδη . Σε μια είσοδο, στον κάτω κόσμο, ο Οδυσσέας κρατώντας πίσω τα πλήθη των ψυχών με το σπαθί του,  είναι σε θέση να συνομιλεί με τις ψυχές που θέλει δίνοντάς τους μερική προσφορά  από το αίμα του. Συμβουλεύεται από τον εδώ και πολύ καιρό νεκρό μάντη Τειρεσία για τα σχέδιά του, και για την επιστροφή του στην Ιθάκη .

Μιλά εκτενώς με τη νεκρή μητέρα του και στη συνέχεια με έναν αριθμό  γυναικών ξακουστές στην ελληνική μυθολογία, μεταξύ των οποίων την μητέρα του Ηρακλέως, Αλκμήνη ,  και την Λήδα , τη μητέρα του Κάστορος και του Πολυδεύκη .

Επίσης με τον Αγαμέμνων, που καθως ήπιε το αίμα λίγο από το αίμα του Οδυσσέως αμέσως του εξιστόρισε την επαίσχυντη δολοφονία του από τα χέρια του Αίγισθου και της συζύγου του, της Κλυταιμνήστρας .

Ο Οδυσσέας , επίσης , συζητά με τον Αχιλλέα και του δίνει τα νέα της επικαιρότητας πάνω στη γη καθώς και τα νέα για τον γιο του , ύστερα  ακούει από αυτον την εκτίμηση του για τον κάτω κόσμο :

―  ὣς ἐφάμην, ὁ δέ μ᾽ αὐτίκ᾽ ἀμειβόμενος προσέειπε·
᾽μὴ δή μοι θάνατόν γε παραύδα, φαίδιμ᾽ Ὀδυσσεῦ.
βουλοίμην κ᾽ ἐπάρουρος ἐὼν θητευέμεν ἄλλῳ,
ἀνδρὶ παρ᾽ ἀκλήρῳ, ᾧ μὴ βίοτος πολὺς εἴη,
ἢ πᾶσιν νεκύεσσι καταφθιμένοισιν ἀνάσσειν.

ΑΠΟΔΟΣΙΣ
― Περίλαμπρε Ὀδυσσέα,
τὸ θάνατο μὴ μοῦ ζητᾶς μὲ λόγια νὰ γλυκάνης.
Κάλλιο στὴ γῆς νὰ βρίσκομουν, κι ἂς δούλευα σὲ ἀνθρώπου
μικροῦ, μὲ δίχως βιὸς πολύ, παρὰ στὸν Ἅδη νὰ εἶμαι,
καὶ βασιλέας νὰ λέγουμαι τῶν πεθαμένων ὅλων.
ΟΔΥΣΣΕΙΑ, ΟΜΗΡΟΣ ,Λ,488 – 91

Ο Οδυσσέας βλέπει επίσης τις τιμωρίες των τριών μεγάλων ασεβών της αρχαιότητας :

Τον Τιτυό , με τούς γύπες να επιτίθενται αιωνίως στο συκώτι του , εξ’ αιτίας της επιθέσεως του στη Λητώ , την ερωμένη του Διός και την μητέρα του Απόλλωνος και της Αρτέμιδος.
ΤόνΤάνταλο ,  που για αιώνες βασανίζεται από το νερό και την τροφη καθώς δεν μπορεί να τα πλησιάσει , και τον Σίσυφο , που αιώνια προσπαθεί να κυλήσει έναν βράχο μέχρι τη κορυφή ενός λόφου .

Από άλλες πηγές μαθαίνουμε ότι ο Τάνταλος αποπειράθηκε να δοκιμάσει την οξυδέρκεια των θεών με το να τους  προσφέρει τον Πέλοπα τον γιο του ,ως το κρέας για ένα συμπόσιο , και ότι ο Σίσυφος , ο τέλειος απατεώνας , προσπάθησε με μια σειρά από κόλπα και  με προσωρινή επιτυχία ,  να ξεφύγει από τον θεό Θάνατο.

Αυτή η εικόνα του κάτω κόσμου, (με τις μάζες των άϋλων ψυχών που περίπτανται ολόγυρα , με τους μεγάλους ήρωες και τις ηρωίδες του παρελθόντος, που είναι σε θέση να αποκαταστούν για λίγο τη συνείδηση τους, με την αιώνια τιμωρία των περιβόητων ασεβών που αδίκησαν τους θεούς),  στη συνέχεια, επεξεργάστηκε και τελικά διαμορφώθηκε από τους μεταγενέστερους Έλληνες ποιητές , ακόμη και τους φιλοσόφους.

Η περιγραφή του Ομήρου ήταν επίσης μια σημαντική πηγή για την επιτακτική περιγραφή του Βιργίλιου στην  Αινειάδα του, για τον κάτω κόσμο, στο βιβλίο 6.

Η αντίληψη του κάτω κόσμου που προκύπτει από τις διάφορες καταγραφές λαμβάνεται πολύ φυσικά απο τους πολλούς για το τί οι ίδιοι οι Έλληνες πίστευαν ό,τι τους περίμενε μετά το θάνατο, αλλά στην πραγματικότητα φαίνεται να είναι σε μεγάλο βαθμό μια ποιητική φαντασία με ελάχιστη ή και καμία σχέση με ό, τι οι  ίδιοι οι Έλληνες της κλασικής περιόδου ανέμεναν.

Αν κρίνουμε από τις μη – ποιητικές πηγές , οι Έλληνες δεν προέβλεπαν κανένα νόημα ύπαρξης μετά το θάνατο . Ίσως να περιμέναμε να βρούμε στη μετά θάνατον ζωή ανταμοιβές για την ευσέβεια και ποινές για την ασέβεια , όμως , έξω από την ποίηση.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΤΕΤΟΙΕΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ .

Οι Έλληνες θεοί και ήρωες ήταν οι θεότητες της ζωής και των ζωντανών.

Επιδεικνύαν τη Χάρη τους για τον άνθρωπο μόνον όταν αυτοί ήταν ζωντανοί ή επιδεικνύαν στις οικογένειές τους μετά τον θάνατό του δικού τους ανθρώπου.

Οι αθάνατοι, οι Ουράνιοι Έλληνες θεοί δεν ήθελαν να εχουν να κάνουν τίποτα με το θάνατο , τον νεκρό και τον κάτω κοσμο.

Τό στοιχείο αυτό των Ελλήνων θεών αντανακλάται εύστοχα στον Ιππόλυτο του Ευριπίδου,  όταν προστάτιδα του Ιππολύτου , η θεά Άρτεμις πρέπει να αποσυρθεί κατά τη στιγμή του θανάτου του ( στίχοι 1437-8 ).

Επίσης, ασέβειες που διαπράχθηκαν κατά των θεών, τιμωρούνταν κατά τη διάρκεια της ζωής , και αν δεν τιμωρούνταν, τότε , οι Έλληνες ηξεραν  ότι η τιμωρία των ασεβειών θα έπεφτε  στην οικογένεια και τους απογόνους αυτού που είχε διεπράξει την ασέβεια.

Από τους πιό ισχυρούς όρκους τους των Έλληνων ήταν ότι εδιναν την κατάρα του αφανισμού , εάν παραβίαζαν τον όρκο τους , στον εαυτό τους  αλλά και στις ίδιες τις οικογένειές τους.

Ποτέ δεν καταριόνταν τους εαυτούς τους για τιμωρία στη μετά θάνατον ζωή .

Για το αν οι Έλληνες είχαν ισχυρές προσδοκίες για το καλό ή για το κακό στη μετά θάνατον ζωή , τότε αυτό θα μπορούσαμε κάλλιστα να περιμένουμε να το  εκφράσουν στις επιτύμβιες στήλες τους .
Χιλιάδες μεταξύ των Χιλιάδων ενεπίγραφων επιτύμβιων στήλων διεσώθηκαν,  σπανίως όμως , και  μόνο στερεότυπα ή αβέβαια  βρίσκουμε μια τέτοια έκφραση .

Οι περισσότερες επιτύμβιες στήλες δίνουν μόνο το όνομα του θανόντος, μέ το όνομα του πατρός γιά τον άνδρα, καί το όνομα του πατρός ή του συζύγου για την γυναίκα .

Οι λίγο πιο εκτεταμένοι επιτάφιοι καταγράφουν τις αρετές του ατόμου σε αυτή τη ζωή , το θρήνο του θανάτου του , και επίσης περιγράφουν τη θλίψη των επιζώντων συγγενών του :

―  Φιλόστρατος Φιλοξένου.
παῖς πατέρος σαυτοῦ πατρὸς ἔχων ὄνομα, καὶ παραμύθιον ἦσθα
πατρωνύμιόν τε γονεῦσι,  Νεολλαρίων, δαίμων δέ σ’ ἀφείλετο πᾶσι ποθεινόν.

ΑΠΟΔΟΣΙΣ
― Ο Φιλόστρατος , ο γιος του Φιλόξενος , το όνομα του παππού σου φέρεις, αλλά στων γονιών σου  η  πολυλαλιά σου, κάποτε ήταν η χαρά τους, τώρα θρηνήσαι από όλους , ενας δαίμονας σε μετέφερε μακριά . “
IG II2 12974

― Μακαρεὺς Λακιάδης. Ἀρχέβιος.
εἴ σε τύχη προὔπεμψε καὶ ἡλικίας ἐπέβησεν,
ἐλπίδι γ’ ἦσθα μέγας τῶι τε δοκεῖμ, Μακαρεῦ,
ἡνίοχος τέχνης τραγικῆς Ἕλλησιν ἔσεσθαι·
σωφροσύνει δ’ ἀρετῆι τε οὐκ ἀκλεὴς ἔθανες.
ΑΠΟΔΟΣΙΣ
― Μακαρεὺς Λακιάδης. Ἀρχέβιος
είχες , συνοδευόμενος από την τύχη σου , βιαστεί να φτάσεις την ωριμότητα,
 όλοι το είχαμε προσέξει σε σένα , Μακαρεύ,  ένας σπουδαίος άνθρωπος ,
ένας κύριος της τραγικής τέχνης των Ελλήνων .
Αλλά τώρα , στο θάνατο , η φήμη σου θα μείνει
για την εγκράτεια και την αρετή .
IG II2 6626

Τέτοια επιτάφιοι ίσως δεν μπορούν να ληφθούν ως αποδείξεις ότι οι Έλληνες δεν πιστεύουν στη μετά θάνατον ζωή , αλλά δεικνύουν , όπως κάνουν και άλλες πηγές, ότι κατά τον χρόνο του θανάτου των αγαπημένων τους, η σκέψη τους ήταν επικεντρωμένη κυρίως σε αυτόν τον κόσμο και όχι στον επόμενο .

Οι επιτάφιοι που  αναφέρουν τη μετά θάνατον ζωή μιλούν αορίστως περί της ψυχής, που είναι μαζί με την Περσεφόνη και τον Πλούτωνα ,όπως τά παρακάτω :

― Νικόβολος Μυννίχο Εἰτεαῖος.
σῆς ἀρετῆς ἕστηκεν ἐν Ἑλλάδι
πλεῖστα τρόπαια  ἔν τε ἀνδρῶν
ψυχαῖς, οἷος ἐὼν ἔλιπες,  Νικόβολε,
ἠελίο λαμπρὸμ φῶς, Περσεφόνης δέ
δῶμα ποθεινὸς ἐὼν σοῖσι φίλοις κατέβης.
ΑΠΟΔΟΣΙΣ
― Νικόβολος Μυννίχο Εἰτεαῖος.
Η Αρετή σου άφησε πίσω πολλά μνημεία ,
στην Ελλάδα και στις ψυχές των ανδρών ,
αυτό το είδος Ανδρός ήσουν, Νικόβολε ,
όταν, θρηνήθηκες τους φίλους ,  
άφησες το λαμπρό φως του ήλιου
και κατέβηκες στο δώμα της Περσεφόνης .
IG II2 6004

― ὀθεὶς μόχθος ἔπαινον ἐπ’ ἀνδράσι τοῖς ἀγαθοῖσιν
ζητεῖν, ηὕρηται δὲ ἄφθονος εὐλογία· ἧς σὺ τυχὼν ἔθανες, Διονύσιε,
καὶ τὸν ἀνάνκης  κοινὸν Φερσεφόνης πᾶσιν ἔχεις θάλαμον.
σῶμα μὲν ἐνθάδε σόν, Διονύσιε, γαῖα καλύπτει,
ψυχὴν δε ἀθάνατον κοινὸς ἔχει ταμίας·
σοῖς δὲ φίλοις καὶ μητρὶ κασιγνήταις τε λέλοιπας
πένθος ἀείμνηστον σῆς φιλίας φθίμενος.
ΑΠΟΔΟΣΙΣ
― Είναι ένα εύκολο πράγμα να επαινέσω καλούς άνθρωπους.
άφθονα εγκώμια μπορούν γρήγορα να βρεθούν.
Τώρα, στα δώματα της Περσεφόνης,
στο δώμα που μερίζεται από όλους,
σύ, Διονύσιος, απόλαυσε αυτόν τον επαίνο.
Το σώμα σου, Διονύσιε, βρίσκεται εδώ,
αλλά η αθάνατη ψυχή σου  τώρα κατέχεται
από τον μεριστή που όλοι μερίζονται  .
Με τον θάνατο σου  άφησες πίσω σου την αθάνατη θλίψη
για τους φίλους σου, τη μητέρα σου, και τις αδελφές σου.
IG II2 11169

Οι δυνατότεροι ισχυρισμοί των ανταμοιβών για τη μετά θάνατον ζωή σε αυτούς τους επιτάφιους διακρίνονται  από την αβεβαιότητα :

― Ἀπολλοδώρου
ἰσοτελοῦ  θυγάτηρ Μέλιττα.τίτθη.
ἐνθάδε τὴν χρηστὴν τίτθην κατὰ γαῖα καλύπτει
Ἱπποστράτης· καὶ νῦν ποθεῖ σε.
καὶ ζῶσαν σ’ ἐφίλουν, τίτθη, καὶ νῦν σ’ ἔτι τιμῶ
οὖσαν καὶ κατὰ γῆς καὶ τιμήσω σε ἄχρι ἂν ζῶ·
οἶδα δὲ σοὶ ὅτι καὶ κατὰ γῆς, εἴπερ χρηστοῖς γέρας ἐστίν,
πρώτει σοὶ τιμαί, τίτθη, παρὰ Φερσεφόνει Πλούτωνί τε κεῖνται.
ΑΠΟΔΟΣΙΣ
― Μέλιττα, κόρη του Απολλοδώρου .
 Εδώ κάτω από τη γη βρίσκεται η καλή παραμάνα του Ἱπποστράτους.
Και τι λαχταρά έχει τώρα ο Ιπποστράτης για σένα  !
Σε αγάπησα, αγαπημένη μου παραμάνα,
και τώρα , όλη μου τη ζωή ,
θα σε τιμώ ,και ας βρίσκεσαι εκεί κάτω.
Εάν ο καλός λαμβάνει κάποιο δώρο στον κάτω κόσμο , εσύ τώρα , το ξέρω ,
να το απολαύσεις στην πρώτη θέση μαζί με τον Πλούτωνα και την Περσεφόνη .
 IG II2 7873

― σῆς ἀρετῆς, Νικοπτολέμη, χρόνος οὔποτε λ[ύ]σει
μνήμην ἀθάνατον, σῶι πόσει ἣν ἔλιπες·
εἰ δέ τις εὐσεβίας παρὰ Φερσεφόνει χάρις ἐστίν,
καὶ σοὶ τῆσδε μέρος δῶκε τύχη φθιμένει.
ΑΠΟΔΟΣΙΣ
― Η Αρετή σου , Νικοπτολέμη , υπομένει αθάνατη
 στη μνήμη του συζύγου σου .
Αν η ευσέβεια βρίσκει την εύνοια μαζί με την Περσεφόνη ,
τότε η  τύχη , μέσω του θανάτου , χορηγεί αυτήν την ανταμοιβή σε σένα .
IG II2 6551

Ο οίκος , το παλάτι  και το δώμα, της Περσεφόνης και του Πλούτωνος, ήταν γνωστά χαρακτηριστικά του κάτω κόσμου από τον  Όμηρο , και συναντώνται σε κάποιους μεγαλύτερους επιτάφιους , αλλά κανένα από τα άλλα λογοτεχνικά χαρακτηριστικά του κάτω κόσμου δεν εμφανίζεται , όπως ο ποταμός Αχέροντας , ο βαρκάρης Χάροντας , ή το σκυλί ο  Κέρβερος. Οι περισσότεροι από τους μεγάλους επιτάφιους ήταν σε μορφή στίχων , και οι αναφορές στην Περσεφόνη και στον Πλούτωνα, σε αυτούς τους επιτάφιους μπορεί να είναι απλώς αντανακλάσεις μιας ποιητικής παράδοσης με ελάχιστη ή καμία βάση στη σύγχρονη θρησκευτική πίστη .Ακόμα και η καλύτερη απόδειξη για την αρχαία ελληνική τελετουργική θρησκεία δείχνει ότι οι περισσότεροι Έλληνες ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝ μια ουσιαστική μετά θάνατον ζωή συνειδητών ψυχών που λάμβαναν ανταμοιβές ή τιμωρίες για τις θρησκευτικές πράξεις τους κατά τη διάρκεια της ζωής τους . Αυτό ήταν η  πεποίθησή τους, ότι « οι θεοί βοηθούν εκείνους που βοηθούν τους εαυτούς τους ,» και μπορεί να συνέβαλε στην εξαιρετική ζωτικότητα των Ελλήνων προγόνων σε ΑΥΤΗ ΤΗ ΖΩΗ  κατά την Κλασική περίοδο .

Υπάρχουν παρὀλα αυτά και αντιλήψεις μεταξύ των προγόνων  σχετικά με τη μετά θάνατον ζωή σε μεγαλύτερη ποικιλία και σε περισσότερες αντιφάσεις από ό, τι σε άλλες πτυχές της θρησκείας τους .
Τροφίμα και σπονδές , προσφέρονταν ετησίως στους τάφους των νεκρών , και αυτό προϋποθέτει ότι οι νεκροί είχαν συνείδηση και  όρεξη , ή, τουλάχιστον, ότι οι άνθρωποι πίστευαν σε αυτό, όταν τα «έθιμα των προγόνων»  καθιερώθηκαν για πρώτη φορά .

Οι Έλληνες , όπως και οι περισσότερες κοινωνίες , ακόμη και πολλές χριστιανικές κοινωνίες , είχαν ένα πλούσιο απόθεμα με  ιστορίες φαντασμάτων , με μυστηριώδεις μορφές του κάτω κόσμου , όπως η Λάμια , που παρενοχλούσε τις συνθήκες διαβίωσης των ζωντανών και μπορούσε να διωχθεί μόνο με μαγικές τελετουργίες , καθώς και κατάρες για των ζωντανών που κατευθύνονταν προς τους νεκρούς .

Υπήρχαν επίσης και ιστορίες εκδίκησης  νεκρών και πνευμάτων  που κατορθώναν να  επιτύχουν αυτή την εκδίκηση.

Ο υποτιθέμενος τρόπος λειτουργίας τέτοιων εκδικητικών πνευμάτων μέσα στό νομικό σύστημα περιγράφεται στη παρακάτω  ομιλία που συστάθηκε ως μια άσκηση για μια υποθετική δίκη για δολοφονία από τον Αθηναίο ρήτορα Αντιφώντα :

―  ὅ τε γὰρ ἀποθανών, στερόμενος ὧν ὁ θεὸς ἔδωκεν αὐτῷ, εἰκότως θεοῦ τιμωρίαν ὑπολείπει τὴν τῶν ἀλιτηρίων δυσμένειαν, ἣν οἱ παρὰ τὸ δίκαιον κρίνοντες ἢ μαρτυροῦντες, συνασεβοῦντες τῷ ταῦτα δρῶντι, οὐ προσῆκον μίασμα εἰς τοὺς ἰδίους οἴκους εἰσάγονται:
ἡμεῖς τε οἱ τιμωροὶ τῶν διεφθαρμένων, εἰ δι᾽ ἄλλην τινὰ ἔχθραν τοὺς ἀναιτίους διώκοιμεν, τῷ μὲν ἀποθανόντι οὐ τιμωροῦντες δεινοὺς ἀλιτηρίους ἕξομεν τοὺς τῶν ἀποθανόντων προστροπαίους, τοὺς δὲ καθαροὺς ἀδίκως ἀποκτείνοντες ἔνοχοι τοῦ φόνου τοῖς ἐπιτιμίοις ἐσμέν, ὑμᾶς δὲ ἄνομα δρᾶς πείθοντες καὶ τοῦ ὑμετέρου ἁμαρτήματος ὑπαίτιοι γιγνόμεθα.
ΑΠΟΔΟΣΙΣ
―  Για τον θανόντα, στερούμενος από τα δώρα που ήταν κατοχυρωμένα σ ‘αυτόν από το Θεό, αφήνει φυσικά πίσω του, τα οργισμένα πνεύματα της εκδίκησης, όργανα του Θεού για την τιμωρία.
Όσοι κρίνουν άδικα την υπόθεση ή άδικα καταθέτουν, προσχωρόντας στην ασέβεια αυτού που κάνει αυτά τα πράγματα , φέρνουν,  την εχθρότητα των εκδικητικών πνευμάτων και  το μίασμα  που δεν ήταν αρχικά δικό τους , στα  δικά τους σπίτια . Και αν εμείς, ενώ αναζητούμε ομολογουμένως εκδίκηση για τους νεκρούς , θα πρέπει να ασκήσουμε δίωξη κατά των αθώων ανδρών λόγω κάποιου προσωπικού μίσους , θα έχουμε τα τρομερά εκδικητικά πνεύματα εναντίον μας, τους  εκδικητές των νεκρών για τους οποίους δεν έχουμε αναζήτησει την εκδίκηση .
ΑΝΤΙΦΩΝ, ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ Γ΄

Στην Αθήνα, τέτοια εκδικητικά πνεύματα  νεκρών δεν εισαγάγονταν σε πραγματικές ομιλίες στην αίθουσα του δικαστηρίου , αλλά ούτε γινόταν λόγος και για  άλλες ιστορίες για φαντάσματα και μορφές του κάτω κόσμου, που προκαλούσαν το τρόμο για το θάνατο ,τη  δυστυχία , και την τρέλα .
Τέτοιες ιστορίες σίγουρα κυκλοφορούσαν στην κλασική Αθήνα , όπως και φυλαχτά , πονηρά μάτια , και άλλα μαγικά μέσα που χρησιμοποιούνταν εναντίον αυτών των τρομακτικτών μορφών , αλλά ήταν θέματα ιδιωτικής και μόνο τελετουργίας , εντελώς εκτός  και υπό  το επίσημο παραδοσιακό θρησκευτικό σύστημα της πόλης . Για το λόγο αυτό , ίσως , δεν ήταν αξιοσέβαστα στοιχεία και επιχειρήματα για την δημόσια νομική δίκη

Ο Πλάτων στην Πολιτεία βάζει τον ηλικιωμένο  και πλούσιο Κέφαλο να ανησυχεί  για τις πιθανές τιμωρίες μετά το θάνατο :

―  ἐπειδάν τις ἐγγὺς ᾖ τοῦ οἴεσθαι τελευτήσειν, εἰσέρχεται αὐτῷ δέος καὶ φροντὶς περὶ ὧν ἔμπροσθεν οὐκ εἰσῄει. οἵ τε γὰρ λεγόμενοι μῦθοι περὶ τῶν ἐν Ἅιδου, ὡς τὸν ἐνθάδε ἀδικήσαντα δεῖ ἐκεῖ διδόναι δίκην, καταγελώμενοι τέως, τότε δὴ στρέφουσιν αὐτοῦ τὴν ψυχὴν μὴ ἀληθεῖς ὦσιν: καὶ αὐτός — ἤτοι ὑπὸ τῆς τοῦ γήρως ἀσθενείας ἢ καὶ ὥσπερ ἤδη ἐγγυτέρω ὢν τῶν ἐκεῖ μᾶλλόν τι καθορᾷ αὐτά — ὑποψίας δ᾽ οὖν καὶ δείματος μεστὸς γίγνεται καὶ ἀναλογίζεται ἤδη καὶ σκοπεῖ εἴ τινά τι ἠδίκησεν. ὁ μὲν οὖν εὑρίσκων ἑαυτοῦ ἐν τῷ βίῳ πολλὰ ἀδικήματα καὶ ἐκ τῶν ὕπνων, ὥσπερ οἱ παῖδες, θαμὰ ἐγειρόμενος δειμαίνει καὶ ζῇ μετὰ κακῆς ἐλπίδος: τῷ δὲ μηδὲν ἑαυτῷ ἄδικον συνειδότι ἡδεῖα ἐλπὶς ἀεὶ πάρεστι καὶ ἀγαθὴ ‘γηροτρόφος’, ὡς καὶ Πίνδαρος λέγει. χαριέντως γάρ τοι, ὦ Σώκρατες, τοῦτ᾽ ἐκεῖνος εἶπεν, ὅτι ὃς ἂν δικαίως καὶ ὁσίως τὸν βίον διαγάγῃ,
« γλυκεῖά οἱ καρδίαν
ἀτάλλοισα γηροτρόφος συναορεῖ
ἐλπὶς ἃ μάλιστα θνατῶν πολύστροφον
γνώμαν κυβερνᾷ.»
εὖ οὖν λέγει θαυμαστῶς ὡς σφόδρα. πρὸς δὴ τοῦτ᾽ ἔγωγε τίθημι τὴν τῶν χρημάτων κτῆσιν πλείστου ἀξίαν εἶναι, οὔ τι παντὶ ἀνδρὶ ἀλλὰ τῷ ἐπιεικεῖ καὶ κοσμίῳ. τὸ γὰρ μηδὲ ἄκοντά τινα ἐξαπατῆσαι ἢ ψεύσασθαι, μηδ᾽ αὖ ὀφείλοντα ἢ θεῷ θυσίας τινὰς ἢ ἀνθρώπῳ χρήματα ἔπειτα ἐκεῖσε ἀπιέναι δεδιότα, μέγα μέρος εἰς τοῦτο ἡ τῶν χρημάτων κτῆσις συμβάλλεται.
ΑΠΟΔΟΣΙΣ
―   όταν κάποιος νομίζει πως πλησιάζει στο τέλος, φωλιάζει σ’ αυτόν ο φόβος και η φροντίδα για πράγματα που προηγουμένως δεν τον ενδιέφεραν. Γιατί και οι μύθοι που λέγονται για όσα συμβαίνουν στον Άδη, πως, δηλαδή, αυτός που αδίκησε εδώ πρέπει εκεί να τιμωρηθεί, και που πριν τους κορόιδευε, τότε πάντως μεταστρέφουν την ψυχή του με το ενδεχόμενο να είναι αληθινοί και ο ίδιος, είτε από γεροντική αδυναμία είτε γιατί βρίσκεται πια πολύ κοντά προς τα εκεί, τα προσέχει αυτά περισσότερο. Τον κυριεύει λοιπόν εξ ολοκλήρου η υποψία και ο φόβος και αναλογίζεται και εξετάζει αν κάπως αδίκησε κανέναν. Όποιος βρίσκει τον εαυτό του να έχει κάνει πολλές αδικίες στη ζωή του, πετάγεται συχνά στον ύπνο του, όπως ακριβώς τα παιδιά, φοβάται και ζει με την αναμονή του κακού όποιος όμως ξέρει καλά πως δεν αδίκησε κανέναν, έχει πάντοτε σύντροφο του και καλή «τροφό των γηρατειών» την ελπίδα, όπως λέει και ο Πίνδαρος. Γιατί βέβαια πετυχημένα, Σωκράτη, εκείνος είπε, πως όποιος ζήσει όλη τη ζωή του με δικαιοσύνη και ευσέβεια :
« γλυκιά στην καρδιά, ακούραστη τροφός στα γηρατειά του συμπαρίσταται η ελπίδα, αυτή που των θνητών τον πολυμήχανο νου εξουσιάζει.»  ΠΙΝΔΑΡΟΣ
Θαυμάσια πολύ λοιπόν τα λέει. Τι αυτό κι εγώ αποδίδω στην απόκτηση των χρημάτων πολύ μεγάλη αξία, όχι βέβαια για κάθε άνθρωπο, αλλά για τον φρόνιμο και συνετό. Γιατί η απόκτηση χρημάτων βοηθά σε μεγάλο βαθμό στο να μην εξαπατήσει κανείς κάποιον, έστω και ακούσια, ή να μην ψευστεί, και πάλι να μην φύγει έπειτα από τη ζωή φοβισμένος, επειδή χρωστάει ή σε θεό θυσίες ή σε άνθρωπο χρήματα.
ΠΟΛΙΤΕΙΑ , ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΤΟΜΟΣ 1 , 330δ- 331β

Όπως και στην υπόλοιπη θρησκεία τους , οι πρόγονοι μας δεν είχαν καμία γραφές αποκάλυψης από τους θεούς ή « άγιες»  γραφές από τους ιερείς ως προς το τι θα μπορούσε να αναμένει κανείς στη μετά θάνατον ζωή . Είχαν κάποιο είδος περιγραφών στην ποίησή τους , είχαν διάφορες έννοιες και εξηγήσεις  από τους φιλοσόφους , και είχαν και τις λατρευτικές αντιλήψεις στις διάφορες από τις θρησκευτικές λατρείες του δικού τους κόσμου. Αυτό που ο Κέφαλος επιθυμούσε να έχει μπροστά στο θάνατο  ήταν η « γλυκιά ελπίδα » για τη μετά θάνατον ζωή .

Στα Ελευσίνια Μυστήρια προσφέρονταν στους μυημένους, ίσως μέσα από μια ειδική σχέση με την Κόρη , την βασίλισσα των νεκρών, οι « γλυκιές ελπίδες» για το τέλος της ζωής και για όλη την αιωνιότητα .Ο Ύμνος στη Δήμητρα υπόσχεται στους μυημένους ότι :

Ολβιος, ος ταδ όπωπεν επιχθονίων ανθρώπων:
ος δ΄ατελής ιερών ος τ΄άμμορος, ούποθ΄ομοίων
αίσαν εχει φθίμενός περ υπό ζόφω ηερόεντι.
ΑΠΟΔΟΣΙΣ
―    ευτυχής όποιος πάνω στη γη τα έχει δει αυτά ( μυστήρια ),
Ο αμύητος όμως στα ιερά και  ο αμέτοχος δεν έχει όμοια
Μοίρα ακόμα και νεκρός στο μουχλιασμένο σκότος.

Τέλος , ο Αριστοφάνης στους Βατράχους , στίχοι 154 έως 158 ) παρουσιάζει τους μύστες του, ελευσινιακού τύπου,  να απολαμβάνουν το αιώνιο φως , τη μουσική και το χορό στη μετά θάνατον ζωή ,  αυτή η μετά θάνατον ζωή ίσως περιέχει την « γλυκειά ελπίδα» που ελπίζει ο Κέφαλος.
Υπήρχαν επομένως διάφορες εναλλακτικές απόψεις πάνω στη κοινή προσδοκία του χωρίς νόημα  ή της σχεδόν ανύπαρκτης ύπαρξης της ψυχής μετά το θάνατο .  Απόψεις διάφορες που εκφράζονται σε ιδιώτες , στην ποίηση και τη φιλοσοφία , αλλά και , το πιο σημαντικό στη λατρεία .

Αν και δεν έχουμε καμία πληροφορία για το τι συγκεκριμένα τα Ελευσίνια Μυστήρια υπόσχονταν στη μετά θάνατον ζωή για τους μυημένους , ήταν η λατρεία μυστήριο που κατά την Κλασική περίοδο έφτασε την μεγαλύτερη σε αριθμό συμμετοχής λατρεία των Αθηναίων και των μη Αθηναίων . Ήταν, άλλωστε , μια « εκλεκτική » λατρεία , στην οποία κάποιος επέλεγε , ή δεν επέλεγε ,να συμμετέσχει για να μυηθεί.

Υποσχέσεις για μια ευλογημένη μετά θάνατον ζωή βρίσκουμε  αποκλειστικά να συνδέονται με τέτοιες εκλεκτικές λατρείες .

Η μεγάλη πλειοψηφία των Αθηναίων ή των  άλλων Ελληνων , επικεντρωνόταν στις λατρείες της οικογένειας , του χωριού του , και του κράτος του, και η συμμετοχή σε αυτές ήταν υποχρεωτικές από την παράδοση ή , σε ορισμένες περιπτώσεις , από το νόμο του κράτους .

Πέρα από αυτά ένας Αθηναίος μπορούσε να επιλέξει να ενταχθεί σε μια ομάδα λατρείας , κάτι σαν σύλλογος , αφιερωμένος σε έναν τοπικό ήρωα , ή θα μπορούσε να ενταχθεί και σε άλλες αθηναϊκές λατρείες για υποστήριξη μέσω μια ιδιωτικής ένωσης για μία νέα ή για μία εγκεκριμένη από την πόλη θεότητα , όπως ο Ασκληπιός .

Συνήθως τέτοιες εκλεκτικές λατρείες , όπως αυτή του Ασκληπιού και τα Ελευσίνια Μυστήρια ήταν συμβατές με τις παραδοσιακές λατρείες , αλλά λίγες , κυρίως οι εσωτερικές λατρείες  που ελάμβαναν ως ιερά κείμενα τους ύμνους και τα ποιήματα που αποδίδονται στο θρυλικό ποιητή Ορφέα.

Αυτές έθεσαν μία διαφοροποίηση σε σχέση με τις παραδοσιακές λατρείες και προσέφεραν τις δικές τους υποσχέσεις για μια ευλογημένη μετά θάνατον ζωή .

Τέτοια λατρείες , μερικές φορές ήταν αφιερωμένες στον  Ορφικό Διόνυσο , οι οποίες ήταν διάσπαρτες, εδώ και εκεί στον ελληνικό κόσμο και  είχαν τη δική τους θεολογία , την κοσμολογία και την αυστηρή νηστεία , την ενδυμασία, και ορισμένους περιορισμούς συμπεριφοράς . Αν κάποιος ακολούθησε τις πρακτικές τους , τότε ήταν σίγουρος για την ειδική καθοδήγηση του που διέρχονται από τους κινδύνους στο  κάτω κόσμο και την εύρεση της αιώνιας ευδαιμονίας του . Οι άλλοι , οι μη μυημένοι , ήταν “καταδικασμένοι”  να  βυθιστούν αιωνίως στο υγρό σκότος.Τέτοιες λατρείες και κάποιοι από τους πλανόδιους ιερείς που προωθούσαν παρόμοια «δόγματα»  ήταν πάντα στο περιθώριο της κλασικής ελληνικής ζωής και αντιμετωπίζονταν ως παραδοξότητες, αλλά πρόσφεραν ,σε μια μικρή μειοψηφία  Ελλήνων, τη δυνατότητα να ξεφύγουν από τή ζοφερή μετά θάνατον ζωή που οι περισσότεροι Έλληνες προέβλεπαν για τον εαυτό τους .

Η επίσημη ελληνική θεραπεία των θεών (θρησκεία με τη σημερινή έννοια) πρόσφερε πολύ λίγα για τούς πιστούς της όσον αφορά τη μετά θάνατον ζωή , παράλληλα όμως και πάρα πολλά στούς πστούς της  κατά τη διάρκεια της ζωής τους πάνω στη γη .

Επιστρέφουμε , για μία τελευταία φορά , στα οφέλη που η εύνοια των θεών χορηγούσε σε ευσεβείς λατρευτές, αυτά ήταν :

η γονιμότητα των καλλιεργειών τους , των ζώων τους , και των ιδίων .
Οικονομική ευημερία .
Καλή υγεία.
Ασφάλεια στους κινδύνους του πολέμου και της ναυτιλίας .

Επιπλέον , ο Θουκυδίδης αναφέρει πως ο  Περικλής στον περίφημο Επιτάφιο Λόγο του,  38, λέει στους Αθηναίους πως «οι αγώνες και οι  θυσίες τους καθ’ ολη τη διαρκεια του χρόνου» προσφέρουν αρκετή ανακούφιση  για το μυαλό τους από τους κόπους:

―    Καὶ μὴν καὶ τῶν πόνων πλείστας ἀναπαύλας τῇ γνώμῃ ἐπορισάμεθα, ἀγῶσι μέν γε καὶ θυσίαις διετησίοις νομίζοντες, ἰδίαις δὲ κατασκευαῖς εὐπρεπέσιν, ὧν καθ’ ἡμέραν ἡ τέρψις τὸ λυπηρὸν ἐκπλήσσει. ἐπεσέρχεται δὲ διὰ μέγεθος τῆς πόλεως ἐκ πάσης γῆς τὰ πάντα, καὶ ξυμβαίνει ἡμῖν μηδὲν οἰκειοτέρᾳ τῇ ἀπολαύσει τὰ αὐτοῦ ἀγαθὰ γιγνόμενα καρποῦσθαι ἢ καὶ τὰ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων.
ΑΠΟΔΟΣΙΣ
―    Αλλά και για το πνεύμα μας έχουμε εφεύρει πολλούς τρόπους να το ανακουφίζουμε από τους κόπους, με γιορταστικούς αγώνες και θυσίες, που έχουμε καθιερώσει καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, και με ευπρεπή ιδιωτικά οικήματα, η ευχαρίστηση που καθημερινά απολαμβάνουμε από όλα αυτά, διώχνει την μελαγχολία. Εξαιτίας του μεγάλου αριθμού των κατοίκων της πόλης μας εισάγονται σε αυτήν προϊόντα όλου του κόσμου, και συμβαίνει να απολαμβάνουμε έτσι τα προϊόντα των άλλων χωρών με όση οικειότητα καταναλώνουμε τα δικά μας.
ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΛΟΓΟΣ (ΠΕΡΙΚΛΗΣ) 2.38

Οι θρησκευτικές εορτές είχαν ιερές στιγμές για τον  ύμνο , τη θυσία , και την προσευχή προς τιμήν των θεοτήτων , αλλά πρόσφεραν επίσης και τις απολαύσεις του γλεντιού , του ποτού , του τραγουδιού και του χορού μαζί με τους φίλους και τους συμπολίτες .

Πολλές εορτές επίσης προσέφεραν τις απολαύσεις των αθλητικών αγώνων , άλλοι αθηναίοι διαγωνίζονταν σε χορωδιακούς ή θεατρικούς  διαγωνισμούς , σε όμορφες αλλά  εποικοδομητικές παραγωγές διθυράμβων , τραγωδιών και κωμωδιών .

Και , τέλος , η ελληνική τάση ήταν να επιδίδει στους θεούς μόνο ό, τι ήταν γεμάτο ομορφιά και ήταν διάσπαρτη στις πόλεις και στα χωριά  , οι πλουσιότεροι περισσότερο από τους φτωχούς , με ναούς , αγάλματα και αναθήματα αξεπέραστης ομορφιάς .

Ο, τι χαρακτηριστικό σκεφτόμαστε  στην ελληνική αρχιτεκτονική, τη γλυπτική , τη μυθολογία , τη λυρική ποίηση , την τραγωδία και την κωμωδία , οφείλει την προέλευσή του ιδιαίτερα κατά την Κλασική περίοδο , την ανάπτυξή στις θρησκευτικές λατρείες και τις ιεροπρακτικές του ελληνικού κόσμου.

Το πολιτιστικό περιβάλλον στο οποίο ο Έλληνας και η Ελληνίδα  ζούσαν , είτε στην Αθήνα είτε στη Σπάρτη και τη Θήβα , καθοριζόταν σημαντικά από τη παραδοσιακή θρησκεία του  τόπου του , δηλαδή την  Ελληνική θρησκεία των προγόνων μας.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ :
ΟΜΗΡΟΥ ΟΔΥΣΣΕΙΑ
ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΣ
ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑ
ΟΜΗΡΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΔΗΜΗΤΡΑΣ
ΒΑΤΡΑΧΟΙ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΟΥΣ
ΑΝΤΙΦΩΝ
ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ
ΠΙΝΔΑΡΟΣ
ΒΙΡΓΙΛΙΟΥ ΑΙΝΕΙΑΣ
ΝΙΚΙΑΣ
Dover, K.J., Greek Popular Morality (Berkeley, 1974)
Hermann, G., Ritualized Friendship (Cambridge, 1987)
Mikalson, J.D., Athenian Popular Religion (Chapel Hill, 1983)
Rudhardt, J., Notions fondamentales de la pensee religieuse et acres constitutifs du cult daps la Grece classique (Geneva, 1958)
Mikalson, J.D., Honor Thy Gods: Popular Religion in Greek Tragedy (Chapel Hill, 1991)
Mikalson, 1991,
Powell, C.A., “Religion and the Sicilian Expedition,” Historic 28 (1979), 15-31 Zaidman, L.B., Le commerce des dieux (Paris, 2001), 131-44
Garland, R., The Greek Way of Death, second edition (Ithaca, 2001) Mikalson, 1983,
Vermeule, E., Aspects of Death in Early Greek Art and Poetry (Berkeley, 1979)
Parker, R., “Early Orphism,” pp. 483-510
The Greek World, ed. A. Powell 1 London, 1995)
Johnston, S.I., Restless Dead (Berkeley, 1999)

http://didaskaleioellinikotitas.wordpress.com/2013/10/29/ο-θανατοσ-και-η-αντιληψη-για-τη-μετα-θαν/

Νέες βόμβες από το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής!


«Η επιστροφή στην ανάπτυξη δεν έχει διασφαλισθεί» λέει το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής σε νέα του έκθεση για το τρίμηνο Ιουλίου – Σεπτεμβρίου, ενώ επισημαίνει ότι δεν έχει εξαλειφθεί ούτε ο κίνδυνος πολιτικής αστάθειας.

Το Γραφείο Προϋπολογισμού προχωρά σε συμπεράσματα – φωτιά, που αν κανείς τα τοποθετήσει σε μια σειρά θα βγάλει ιδιαίτερα χρήσιμα συμπεράσματα για τις καταστροφικές συνέπειες του μνημονίου όλα αυτά τα χρόνια.

Την ώρα λοιπόν, που η κυβέρνηση προσπαθεί να βρει όνομα για την περίοδο που θα ακολουθήσει μετά το πέρας του προγράμματος (μέσα 2014), αλλά και για τα νέα μέτρα που θα έρθουν κατ’ απαίτηση της τρόικα, οι περισσότεροι τομείς της οικονομίας αν μη τι άλλο, θα πρέπει να μας προβληματίσουν.

Όπως επισημαίνει, “οι επενδύσεις εξακολουθούν να υποχωρούν, η τραπεζική χρηματοδότηση της οικονομίας παραμένει ασθενική και οι απoταμιεύσεις, μετά από μια σύντομη περίοδο ανόδου, δείχνουν να υποχωρούν. Παρατηρούνται φαινόμενα μεταφοράς των εδρών των επιχειρήσεων στο εξωτερικό με τον ένα ή άλλο τρόπο, η Δημόσια Διοίκηση δυσλειτουργεί, η δικαιοσύνη παραμένει χρονοβόρα, η φοροδιαφυγή συνεχίζεται παρά τα διάφορα μέτρα, οι αλλεπάλληλες αλλαγές στη φορολογική νομοθεσία τροφοδοτούν την αβεβαιότητα, η διάρθρωση των αγορών προϊόντων και υπηρεσιών δεν επιτρέπει τη μείωση των τιμών”.

Όλα τα παραπάνω, αναφέρει το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής, δεν έχουν δώσει μια σαφή εικόνα για το τι ακριβώς απέδωσαν διάφορες μεταρρυθμίσεις και θέτει το ερώτημα: αυτή η πρόοδος είναι «διατηρήσιμη»; Πάντα έχοντας ως δεδομένο ότι η ύφεση ήταν πολύ μεγάλη, η ανεργία ξεπέρασε κάθε προηγούμενο και ο λόγος χρέους/ΑΕΠ επιδεινώθηκε σε σχέση με το 2010.

Επόμενο «καυτό» ερώτημα είναι το αν το 2014 θα επιτευχθεί όχι απλά ένα πρωτογενές πλεόνασμα αλλά ένα πρωτογενές πλεόνασμα όπως προβλέπεται στο Μεσοπρόθεσμο και τι θα γίνει τη διετία 2015-16.

Κι εδώ έρχεται η «βόμβα»: «Είναι αμφίβολο αν θα καταστεί εφικτή η διατήρηση ενός υψηλού πρωτογενούς πλεονάσματος, τουλάχιστον μέχρι το 2020, όπως προβλέπεται από τις επίσημες συμφωνίες. Όμως, όπως προκύπτει από τη διεθνή ιστορική εμπειρία, δημοσιονομικές προσαρμογές τέτοιας κλίμακας και διάρκειας δύσκολα επιτυγχάνονται τόσο λόγω εθνικών ιδιαιτεροτήτων, όσο και λόγω εξωγενών παραγόντων που σχετίζονται με την εξέλιξη της διεθνούς συγκυρίας», αναφέρει το Γραφείο.

Το ύψος του πρωτογενούς πλεονάσματος εκτιμάται στα € 340 εκατ. (0,2% του ΑΕΠ) το 2013, ενώ αναμένεται να αυξηθεί περαιτέρω στα € 2,84 δισ. (1,6% του ΑΕΠ) το 2014. Η δημοσιονομική προσαρμογή έχει ως τελικό στόχο τη διαμόρφωση του πρωτογενούς πλεονάσματος σε 4,5% του ΑΕΠ το 2016 και σε επίπεδα άνω του 4,0% του ΑΕΠ μετά το 2016.

Τέλος, για το χρέος προτείνει ότι θα πρέπει να προχωρήσει «αναδιάρθρωση με μεταφορά στον ESM των χρεών που οφείλονται στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών (τουλάχιστον € 30 δισ.) και την αξιοποίηση προτάσεων για ευρωομόλογα που ήδη διερευνά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Η ελληνική πλευρά σχεδιάζει να συνεισφέρει στην αντιμετώπιση του προβλήματος του χρέους κυρίως με δύο τρόπους: Την τιτλοποίηση περιουσιακών στοιχείων και το γενικότερο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων. Κρίσιμο ρόλο θα παίξει η επιστροφή στην ανάπτυξη με την βελτίωση της αξιοπιστίας της οικονομικής πολιτικής, την ανάκαμψη των επενδύσεων και τις μεταρρυθμίσεις. Όμως, αυτή η ανάκαμψη θα είναι ολοένα και δυσκολότερη όσο παραμένει το τεράστιο χρέος. Και όσο ταχύτερα ρυθμισθεί το ζήτημα του χρέους τόσο ταχύτερα θα επιστρέψει η χώρα στην ανάπτυξη. Η καθυστέρηση θα έχει μεγάλο κόστος».

ΠΗΓΗ
http://www.triklopodia.gr/2013/11/blog-post_61.html

'' ΕΚΑΤΟΜΒΕΣ ΝΕΚΡΩΝ '' ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ‏

 
Οι πρωθυπουργοί και υπουργοί Υγείας ήταν εδώ και χρόνια ενήμεροι για τους χιλιάδες νεκρούς που θα φέρει η πολιτική λιτότητας

O ασθενής μπήκε σε κακή κατάσταση στο Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού. Πριν από
λίγες ήμερες είχε νοσηλευθεί στο Ασκληπιείο Βούλας με έμφραγμα του μυοκαρδίου και στα χέρια του κρατούσε ένα χαρτί από το νοσοκομείο. Δεν ήταν τα αποτελέσματα εξετάσεων αλλά ένας λογαριασμός των 500 ευρώ. «Από το λογιστήριο του νοσοκομείου μου είπαν ότι αν δεν πληρώσω αμέσως θα με στείλουν φυλακή» εξήγησε στον καρδιολόγο Γιώργο Βήχας από το κοινωνικό ιατρείο που τον υποδέχθηκε. Και αν αυτός δεν είχε αντιδράσει άμεσα, χορηγώντας του ειδική αγωγή, πιθανότατα αυτός ο λογαριασμός θα τον είχε στείλει στο θάνατο.

Το περιστατικό είναι παλιό αλλά στην πραγματικότητα είναι η απόλυτη εικόνα του μέλλοντος. Αν και όλοι κατανοούμε ότι η «λιτότητα σκοτώνει», η αυξημένη θνησιμότητα δεν θα προέλθει όπως νομίζουμε μόνο από τη ραγδαία επιδείνωση του συστήματος υγείας, το οποίο δεν θα προσφέρει επαρκείς υπηρεσίες, αλλά κυρίως από την αύξηση των ανισοτήτων και του στρες που προκαλεί η οικονομική κρίση. Σε συνδυασμό με την νεοφιλελεύθερη συνταγή του ΔΝΤ και της ΕΕ η κατάσταση αυτή, μας εξηγεί ο Γιώργος Νικολαϊδης, διευθυντής Ψυχικής Υγείας και κοινωνικής Πρόνοιας στον Ινστιτούτο Υγείας του παιδιού θα οδηγήσει σε μαζικά κρούσματα καρδιοαγγειακών παθήσεων αλλά και κρουσμάτων καρκίνου. «Η πολιτική του 2012 θα καταγραφεί σαν μείωση του προσδόκιμου ζωής το 2020 – ξέρετε όταν λένε ότι θα βγούμε στις αγορές» μας λέει με ένα πικρό χαμόγελο.

Το υπουργείο υγείας αλλά και ολόκληρο το πολιτικό κατεστημένο, που στηρίζει την πολιτική λιτότητας, γνωρίζει με κάθε λεπτομέρεια όχι μόνο ποιες παθήσεις θα εκδηλωθούν μαζικά σε λίγα χρόνια αλλά ακόμη και με μια ποιο χρονική σειρά θα πλήξουν τον πληθυσμό. Οι επιστήμονες είναι σήμερα σε θέση να κάνουν εξαιρετικά λεπτομερείς προβλέψεις καθώς η ίδια πολιτική επιβλήθηκε χωρίς καμία απολύτως διαφοροποίηση από τη Λατινική Αμερική και τη Ρωσία μέχρι τις Τίγρεις της Ανατολικής Ασίας μέχρι την Κορέα. Η επίθεση ξεκινά πάντα εναντίον του καθολικού χαρακτήρα της δημόσιας υγείας και συνεχίζεται με την προσπάθεια ιδιωτικοποιήσεις των δομών υγείας και ασφάλισης. Το τρίτο βήμα είναι η συγκέντρωση όλων των κλάδων περίθαλψης σε ένα σύστημα σαν τον ΕΟΠΠΥ το οποίο στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων χρεοκοπούσε σε διάστημα έξι μηνών έως δύο χρόνων.

Τα αποτελέσματα αυτής της συνταγής ήταν πάντα το ίδιο μοτίβο θανάτου για δεκάδες χιλιάδες πολίτες. Ένας από τους ανθρώπους που κατέγραψαν αυτό το μοτίβο είναι και ο καθηγητής Ντέιβιντ Στάκλερ, συγγραφέας του βιβλίου Body Economic που συνοδεύεται από τον χαρακτηριστικό υπότιτλο «Γιατί η λιτότητα σκοτώνει». Ταξιδεύοντας σε δεκάδες χώρες από όπου πέρασε το ΔΝΤ, η παγκόσμια τράπεζα και πιο πρόσφατα η ΕΕ ο Στάκλερ καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο θάνατος εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων στις χώρες που αντιμετωπίζουν κρίσεις δημοσίου χρέους είναι μια συνειδητή πολιτική επιλογή των κυβερνώντων, οι οποίοι προτιμούν να εξοφλούν τα χρέη τους σε ξένες τράπεζες θυσιάζοντας τον πληθυσμό. Στα δικαστήρια του μέλλοντος θα μπορεί να τεκμηριωθεί πολύ εύκολα ότι δεκάδες υπουργοί υγείας είχαν στα χέρια τους συγκεκριμένες μελέτες για τις επιπτώσεις της πολιτικής λιτότητας στα επίπεδα θνησιμότητας αλλά έβαλαν την υπογραφή τους για να πεθάνουν χιλιάδες συμπολίτες τους.

Μια αντίστοιχη έρευνα με του Στάκλερ έχει πραγματοποιήσει στην Ελλάδα και ο κ.Γιώργος Νικολαϊδης. Το Δεκέμβριο του 2011 παρουσίασε σε συνέδριο της εθνικής σχολής δημόσιας υγείας (παρουσία του τότε γενικού γραμματέα του υπουργείου υγείας Ν.Πολύζου) σειρά τρομακτικών προβλέψεων οι οποίες επιβεβαιώθηκαν μιας προς μια.

«Σε πρώτη φάση» εξηγεί στο Unfollow «oι επιστήμονες μπορούσαν να προβλέψουν ότι θα αυξάνονταν οι αυτοκτονίες, οι ανθρωποκτονίες και τα νοσήματα που σχετίζονται με κατάχρηση αλκοόλ και ουσιών. Η αμέσως επόμενη φάση περιλαμβάνει την επανεμφάνιση λοιμωδών νοσημάτων που είχαν ξεχαστεί στην ελληνική κοινωνία όπως η φυματίωση». Η κατάσταση στο συγκεκριμένο τομέα ενδέχεται να επιδεινωθεί ραγδαία όσο περιορίζεται ο εμβολιασμός των παιδιών – που ξεκίνησε από ειδικές ομάδες του πληθυσμού αλλά επεκτείνεται απειλητικά.

Το πιο τρομακτικό, όμως, σύμφωνα με τον Νικολαϊδη είναι η παιδική θνησιμότητα η οποία, όπως είχε προβλεφθεί, άρχισε να αυξάνεται από πέρυσι – για πρώτη φορά από το 1950. Ο κύκλος λοιπόν αυτών των προβλέψεων επιβεβαιώθηκε με τρομακτική ακρίβεια μέχρι το 2013 ακόμη όμως δεν έχουμε δει τις πραγματικές επιπτώσεις της νεοφιλελεύθερης πολιτικής λιτότητας στη θνησιμότητα του πληθυσμού. «Σε λίγα χρόνια θα δούμε το δεύτερο κύμα που θα είναι πολύ πιο μαζικό και θα επηρεάσει άμεσα το προσδόκιμο επιβίωσης» εξηγεί ο συνομιλητής μας επισημαίνοντας ότι «σε λίγα χρόνια αναμένονται χιλιάδες νέα περιστατικά στεφανιαίας νόσου και αγγειακών εγκεφαλικών επεισοδίων. Καθώς οι συγκεκριμένες ασθένειες αποτελούν την υπ’αριθμό ένα αιτία θανάτου στις αναπτυγμένες χώρες, ακόμη και μια «μικρή» αύξηση της τάξης του 2 έως 5% θα σημαίνει τεράστιο αριθμό θανάτων. «Στην επόμενη πενταετία θα ζήσουμε μια εκατόμβη νεκρών συνανθρώπων μας κυρίως άντρες παραγωγικής ηλικίας από 45-64». Αμέσως μετά, πιθανότατα από το 2020, θα έχει έρθει η σειρά του καρκίνου να χτυπήσει την πόρτα μας καθώς οι κακοήθεις νεοπλασίες έχουν μεγαλύτερο «χρόνο επώασης»

Το τελευταίο στάδιο μαζί με τον καρκίνο είναι το μεταβολικό σύνδρομο (παχυσαρκία, υπέρταση, σακχαρώδης διαβήτης) – όλα τα προβλήματα δηλαδή που τις τελευταίες δεκαετίες αποτελούν τα «νοσήματα των φτωχών».Η απάντηση των κυβερνώντων στην κατηγορία ότι γνωρίζουν με κάθε λεπτομέρεια ότι η πολιτική τους σκοτώνει ανθρώπους θα μπορούσε να συνοψιστεί στην αγγλική έκφραση shit happens ή αυτά συμβαίνουν. Αφού η νεοφιλελεύθερη πολιτική λιτότητας παρουσιάζεται σαν μονόδρομος η ραγδαία αύξηση της θνησιμότητας είναι η απαραίτητη παράπλευρη απώλεια στην διαδικασία «εξυγίανσης» της οικονομίας Ακόμη και αυτή η κυνική διατύπωση όμως αποτελεί ένα τεράστια ψέμα καθώς όπως αποδεικνύει ο Ντέιβιτν Στάκλερ του σε αρκετές περιπτώσεις μια περίοδος ύφεσης μπορεί να συνοδευτεί ακόμη και από βελτίωση τυς υγείας του πληθυσμού.

Στο βιβλίο του ο Στάκλερ αντιπαραθέτει στην περίπτωση της Ελλάδας την ιστορία της Ισλανδίας η οποία αναλογικά με τον πληθυσμό της βρέθηκε αντιμέτωπη με την μεγαλύτερη τραπεζική κρίση στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Οι φιλοευρωπαιστές στο Ρέικιβαικ πίστευαν τότε ότι δυο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της οικονομίας και του συστήματος υγείας θα έφερναν την καταστροφή. Συγκεκριμένα, καθώς η χώρα δεν ανήκε στην ευρωζώνη το ενδεχόμενο μεγάλης υποτίμησης του εθνικύ νομίσματος, που θα έδινε μια ανάσα στην εθνική οικονομία, θα καθιστούσε απαγορευτική την εισαγωγή φαρμάκων. Με δεδομένη την αδυναμία της χώρας να παράξει ακόμη και τα στοιχειώδη σκευάσματα αρκετοί προέβλεπαν έναν αρμαγεδώνα στο χώρο της υγείας.

Παράλληλα, το γεγονός ότι το σύνολο του συστήματος υγείας βρισκόταν υπό δημόσιο έλεγχο θα οδηγούσε σε κατάρρευση καθώς ο δημόσιος τομέας δεν θα ήταν σε θέση να ανταποκριθεί λόγω του τεράστιου χρέους.

Όταν η κυβέρνηση του Ρείκιαβικ προσέφυγε στο ΔΝΤ, το ταμείο ζητούσε μείωση των δαπανών υγείας κατά 30% και σταδιακή ιδιωτικοποίηση του κλάδου. Ουσιαστικά εφάρμοζε χωρίς την παραμικρή αλλαγή το σχέδιο που επιβάλλει σε όλες τις χώρες αδιαφορώντας για τις ιδιαιτερότητες κάθε οικονομίας. Μόνο που στην Ισλανδία συνέβη κάτι αναπάντεχο. Ο υπουργός υγείας, γνωρίζοντας ότι η ακολουθούμενη πολιτική θα μετριόταν σε εκατοντάδες ή χιλιάδες ανθρώπινες ζωές υπέβαλε την παραίτησή του αρνούμενος να συνυπογράψει μια ακόμη γενοκτονία. Και ο υποψήφιος διάδοχός του όμως δεν φαίνεται να είχε διαφορετική άποψη. «Ξέρετε ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σε ένα βαμπίρ και στο ΔΝΤ;» συνήθιζε να ρωτά στους συναδέλφους του: «Το πρώτο, τουλάχιστον, σταματά να σου πίνει το αίμα όταν πεθάνεις».

Προκειμένου να ξεπουλήσει το σύστημα υγείας το ΔΝΤ «πείραξε» και πάλι τα στοιχεία των λεγόμενων «πολλαπλασιαστών» θέλοντας να αποκρύψει ότι οι δημόσιες επενδύσεις στην υγεία (όπως και στην παιδεία) προσφέρουν άμεσα οφέλη για την ανάκαμψη της οικονομίας: βραχυπρόθεσμα από την μείωση της ανεργίας σε δασκάλους και ιατρικό προσωπικό και μακροπρόθεσμα γιατί βελτιώνουν την ποιότητα του εργατικού δυναμικού.

Χάρη στις μαχητικές κινητοποιήσεις των εργαζομένων η κυβέρνηση αναγκάστηκε τελικά να προχωρήσει σε στάση πληρωμών, εθνικοποίηση τραπεζών και υποτίμηση του εθνικού νομίσματος προσφέροντας άμεση ανάκαμψη στην οικονομία. Το μυστικό όμως δεν βρισκόταν μόνο σε αυτά τα γενικά μέτρα. Όπως μας εξηγούσε ο Γιώργος Νικολαϊδης ο νέος υπουργός υγείας κάλεσε ερευνητές από τη Φινλανδία και τη Σουηδία, που είχαν αντιμετωπίσει παρόμοιες οικονομικές κρίσεις και εκπόνησε ένα πρόγραμμα αύξησης των δημοσίων επενδύσεων στην υγεία, κυρίως για τα παιδιά. Παράλληλα το σύνολο των δαπανών κοινωνικής πρόνοιας αυξήθηκε από τις 280 εκατομμύρια κορόνες ( 2.2 δις ευρώ) στα 379.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι στην Ισλανδία, σε αντίθεση με το σύνολο σχεδόν των ευρωπαϊκών χωρών σημειώθηκε μείωση της θνησιμότητας. Η Ισλανδία αποτελεί σήμερα ίσως τη μοναδική χώρα η οποία εν μέσω μια κολοσσιαίας τραπεζικής κρίσης δεν κατέγραψε αύξηση των αυτοκτονιών και των καρδιοαγγειακών παθήσεων. Σε αντίθεση με τη Ρωσία, όπου ο τερματισμός της καθολικής δωρεάν υγείας προκάλεσε μείωση του προσδόκιμου ζωής κατά 10 χρόνια κάθε Ισλανδός πολίτης είχε πρόσβαση σε δωρεάν περίθαλψη.

Προς στιγμήν ο Ντέιβιντ Στάκλερ πανικοβλήθηκε, συνειδητοποιώντας ότι υπάρχει αύξηση των αναπνευστικών προβλημάτων, τα οποία θα μπορούσαν να είναι αποτέλεσμα του καπνίσματος στο οποίο οδηγεί το Στρες. Μην φοβάσαι, του είπαν οι ισλανδοί συνάδελφοί του, χτυπώντας τον ελαφρά στην πλάτη απλώς εξερράγη το ηφαίστειο Εϊγιαφιατλαγιοκούτλ. Ένα χρόνο αργότερα οι Ισλανδοί είχαν καταλάβει και πάλι την πρώτη θέση στην παγκόσμια «κατάταξη ευτυχίας» του ΟΗΕ με το μεγαλύτερο ποσοστό «Ακαθάριστης Εθνικής Ευτυχίας».

Η Ισλανδία δεν είναι τυχαίο παράδειγμα. Καθώς έχει ομοιογενή πληθυσμό με σταθερές διατροφικές συνήθειες και κοινό σύστημα υγείας για όλους, αποτελεί το ιδανικό πειραματικό εργαστήριο για τη μελέτη των επιπτώσεων της ύφεσης στην υγεία του πληθυσμού. Οι επιστήμονες μπορούν δηλαδή να διαπιστώσουν πολύ πιο γρήγορα και με μεγαλύτερη καθαρότητα ποια είναι η επίπτωση κάθε πολιτικής απόφασης στη θνησιμότητα του πληθυσμού.

Αυτό που ελάχιστοι όμως είχαν καταφέρει να προβλέψουν ήταν ότι ένας από τους παράγοντες που βελτίωσαν τις συνθήκες ζωής και το επίπεδο υγείας των πολιτών ήταν και η συμμετοχή τους στις μαζικές διαδηλώσεις εναντίον της λιτότητας. Όπως μας εξηγούσε ο κ.Νικολαϊδης, στις κινητοποιήσεις συμμετείχε περίπου το 10% του πληθυσμού, σαν να πέρασαν δηλαδή από το Σύνταγμα πάνω από ένα εκατομμύριο διαδηλωτές. Όπως τεκμηρίωσε αργότερα και η έγκριτη επιθεώρηση υγείας Lancet αυτή η πανκοινωνική συμμετοχή βοήθησε ώστε να μην αφομοιώσει ο καθένας ατομικά το στρες γεγονός που προκαλεί τις περισσότερες θανατηφόρες ασθένειες που παρατηρούνται σε καιρούς κρίσης.

Οι μαζικές διαδηλώσεις στην Ισλανδία έσωσαν κυριολεκτικά ζωές τη στιγμή που στην Ελλάδα διαδοχικές κυβερνήσεις έβαλαν την υπογραφή τους για το βέβαιο θάνατο χιλιάδων συνανθρώπων μας.

Άρης Χατζηστεφάνου
Unfollow Οκτώβριος 2013

http://www.triklopodia.gr/2013/11/blog-post_9882.html

«Γιαλαντζί» αντάρτες οι γαλάζιοι βουλευτές...

 
Τρίβουν τα χέρια τους στην κυβέρνηση, καθώς η χθεσινοβραδινή σύσκεψη του Γιάννη Στουρνάρα με τους γαλάζιους βουλευτές κατέληξε σε «φιάσκο» για μερίδα των δήθεν αντιδρώντων βουλευτών της ΝΔ.

Στο κυβερνητικό επιτελείο πιστεύουν ότι αυτό που καταδείχθηκε είναι πως παρά τους «τσαμπουκάδες» μερίδας των βουλευτών, οι οποίοι ζήτησαν αλλαγές στο νόμο για τα ακίνητα, η πραγματικότητα είναι ότι ελάχιστα επικίνδυνοι κρίνονται για την κυβερνητική σταθερότητα. Είναι όπως το έλεγε σήμερα κορυφαίος κυβερνητικός παράγοντας με την φράση: «Σκύλος που γαβγίζει, δεν δαγκώνει!».

Κοινώς, παρά τις γκρίνιες και τις δήθεν αντιπολιτευτικές τους κορώνες, η στάση τους απέδειξε ότι ουδείς από αυτούς δεν θα τολμούσε να καταψηφίσει το νομοσχέδιο. Στο κυβερνητικό επιτελείο τρίβουν τα χέρια τους γιατί πιστεύουν ότι η χθεσινοβραδινή σύσκεψη Στουρνάρα- γαλάζιων βουλευτών ήταν μία καλή ευκαιρία προκειμένου να «ξεδώσουν» και να κάνουν το εφέ τους στις εκλογικές τους περιφέρειες.

Σε αυτήν την βάση αξιολογούν στην κυβέρνηση το δήθεν «αντάρτικο» που ως μήνυμα προσπάθησαν να περάσουν στην κοινή γνώμη. Η πραγματικότητα είναι ότι ουδείς από τους βουλευτές είναι πρόθυμος να πάρει πάνω του το ρίσκο μίας κυβερνητικής κατάρρευσης.

Το ερώτημα όμως που τίθεται αφορά το ζήτημα ουσίας, δηλαδή που πραγματικά είναι οι κόκκινες γραμμές που οι κυβερνητικοί βουλευτές είναι αποφασισμένοι να θέσουν προκειμένου να μην τις υπερβούν. Η μέχρι στιγμής στάση τους δείχνει περισσότερα λόγια με ακροατήριο της περιφέρειές τους, παρά ενεργή κινητικότητα από μέρους τους στην κατεύθυνση να δημιουργήσουν προβλήματα στην κυβέρνηση.

Ίσως να είναι σωστή, ως εκ τούτου, η άποψη που λέει ότι η κυβέρνηση αν πέσει, δεν θα πέσει από τους «γαλάζιους» βουλευτές, αλλά τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ... Και πάνω στο θέμα της κατάστασης «μπάχαλο» στην οποία βρίσκεται το εσωτερικό της ΚΟ του ΠΑΣΟΚ, το NEWSBOMB θα σας έχει σύντομα αναλυτικό ρεπορτάζ...

http://www.triklopodia.gr/2013/11/blog-post_9722.html

Έκλειψη ηλίου την Κυριακή





Δείτε το εκπληκτικό φαινόμενο που θα δούμε τη Κυριακή στον ουρανό

Την Κυριακή θα γίνει έκλειψη ηλίου η οποία θα είναι μερικώς ορατή στην Ελλάδα και σε κάποια σημεία του πλανήτη ολική.. Στη χώρα μας, ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος το ανώτερο ποσοστό του ήλιου το οποίο θα καλύψει η σελήνη ανέρχεται στο 10%. Επίσης στη βόρειο Ελλάδα το συγκεκριμένο ποσοστό θα είναι μικρότερο όπως και η διάρκεια της έκλειψης. Πιο συγκεκριμένα, στην Αθήνα η έκλειψη θα διαρκέσει από τις 15:08 έως 16:05, στην Θεσσαλονίκη από 15:16 έως 15:47, στην Πάτρα από 15:06 έως 16:00 και στα Χανιά από 15:04 έως 16:17.

http://ipaideia.gr/