Translate -TRANSLATE -

Κυριακή 3 Νοεμβρίου 2013

Φοβάμαι ότι θα συνηθίσω

 
Ξημέρωσε, θα πάω και σήμερα στην δουλειά. Θα πάω γιατί έχω δουλειά, ενώ ενάμιση εκατομμύριο συγκάτοικοί μου σ' αυτή την χώρα δεν έχουν. Κι αυτό με φοβίζει.

Θα πάω γιατί οι λογαριασμοί τρέχουν. Θα πάω γιατί το νοίκι μου είναι απλήρωτο, και το ενδεχόμενο να μείνω στο δρόμο δεν είναι τρόπος του λέγειν. Θα πάω και δεν θα ακυρώσω το εισιτήριο μου στο τρένο, όχι γιατί δεν φοβάμαι τον έλεγχο αλλά γιατί δεν έχω. Θα πάω και σήμερα στην δουλειά αν και ξέρω ότι θα πληρωθώ μόνο έναντι των δεδουλευμένων μου, όπως χιλιάδες άλλοι εργαζόμενοι και εργαζόμενες σ' αυτή την χώρα. Θα πάω αν και φοβάμαι ότι δεν θα με φτάσουν τα λεφτά για το νοίκι και για τους λογαριασμούς που τρέχουν. Θα πάω αν και ξέρω ότι θα ξανακούσω για την υπομονή που πρέπει να κάνω, για την κατάσταση που είναι δύσκολη και για το ό,τι δεν πρέπει να απελπίζομαι. Άλλωστε θα φτιάξουν τα πράγματα, δεν μπορεί, αρκεί να κάνω υπομονή.

Απλά τελευταία, όταν ξυπνάω το πρωί, έχω αυτή την περίεργη πεποίθηση ότι τίποτα δεν θα αλλάξει. Όταν μπαίνω στο τρένο βλέπω το ίδιο σε όλους τους άλλους επιβάτες και νομίζω ότι κι αυτοί βλέπουν το ίδιο σε μένα.

Τώρα δεν φοβάμαι αν θα μείνω άνεργη ή αν θα με φθάσουν τα λεφτά για το νοίκι και τους λογαριασμούς. Φοβάμαι ότι θα συνηθίσω να ζω έτσι, φοβάμαι ότι θα συνηθίσουμε όλοι μας να ζούμε έτσι.

Γι' αυτό, την επόμενη φορά που θα σε ρωτήσω τι θα κάνουμε μη μου πεις ότι θα φτιάξουν τα πράγματα. Δεν πρόκειται. Μη μου πεις να κάνω υπομονή γιατί δεν θέλω. Μην προσπαθήσεις να με τρομάξεις λέγοντάς μου ότι παντού έτσι είναι. Δεν με νοιάζει. Μην προσπαθήσεις να μου εξηγήσεις γιατί δεν μπορεί να μας πληρώσει, δεν έχει σημασία. Πες μου ότι έχεις αποφασίσει με ποιανού το μέρος είσαι. Πες μου αν είσαι μαζί μου ή με τους άλλους.

Γιατί τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Ο φόβος που θες να μου μεταδώσεις είναι όπλο των αφεντικών για να μας κρατάνε υποταγμένους. Η αλληλεγγύη μεταξύ μας και ο κοινός μας αγώνας ενάντια στην υποτίμηση της ζωής και της εργασίας μας είναι το δικό μας όπλο ενάντια στα μικρά και στα μεγάλα αφεντικά.

Μη σκέφτεσαι εσύ για τ' αφεντικά, φροντίζουν άλλοι γι' αυτά. Σκέψου σαν εργαζόμενος, σκέψου για τα δικά σου συμφέροντα. Και μην ξεγελιέσαι, δεν συμβαδίζουν μ' αυτά των αφεντικών, συγκρούονται.

Οπότε, την επόμενη φορά που θα σε ρωτήσω μη μου πεις ότι θα φτιάξουν τα πράγματα. Πες μου αν είσαι μ' εμάς ή μ' αυτούς. Τα υπόλοιπα θα τα βρούμε.


Frida , 28 χρ. , Αττική

imerologioanergou.gr
http://www.freepen.gr/2013/11/blog-post_7388.html

Τους νοιάζει μόνο η πολιτική τους επιβίωση

Σε απόγνωση οι βουλευτές! 

Τους νοιάζει μόνο η πολιτική τους επιβίωση, αδιαφορούν για το λαό

 
Με όσα γίνονται, η Νέα Δημοκρατία θα βρεθεί στο 5%, σαν το ΠΑΣΟΚ, άκουσε ο Γιάννης Στουρνάρας να του λένε οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας την Τετάρτη το βράδυ στη συνάντηση στο υπουργείο Οικονομικών. Η συνάντηση έγινε για να εξομαλυνθούν οι εντάσεις στην Κοινοβουλευτική Ομάδα, να λειανθούν «γωνίες» και να πεισθούν οι αντιδρώντες να το ψηφίσουν όταν έρθει η ώρα.

Περίπου 74 βουλευτές πήγαν να δουν τον τσάρο της οικονομίας σε μια συνάντηση «αμφιβόλου αποτελέσματος». Το κλίμα ήταν βαρύ, και βέβαια προμηνύει δύσκολες ώρες για την κυβέρνηση, καθώς οι βουλευτές βρίσκονται ανάμεσα στις κυβερνητικές απόψεις και τις ανάγκες της κοινωνίας, που δεν συμβαδίζουν. Στο πλευρό του Γιάννη Στουρνάρα βρέθηκαν ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας και ο υφυπουργός Οικονομικών Γιώργος Μαυραγάνης. Για λίγο κοντά στον υπουργό Οικονομικών κάθισε και ο συντάκτης του σχεδίου νόμου, ο γνωστός από την εποχή του Σημίτη καθηγητής Νίκος Καραβίτης.

Στη συνεδρίαση οι Ι. Τζαμτζής και Μ. Κεφαλογιάννης πρότειναν τη διατήρηση του ισχύοντος καθεστώτος, δηλαδή του ΕΕΤΗΔΕ, μειωμένου όμως κατά 10%, σε συνδυασμό με διεύρυνση της φορολογικής βάσης. Τη συγκεκριμένη πρόταση απέρριψε ο υπουργός Οικονομικών, λέγοντας ότι είναι αντισυνταγματική.

Ο πρώην δήμαρχος Ν. Κακλαμάνης κάποια στιγμή διέκοψε τη συνεδρίαση και ρώτησε τον Γ. Στουρνάρα φανερά εκνευρισμένος «αν υπάρχουν περιθώρια βελτιώσεων στον νόμο». Ο υπουργός απάντησε ότι θα εξεταστούν όλες οι προτάσεις δημιουργικά, αρκεί να οδηγούν σε ισοδύναμο αποτέλεσμα δημοσιονομικά». Ο πρώην δήμαρχος δεν φάνηκε να ικανοποιήθηκε και είπε «μου απαντάτε τεχνοκρατικά και όχι πολιτικά» και αποχώρησε από την αίθουσα.

Ο Γ. Βλάχος χρησιμοποίησε υψηλούς τόνους και είπε: «Μη διανοηθείτε να το φέρετε για ψήφιση πριν γίνουν αλλαγές και ξανασυζητήσουμε». Ο ίδιος βουλευτής ανέφερε ότι η κυβέρνηση «ακολουθεί το μοντέλο της αρπαχτής», για να αντιδράσει οργισμένα η Κατερίνα Παπακώστα, ρωτώντας τον: «Και εμείς τι είμαστε, βουλευτές της αρπαχτής;»

Ο αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Μαξ. Χαρακόπουλος ήταν ιδιαίτερα επικριτικός. Στη διάρκεια της παρέμβασής του ανέφερε ότι ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν επίσημες ανακοινώσεις ότι εξαιρούνται από τη φορολόγηση οι στάνες και την ίδια στιγμή να ράβουν «κοστούμι» 1.000-1.500 ευρώ για κάθε κτηνοτρόφο. «Δεν μπορείτε να παραπλανείτε τον πρωθυπουργό» σημείωσε ο κ. Χαρακόπουλος, απευθυνόμενος στον υπουργό Οικονομικών.
Αντιδρώντας, ο Γ. Στουρνάρας είπε απευθυνόμενος στον αναπληρωτή υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης: «Περιμένω προτάσεις για ισοδύναμα. Αν έχει ο κ. Χαρακόπουλος, ας μας τις πει». «Δεν είναι αυτή η δουλειά μου» απάντησε ο κ. Χαρακόπουλος και συμπλήρωσε ότι μια φορά μόνο κλήθηκε να πει την άποψή του, μετά δεν ξανακλήθηκε.

Ο Μανώλης Κεφαλογιάννης αναφερόμενος στο σχέδιο νόμου μίλησε για «γονατογράφημα», ενώ ο βουλευτής Αχαΐας Αθανάσιος Νταβλούρος υπογράμμισε ότι με όσα γίνονται η Ν.Δ. θα φτάσει στο 5% και θα κινδυνεύει να μοιάσει στο ΠΑΣΟΚ.

Αρκετά αιχμηρή ήταν η Ντόρα Μπακογιάννη, που έκανε λόγο για βάρβαρη φορολόγηση ακινήτων, ενώ σημείωσε ότι οι φόροι είναι πάνω από τα μέτρα μας. Η ίδια μάλιστα χαρακτήρισε ουσιαστική τη σύσκεψη και είπε ότι ήταν η πρώτη όπου δεν υπήρξε μπουρδολογία.

Κάποιοι μίλησαν για «χαριστική βολή» στη Ν.Δ., ενώ η Αννα Καραμανλή μίλησε για ανθρώπους που τρώνε από τα σκουπίδια και είπε: «Βλέπετε αριθμούς και όχι ανθρώπους».

Ο Αλ. Δερμετζόπουλος υπογράμμισε στον Γ. Στουρνάρα ότι μας καλείτε για ψυχοθεραπεία και όχι για διάθεση να κάνετε αλλαγές. Ο βουλευτής Θεσσαλονίκης Γ. Ιωαννίδης σημείωσε ότι δεν μπορεί να φορολογούνται σκληρά οι αγρότες και την ίδια στιγμή να θέλουμε να επιστρέψουν νέοι στην ύπαιθρο.

Ο Μ. Βολουδάκης ανέφερε ότι η φοροδοτική ικανότητα των πολιτών έχει πιάσει ταβάνι, ενώ ο κ. Δ. Σταμενίτης σημείωσε ότι είναι άδικη η φορολόγηση των οικοπέδων εντός των οικισμών.

Ειρωνικά τοποθετήθηκε ο Χρ. Κέλλας, που είπε ότι «φορολογούνται οικόπεδα, σπίτια και αέρας», ενώ ο βουλευτής Μεσσηνίας Δ. Σαμπαζιώτης είπε ότι «με τον τρόπο που φορολογούνται οι πολίτες στο τέλος θα φάμε πιστολιές».

Νίκος Οικονόμου

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Σάββατο 2 Νοεμβρίου 2013

Για ποιο λόγο μας εξαθλιώνουν;

 
Ένα πράγμα είναι απόλυτα βέβαιο. Ο λογαριασμός δεν βγαίνει με τίποτα. Με αυτό το τεράστιο χρέος, σε σχέση με το ΑΕΠ και μάλιστα χρέος σε ένα σκληρό νόμισμα που ελέγχεται από άλλους, με ανύπαρκτη παραγωγική μηχανή, με συνεχώς μειούμενη ρευστότητα, με συνεχές ξεπούλημα δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, με συνεχή διεύρυνση της ανεργίας και φτωχοποίησης των Ελλήνων, τα πράγματα οδηγούν αναπόδραστα σε πλήρη κατάρρευση.

Η λύση είναι απλή και την γνωρίζουν οι πάντες...
Δραστική περικοπή του χρέους και επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Δεν υπάρχει άλλη λύση, ας μην κοροϊδευόμαστε. Εκεί άλλωστε φρονούμε ότι θα καταλήξουμε οπωσδήποτε είτε έτσι είτε αλλιώς.

Αυτό φυσικά το γνωρίζει καλύτερα απ’ όλους η εγχώρια πολιτικοοικονομική ολιγαρχία. Γιατί όμως δεν το κάνει τώρα; Γιατί απλούστατα θα θεωρηθεί υπεύθυνη (τόσο από το εσωτερικό όσο και από το εξωτερικό) και θα καταρρεύσει. Κερδίζει λοιπόν χρόνο και ευελπιστεί ότι θα συμβεί κάποιο γενικότερο ευρωπαϊκό «ατύχημα». Αν συμβεί αυτό, τότε η  εγχώρια πολιτικοοικονομική ελίτ θα επιβιώσει μέσα στο γενικότερο χαμό, αφού θα ισχυριστεί πειστικά ότι δεν ευθύνεται η ίδια για την επιστροφή της Ελλάδας στο Εθνικό νόμισμα.

Αυτό λοιπόν κάνει τώρα η εγχώρια ελίτ. Θυσιάζει ολόκληρο λαό και τον εξαθλιώνει με μοναδικό στόχο να κερδίσει χρόνο για να επιβιώσει.

Εμείς όμως ο απλός λαός, που θέλουμε να ζήσουμε εδώ και τώρα και βλέπουμε να μας εξαθλιώνουν, τι θα κάνουμε; Θα τους αφήσουμε να κερδίσουν χρόνο ώστε να διασωθούν μαζί με τα κλοπιμαία τους σε βάρος μας ή θα εγερθούμε από τον καναπέ και θα πάρουμε πίσω στα χέρια μας τη λαϊκή εντολή;

hassapis-peter.blogspot.gr

Ποια αντίποινα; Οι άνθρωποι ήταν επαγγελματίες, εκπαιδευμένοι και οργανωμένοι



Όσο και αν κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι επρόκειτο για αντίποινα από την άκρα αριστερά ή ακόμη και εκείνη την πραγματικά εκτός πραγματικότητας άποψη ότι η ίδια η Χρυσή Αυγή σκότωσε τα μέλη της, η αλήθεια μάλλον είναι διαφορετική.


του Στρατή Μαζίδη

Καταρχήν είχαμε μια οργανωμένη επιχείρηση όπου η ΕΛΑΣ εκτιμά πως εμπλέκονται ακόμη τρία άτομα ως υποστηρικτική ομάδα ενώ το δρομολόγιο διαφυγής ήταν καλά σχεδιασμένο με εγκατάλειψη της μηχανής και χρήση της Αττικής Οδού. Άραγε τυχαία να επιλέχθηκε η Τ.Ο. του Νέου Ηρακλείου και όχι πχ της Κυψέλης;

Όμως αυτό που εκτιμώ πως κάνει τη διαφορά είναι η εκτέλεση. Δεν είναι εύκολο πράγμα να πάρεις ένα πιστόλι, να ανέβεις στη μηχανή και να γαζώσεις όποιον βρεις. Οι εκτελεστές πήγαν για κυνήγι. Είχαν εντολή να σκοτώσουν. Το αν θα ήταν αντί για το Μάνο και το Γιώργο, η Μαρία και ο Δημήτρης, ελάχιστη σημασία είχε. Είχαν εντολή να σκοτώσουν. Πιθανώς και παραπάνω από δύο μιας και ένας τρίτος χαροπαλεύει αλλά όπως είπε ο ένας στον άλλο "πάμε γιατί αργήσαμε".

Το να ρίξεις λοιπόν σε κάποιον, σε ένα νέο παιδί που δε σου φταίει σε τίποτε, δεν είναι απλή υπόθεση. Μη βλέπετε που αστεία κυβερνητικά χείλη μίλησαν για ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Μπορεί να μην έχουν μαλλιά αλλά λένε μια χαρά τρίχες.

Άλλωστε η Χρυσή Αυγή ήταν πιο δύσκολη περίπτωση ούσα οργανωμένη. Αυτή τη φορά χρειαζόταν κάτι άλλο. Το να πάρεις τηλέφωνο ένα 45χρονο ρεμάλι να αρπάξει το μαχαίρι και να το στρίψει στην καρδιά κάποιου δε θα έφερνε αποτέλεσμα. Μάλλον θα τις έτρωγε αποχωρώντας ντροπιασμένος.

Μια συντονισμένη ομάδα με δύο ψυχρούς εκτελεστές όμως θα μπορούσε να φέρει εις πέραν την αποστολή της. Και την έφερε.

Την ίδια στιγμή κάτι τρόικες, κάτι δημεύσεις ακίνητης περιουσίας, κάτι νέα οριζόντια μέτρα, κάτι το ένα, κάτι το άλλο, έχουν περάσει σε δεύτερη μοίρα. Κάτι αντίστοιχο είχε συμβεί και στη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Σύμπτωσις όμως επαναλαμβανομένη, ουκ έστι σύμπτωσις.
http://www.freepen.gr/2013/11/blog-post_7319.html

Ελληνες, μην παίξετε το παιχνίδι 

των ξένων κέντρων

 
Kαθαρά λόγια:  Η δολοφονική επίθεση έξω από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής στο νέο Ηράκλειο, με δύο νέα παιδιά νεκρούς, είναι έργο επαγγελματιών πρακτόρων που θέλουν να κάνουν την πατρίδα μας Συρία. Μόνο αφελείς θα χάψουν το παραμύθι για αντεκδίκηση στη δολοφονία Φύσσα.
Μόνο ''χρήσιμοι ηλίθιοι'' θα σκεφτούν πως ήταν η απάντηση της άλλης πλευράς, του άλλου άκρου. Εδώ παίζεται κάτι βαθύτερο, πιό σκοτεινό. Και μόνο αφελείς θα περιμένουν ''ευαισθησίες'' από πολιτικούς τύπου Βενιζέλου, Σαμαρά, Δένδια, Βορίδη κοκ. Δυό νέα παιδιά νεκροί, 20 και 26 ετών. Καλούμε όλους τους Έλληνες να μείνουν μακριά από το παιχνίδι κέντρων που θέλουν να αιματοκυλίσουν την Ελλάδα και να την κάνουν Συρία.

Να σημειωθεί πως τα γραφεία της Χρυσής Αυγής βρίσκονται κοντά στην Εφορία του Ν. Ηρακλείου (λεωφόρος Ηρακλείου 426)  ενώ δίπλα ακριβώς απο την Εφορία είναι το Αστυνομικό Τμήμα. Πρόκειται για την πλέον αιματηρή τρομοκρατική επίθεση από την εποχή της "17 Νοέμβρη". Και βεβαίως, τους πολιτικούς-ηθικούς αυτουργούς της δολοφονίας των δύο νέων, τους γνωρίζουμε όλοι.
Συνέλληνες, τούτες τις κρίσιμες ώρες απαιτείται ψυχραιμία και σύνεση. Η Ιστορία θα κρίνει, θα καταδείξει και θα καταδικάσει...

elkeda

Δεν έχουν καταδικάσει ακόμα οι Κ.Παπούλιας και Α.Σαμαράς τις στυγνές δολοφονίες!



Εικοσιτέσερις ώρες έχουν περάσει από την στυγνή δολοφονία δύο στελεχών του κόμματος Λαϊκός Σύνδεσμος-Χρυσή Αυγή, του Γιώργου Φουντούλη και του Εμμανουήλ Καπελώνη και τον βαρύτατο τραυματισμό του Α.Γέροντα από τρομοκρατες-πράκτορες στην υπηρεσία ποιο ξέρει ποιων και ούτε ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, ούτε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας, έχουν προχωρήσει έστω σε μία τυπική δήλωση καταδίκης της ενέργειας!

Πρακτικά από την στιγμή που δεν καταδικάζουν, σημαίνει ότι μπορεί και να εγκρίνουν την σφαγή των παιδιών. 

Όταν σε άλλες ήσσονος σημασίας γεγονότα βγαίνουν αμέσως και "καταδικάζουν" αυτή την φορά φαίνεται ότι έκριναν ότι το αίμα των τριών παιδιών που χύθηκε στην λεωφόρο Ηρακλείου δεν είναι ούτε ελληνικό ούτε τους αφορά η υπόθεση.

Δεν είναι πολιτικό το θέμα. Είναι ανθρώπινο. 

Ας συλληπηθούν, απλά τις οικογένειες των παλικαριών.

Ας πουν τα τετριμμένα: "Θα τους συλλάβουμε κλπ". Αλλά ας πουν κάτι. Ας δείξουν έστω και με 24 ώρες καθυστέρηση ότι δεν είναι απόλυτα εξαρτημένοι από τους ξένους...

Εκτός και αν ο Α.Σαμαράς θεωρεί ότι "Η εξάλειψη της Χρυσής Αυγής" που υποσχέθηκε μιλώντας στις ΗΠΑ ξεκινά από την δολοφονία των δύο παιδιών.

Γιατί τώρα έμειναν κάποια τραγικά στελέχη της κυβέρνησης να μιλάνε για "ξεκαθάρισμα λογαριασμών" και να αναπτύσσουνν πάλι θεωρίες των δύο άκρων. 

Ναι, σωστά. Υπάρχουν δύο άκρα: Στο ένα ακρο είναι οι αδούλωτοι Έλληνες, δεξιοί, αριστεροί, κεντρώοι που θέλουν την Ελλάδα να σταθεί στα πόδια της υπερήφανη "εδώ και τώρα" και στο άλλο άκρο είναι οι υπηρέτες ξένων αφεντάδων που νομίζουν ότι θα στηριχθούν στους ξένους και θα κυβερνούν για πάντα την Ελλάδα στο όνομά τους.

Κάνουν λάθος. Αυτή η ίδια Ελλάδα που έβγαλε τους προδότες του Μνημομίου θα βγάλει τους Έλληνες που θα σαρώσουν το παρακράτος του Μνημονίου.

Αυτή είναι η ιστορία της Ελλάδας άλλωστε; Εκεί που υπάρχει ο Εφιάλτης, υπάρχει κι ένας Λεωνίδας. Εκεί που υπάρχει ο Πήλιος Γούσης, υπάρχει πάντα ένας Μπότσαρης...

Απίστευτη δήλωση

Σε μία απίστευτη δήλωση προέβη ο υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας (;) του Πολίτη Νίκος Δένδιας: 

Εξισώνοντας το θύμα με τον θύτη και τους τρομοκράτες με τους αθώα θύματα, δήλωσε ότι "Δεν θα επιτρέψουμε να γίνει η χώρα πεδίο ξεκαθαρίσματος λογαριασμών".

Ντροπή!

Κάποιος να του πει ότι αυτός που δολοφονεί με πιστόλια ή με ΑΚ-47 αθώους ανθρώπους δεν "ξεκαθαρίζει λογαριασμούς". Είναι απλά δολοφόνος. 

Eίμαστε σίγουροι ότι και ο ίδιος θα έχει ήδη μετανιώσει για την δήλωση αυτή...

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Σταύρος Χριστακόπουλος : Η επικίνδυνη σπορά του φόβου και του μίσους



Σταύρος Χριστακόπουλος
Η επικίνδυνη σπορά του φόβου και του μίσους

«Ποιος ωφελείται από τη διπλή δολοφονία;». Το κλασικό ερώτημα, το οποίο επανέρχεται ύστερα από κάθε τρομοκρατική επίθεση – υπονοώντας το ενδεχόμενο προβοκάτσιας –, είναι πάλι παρόν. Αλλά αυτή τη φορά δεν χωρούν απλοϊκές, όπως οι συνήθεις, απαντήσεις.

Κατ’ αρχάς πρέπει να περιμένουμε την ανάληψη ευθύνης για τη διπλή δολοφονία των δύο μελών της Χρυσής Αυγής χθες το βράδυ στο Νέο Ηράκλειο Αττικής. Αν υπάρξει ανάληψη ευθύνης. Από το ποιος θα την αναλάβει θα βγουν τα πρώτα εμπράγματα συμπεράσματα.

Από εκεί και πέρα, ας αξιολογήσουμε εν τάχει ποιος – δυνάμει – θα μπορούσε να αποκομίσει πολιτικό όφελος ή να υποστεί ζημία, ανεξαρτήτως του ποιοι είναι οι δράστες.


Αμφιβολίες και ασάφεια

1. Η κυβέρνηση – θα μπορούσε να πει κάποιος – έχει λαμβάνειν πολιτικά ωφελήματα για τους εξής λόγους:

● Σήμερα είναι αποσταθεροποιημένη, με αποκορύφωμα την υπόθεση του φόρου ακινήτων και την κρίση στις σχέσεις της με την τρόικα, ενώ την περιμένει μια ακόμη μεγάλη κρίση εν όψει του ασφαλιστικού, των ακόμη περισσότερων απολύσεων κ.λπ.

● Βρίσκεται προ μιας ακόμη ηχηρής ήττας έναντι της τρόικας (ήδη σήκωσε τα χέρια ψηλά υποχωρώντας πλήρως από τη δική της θέση και αποδεχόμενη σχεδόν το σύνολο της εκτίμησης των δανειστών για το δημοσιονομικό κενό, το οποίο θα πρέπει να καλύψει με ακόμη περισσότερα επώδυνα μέτρα από αυτά που θα ήθελε και ίσως θα άντεχε).

● Ήδη, πέραν της αυξανόμενης λαϊκής οργής και της αναστάτωσης των κοινοβουλευτικών ομάδων της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, χρεώνεται – από συστημικούς «παίκτες» – ανικανότητα, βιασύνη, κακούς υπολογισμούς στην πολιτική της έναντι της τρόικας και, από λίγο έως πολύ, αμφισβητείται η δυνατότητά της να διασφαλίσει τη ζητούμενη από τους ίδιους κύκλους, αλλά και από τους δανειστές, πολιτική «σταθερότητα».

● Θα μπορούσε η συγκεκριμένη ενέργεια να της δώσει την ευκαιρία να ξαναπαίξει με τη θεωρία περί «δύο άκρων», τα οποία τώρα, επιπλέον, «αλληλοσκοτώνονται».

● Μια αλλαγή ατζέντας, η οποία θα απομάκρυνε τα βλέμματα από τη νέα φοροσφαγή και την επιδρομή στα λαϊκά εισοδήματα και θα την έφερνε σε θέση «εγγυητή της ομαλότητας», θεωρητικά θα την ωφελούσε.

Ωστόσο αυτό δεν είναι τόσο εύκολο. Ας μην ξεχνάμε ότι η δολοφονία των μελών της ενδέχεται να δώσει στη Χρυσή Αυγή μια «ανάσα», ώστε, σε κάποιον – τον όποιο – βαθμό να εξισορροπήσει τις αποκαλύψεις για τη δική της εγκληματική δράση. Αυτό θα μπορούσε να έχει αποτέλεσμα το ναζιστικό κόμμα να ξαναγίνει συμπαθές σε ένα τμήμα των απογοητευμένων από το ΠΑΣΟΚ και, κυρίως, τη Ν.Δ., οι οποίοι είχαν αποστασιοποιηθεί από τη Χ.Α. μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και τις αποκαλύψεις για την οργανωμένη εγκληματική δράση της. Με δραματικό αποτέλεσμα για τη Ν.Δ. κατά κύριο λόγο.

Επιπλέον η κατηγορία – αλλά και η γενικότερη αίσθηση – ότι η κυβέρνηση και η Ν.Δ. αδυνατούν να διασφαλίσουν την πολιτική «σταθερότητα» θα μπορούσε να αποκτήσει ακόμη περισσότερους οπαδούς.

Συνεπώς είναι αμφίβολο το αν η κυβέρνηση και η Ν.Δ. θα μπορούσαν πράγματι να ωφεληθούν από τη δολοφονία των μελών της Χρυσής Αυγής. Είναι επίσης ασαφές – αν και όχι απίθανο – το αν θα μπορούσε αυτή η υπόθεση να τη ζημιώσει πολιτικά και σε ποιον βαθμό.


Όλα ανοιχτά

2. Ο ΣΥΡΙΖΑ ειδικότερα, αλλά και η Αριστερά γενικότερα, δεν θα μπορούσε να περιμένει κάποιο όφελος, κατά καμία εκδοχή.

● Από μια πρώτη σκοπιά υπάρχει ο προαναφερθείς σαφής κίνδυνος της «θυματοποίησης» της Χρυσής Αυγής, η οποία εκ των πραγμάτων θα ωφελούσε τους ναζιστές.

● Από μια δεύτερη σκοπιά η αναζωπύρωση της θεωρίας περί «δύο άκρων», η οποία αναμένεται από την κυβέρνηση ή, έστω, από κάποιους ακροδεξιούς κύκλους της Ν.Δ. που θα βρουν ευκαιρία για περίεργους και επικίνδυνους «συμψηφισμούς», θα μπορούσε ίσως να είναι επιζήμια για τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και για την Αριστερά στο σύνολό της.

● Από μια τρίτη σκοπιά, δεν μπορεί να μην ανατρέξει ο νους στην υπόθεση των δολοφονημένων στο υποκατάστημα της τράπεζας Marfin, η οποία τρομοκράτησε ή απλώς αποκαρδίωσε μεγάλο μέρος της κοινωνίας και αποτέλεσε έναν πολύ σημαντικό ανασχετικό παράγοντα για τη συνέχιση των πρώτων μεγαλειωδών «αντιμνημονιακών» κινητοποιήσεων του 2010.

● Από μια τέταρτη, όμως, σκοπιά, η οποία εξισορροπεί τις δύο προηγούμενες, δεν θα μπορούσε να αμφισβητηθεί κατά κανέναν τρόπο και από κανέναν η απόλυτη καταδίκη της διπλής δολοφονίας εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ. Άρα τα περί «δύο άκρων» μάλλον θα εκθέσουν τους... σεσημασμένους εμπνευστές τους.

● Επιπλέον θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και τη σαφέστατη δήλωση τού – έμπιστου του πρωθυπουργού... – επικεφαλής της ΕΥΠ Θεόδωρου Δραβίλλα στη Βουλή ότι δεν είναι δυνατόν να συσχετιστεί ο ΣΥΡΙΖΑ με έκνομες ενέργειες στις Σκουριές της Χαλκιδικής – μια ακόμη θεωρία των ίδιων ακροδεξιών προβοκατόρων εντός της Ν.Δ., οι οποίοι επιχειρούσαν να εμπλέξουν βουλευτή της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε επίθεση κατά των εγκαταστάσεων της εταιρείας «Ελληνικός Χρυσός».

Συνεπώς, για να κάνουμε μια «σούμα», είναι αμφίβολο – αν και όχι απίθανο – το αν θα μπορούσε η εν λόγω υπόθεση να ωφελήσει τον ΣΥΡΙΖΑ και την υπόλοιπη Αριστερά. Με την ίδια αμφισημία καλύπτεται και το ενδεχόμενο να προκύψει μια μακροπρόθεσμη ζημία εξ αιτίας του φόβου για το άνοιγμα ενός κύκλου αίματος ή μιας – κάθε είδους – εκτροπής.


Τα «άνθη» του κακού

Σε γενικές γραμμές η κυβέρνηση, επειδή ακριβώς δεν πατάει πλέον καλά στα πόδια της και κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή με κατάρρευση που θα πυροδοτήσει πολιτικές εξελίξεις, είναι αμφίβολο αν μπορεί να ωφεληθεί από τη δολοφονία των μελών της Χ.Α., ιδιαιτέρως αν δεν καταφέρει να αποκαταστήσει την καταρρακωμένη εικόνα της δύναμης που εγγυάται της πολιτική «σταθερότητα».

Η αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία θέλει να πείσει ότι μπορεί να αποκαταστήσει τη χαμένη σταθερότητα του πολιτικού συστήματος, αλλά και να πυροδοτήσει τα δημοκρατικά ανακλαστικά της κοινωνίας και την εξαγγελλόμενη «ειρηνική επανάσταση» που θα επιφέρει ανατροπές στην κατρακύλα της χώρας προς το χάος, είναι επίσης αμφίβολο αν θα ωφεληθεί μακροπρόθεσμα από μια ενέργεια η οποία σπέρνει τον φόβο, αλλά και υπενθυμίζει τη συζήτηση περί «δύο άκρων».

Η ελληνική κοινωνία κινδυνεύει να εγκλωβιστεί στις δοξασίες περί επαπειλούμενου εμφυλίου, οι οποίες είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς σε αρκετές πλευρές του πολιτικού φάσματος, αν και εκφέρονται με διαφορετικό τρόπο και διαφορετικά κίνητρα.

Η σπορά του φόβου είναι ο πραγματικός κίνδυνος. Άλλωστε από τον φόβο μπορούν να τραφούν μόνο αυτοί που μισούν την κοινωνία και τη θέλουν καθυποταγμένη στα – όποιας φύσης και απόχρωσης – σχέδιά τους. Με μεγάλους χαμένους τον ελληνικό λαό και την πολιτική. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο που η αντιμετώπιση της κρίσης πρέπει να παραμείνει βαθύτατα πολιτική, ενώ η ίδια η πολιτική (με κεφαλαίο το «Π», όπως λέγαμε παλιά), όπως και η κοινωνία, έχει μεγάλη ανάγκη να ανασυντάξει όσες δυνάμεις της έχουν απομείνει.

Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η υποχώρηση της πολιτικής, η υποταγή στους δανειστές και το ξεπέταγμα του ναζιστικού «άνθους του κακού» ήταν τα τρία στοιχεία που επέφεραν ένα συντριπτικό πλήγμα στην ήδη βαριά τραυματισμένη δημοκρατία. Αν τώρα προστεθεί και το «άνθος» του διχασμού, τεχνητού ή πραγματικού, μια ακόμη πιο μαύρη εποχή θα ξημερώσει. Με κερδισμένες τις δυνάμεις που επιθυμούν την εθνική και κοινωνική υποδούλωση.

«Η στρατηγική της έντασης»: τρομοκρατικά χτυπήματα και ενοχοποίηση της Aριστεράς στην Ιταλία του 1970

 
της Κατερίνας Σκαργιώτη (Εισαγωγή Barikat)
 

Σε σχέση με την χθεσινή επίθεση στα γραφεία της Χ.Α και την δολοφονία δυο μελών της, επαναφέρουμε ένα παλιότερο κείμενο της Κ. Σκαργιώτη σχετικά με την στρατηγική της έντασης στην Ιταλία. Παράλληλα επιλέξαμε ως αφορμή για προβληματισμό, ένα μικρό σχόλιο από τον Ιταλό φιλόσοφο Giorgio Agamben. Για να προλάβουμε τυχών παρεξηγήσεις να ξεκαθαρίσουμε το εξής. Υπάρχει χαοτική διαφορά ανάμεσα σε μία λογική συνωμοσίας που όλα τα βλέπει «στημένα» και σε μία μεθοδολογία «διαχείρισης» της αταξίας, διαχείρισης δηλαδή ήδη υπαρκτών τάσεων με στόχο βέβαια πάντα την διαμόρφωση ευνοϊκού πεδίο για τη μάχη και τη μετατόπιση του συσχετισμού.
Barikat

«Υπάρχουν ακόμη αφελείς που πιστεύουν ότι το παράδειγμα της ασφάλειας έχει σκοπό να προλάβει τρομοκρατικές πράξεις. Αυτό είναι τελείως λάθος. Η βασική ιδέα είναι μάλλον: «θα αφήσουμε να συμβούν καταστροφές, αναταραχές, ή και θα βοηθήσουμε να συμβούν, επειδή αυτό θα μας επιτρέψει να παρέμβουμε και να τις διακυβερνήσουμε προς την ορθή κατεύθυνση». Π.χ. η αμερικανική πολιτική εδώ και είκοσι χρόνια είναι σαφώς αυτή: ποτέ δεν εμποδίζει την εμφάνιση της αταξίας, της καταστροφής, αντίθετα τις βοηθά να παραχθούν σε ορισμένες περιοχές, αλλά μετά επωφελείται προκειμένου να τις κατευθύνει σε μια κατεύθυνση «ασφαλή». Εξάλλου θυμάμαι το 2001 όταν υπήρχαν μεγάλες ταραχές στη Γένοβα της Ιταλίας κατά τη σύνοδο του G8, και υπήρχαν σοβαρά επεισόδια με την αστυνομία, υπήρξε μια δικαστική έρευνα, στην οποία εξετάστηκε και ο αρχηγός της αστυνομίας. Αυτός ήταν και ο ίδιος οργισμένος, και είπε: «η κυβέρνηση σήμερα δεν θέλει πλέον να διατηρήσει την τάξη, θέλει να διαχειριστεί την αταξία». Πρέπει να το καταλάβουμε καλά: οι κυβερνήσεις σήμερα δεν αποσκοπούν να διατηρήσουν την τάξη, αλλά να διαχειριστούν την αταξία. Και η αταξία πάντοτε υπάρχει, τη βλέπουμε: η κρίση, οι ταραχές, τα συμβάντα, η κατάσταση ανάγκης ... όλα αυτά τα επικαλούνται ανά πάσα στιγμή. Αλλά το ζητούμενο είναι να παρέμβουν εκ των υστέρων. Γι' αυτό και σήμερα, όταν βλέπουμε πολύ ενδιαφέροντα φαινόμενα, ας πούμε πρώτα όσα γίνανε στην Ελλάδα, αλλά και μετά στην Τυνησία, την Αίγυπτο, όλα αυτά είναι πράγματα προφανώς πολύ ωραία, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι εξουσίες που υπάρχουν απέναντι γνωρίζουν ότι συμβάντα και αναταραχές μπορεί να συμβούν, και αναζητούν τρόπους να τις διαχειριστούν, να τις στρέψουν σε μια κατεύθυνση που θεωρούν χρήσιμη»
Giorgio Agamben (Πηγή) 

Η έρευνα για την ανάπτυξη της τρομοκρατίας στην Ιταλία του 1970 έχει αναδείξει πολλές πτυχές της λειτουργίας του παρακράτους, της σύνδεσής του με το επίσημο κράτος καθώς και την ενοχοποίησης των αριστερών κινημάτων. Η δράση των παρακρατικών οργανώσεων κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης δεκαετίας αποτελούν παράδειγμα και αντικείμενο μελέτης για εκείνους που επιθυμούν να κατανοήσουν πως ο φασισμός μπορεί να γίνεται εργαλείο στα χέρια του συνασπισμού εξουσίας.

Εργατικοί αγώνες και κοινωνικός αναβρασμός

Μια προσεκτική ανάγνωση στη μεταπολεμική ιστορία της Ιταλίας μας καθιστά σαφές ότι οι χαμένοι του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (όσοι υποστήριζαν το φασιστικό κόμμα του Μουσολίνι) παρεισέφρησαν είτε σε παράνομες είτε σε νόμιμες ακροδεξιές οργανώσεις ή ακόμα και σε καίριες θέσεις του Στρατού. Αυτές οι οργανώσεις έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο ψυχροπολεμικό κλίμα της μεταπολεμικής περιόδου. Όπως συνέβη και σε άλλα κράτη (π.χ. Ελλάδα) οι ακροδεξιοί αποτέλεσαν την ανομολόγητη βοήθεια της κυβέρνησης των Χριστιανοδημοκρατών ώστε να πληγεί η Αριστερά και να αποφευχθεί το ενδεχόμενο να κυβερνήσει.


Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 στην Ιταλία αναπτύσσονται φοιτητικοί αγώνες, κοινωνικά κινήματα καθώς και ο συνδικαλισμός στο βιομηχανοποιημένο Βορρά. Οι εργατικοί αγώνες του 1968-69, το Autumno Caldo (Θερμό Φθινόπωρο) της Ιταλίας, υπονόμευσαν βαθιά την οικονομική εξουσία της χώρας και άλλαξαν τον συσχετισμό ισχύος. Οι απεργίες ξεκίνησαν σταδιακά από την άνοιξη του 1968 σε μεγάλες επιχειρήσεις όπως η Fiat, η Pirelli και η Siemens, με κύρια αιτήματα  την μείωση του ωραρίου και την αύξηση των μισθών, όπως προβλεπόταν στη συλλογική σύμβαση του 1966. Τα συνδικάτα των εργαζομένων στις αυτοκινητοβιομηχανίες υπήρξαν πρωτοπόρα, καθώς το Σεπτέμβριο του 1969 προχώρησαν σε αναστολή των εργασιών (με μεγάλες απώλειες στη παράγωγη) και σε μεγαλειώδεις πορείες στο κέντρο του Μιλάνο και του Τορίνο. Ακόμη, ορόσημο για τις κινητοποιήσεις του 1969 αποτέλεσε η «διασταύρωση» του εργατικού κινήματος με τις φοιτητικές πορείες: στις 3 Ιουλίου 1969 οι φοιτητές διαδήλωσαν στο Τορίνο μαζί με τους εργάτες και πραγματοποίησαν συνελεύσεις στις οποίες αποφάσισαν να συστήσουν κοινό αγνωστικό μέτωπο.

Από την άλλη, οι φοιτητές έχοντας βιώσει την εμπειρία του Γαλλικού Μάη οργανώθηκαν διεκδικώντας αξιοκρατικότερο σύστημα εισαγωγής στο πανεπιστήμιο, κατάργηση της δογματικής γνώσης, άνοιγμα των πανεπιστημίων στη κοινωνία και δηλώνοντας την συμπαράσταση τους στην εργατική τάξη. Μετά τους αγώνες αυτούς, η Αριστερά ισχυροποιήθηκε. Η ζημιά που επέφερε στην αστική τάξη η εργατική απειθαρχία ήταν σοβαρότατη.[1] Και ενώ η χώρα βρισκόταν σε διαρκή απεργιακό κλοιό και η κυβέρνηση αδυνατούσε να επιβληθεί στους ολοένα αυξανόμενους απεργούς, η λύση έπρεπε να δοθεί με διαφορετικό τρόπο: Το Δεκέμβριο του 1969 και ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη οι διαπραγματεύσεις για την υπογραφή νέας συλλογικής σύμβασης (με ευνοϊκότερους όρους για τους εργαζόμενους) που θα αποτελούσε μεγάλη νίκη για την ιταλική εργατική τάξη, στις 12 Δεκεμβρίου πραγματοποιείται βομβιστική επίθεση στο κέντρο του Μιλάνο, στην Αγροτική τράπεζα της Ιταλίας. Τελικός απολογισμός 17 νεκροί και 88 τραυματίες.[2] Το χτύπημα αποδόθηκε εξαρχής σε αριστερές οργανώσεις και αναρχικούς κύκλους. Αρχικά κατηγορείται ο αναρχικός Πιέτρο Βαλπρέντα και αμέσως σχηματίζεται κατηγορητήριο και για τον αναρχικό Τζιουζεπε Πινέλλι. Τρεις μέρες μετά τη σύλληψη του ο Πινέλλι εκπαραθυρώνεται κατά τη διάρκεια της ανάκρισης και το γεγονός καταγράφεται επισήμως ως «θάνατος εξαιτίας ψυχολογικής νόσου». Τελικά το 2005 κατόπιν ερευνών εκδόθηκε καταδικαστική απόφαση για μέλη της ακροδεξιάς οργάνωσης Οrdine Nuovo (Νέα Τάξη) για τη βομβιστική επίθεση στην Αγροτική Τράπεζα της Ιταλίας.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου οι βομβιστικές επιθέσεις των ακροδεξιών ήταν καθοδηγούμενες από τη CIA , τη μασονική στοά P2 και το Βατικανό. Τα στελέχη της P2 (Προπαγάνδα 2) προέρχονταν από την ελίτ της ιταλικής κοινωνίας (αξιωματικοί, υπουργοί, δικαστικοί κ.α.) και φρόντιζαν να παροτρύνουν και να χρηματοδοτούν ακροδεξιές οργανώσεις, ώστε να πραγματοποιούν τρομοκρατικά χτυπήματα.[3] Οι διασυνδέσεις της μασονικής στοάς άρχισαν να αποκαλύπτονται μετά το 1981, όταν ο ιταλικός τύπος άρχισε να βγάζει στην επιφάνεια ένα τραπεζικό σκάνδαλο στο όποιο ήταν αναμεμειγμένη η Τράπεζα του Βατικανού. Στη πορεία αποκαλύφθηκε πως το Βατικανό χρηματοδοτούσε γενναία τη P2 για να πραγματοποιεί τρομοκρατικά χτυπήματα.[4] Όπως αποκαλύφθηκε μέσω του σκανδάλου, αλλά και όπως ήταν γενικά γνωστό, η ανάμειξη της Καθολικής Εκκλησιάς στο πολιτικό γίγνεσθαι ήταν δεδομένη. Δεν ήταν άλλωστε κρυφές οι χρηματοδοτήσεις της Τράπεζας του Βατικανό προς το κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών.


Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της πρακτικής που ακολουθούσε η P2 ήταν η «σφαγή της Μπολόνια». Επρόκειτο για βομβιστική ενέργεια στο σιδηροδρομικό σταθμό της ιταλικής πόλης στις 2 Αυγούστου 1980. Ο απολογισμός ήταν 85 νεκροί και 200 τραυματίες και τα πρωτοσέλιδα έδειχναν αριστερό τρομοκρατικό χτύπημά. Περίπου μια δεκαετία αργότερα αποκαλύφθηκε πως η μασονική στοά είχε φροντίσει να χρηματοδοτήσει και να εξοπλίσει τη νεοφασιστική οργάνωση Ordine Nuovo (Νέα Τάξη) για τη πραγματοποίηση του χτυπήματος.

Η επιλογή των χτυπημάτων δεν ήταν τυχαία. Όπως και στη περίπτωση της Μπολόνια οι παρακρατικοί επέλεγαν πόλεις όπου η Αριστερά είχε μεγάλη εκλογική και οργανωτική δύναμη, ώστε με κατασκευασμένα στοιχεία να αποδίδεται το χτύπημα σε αριστερές οργανώσεις.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας

Η περίοδος από το τέλος της δεκαετίας του 1960 έως τα τέλη του 1970 αποτέλεσε για το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας «τα χρόνια της μετάβασης». Ο θάνατος του γενικού γραμματέα Παλμίρο Τολιάτι έφερε στην ηγεσία του κόμματος τον Λουίτζι Λόνγκο και το 1972 τον Ενρίκο Μπερλινγκουέρ. Ο δεύτερος εκπροσωπούσε τη Τρίτη γενιά κομμουνιστών. Ανδρώθηκε πολιτικά μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου ενώ διατηρούσε σαφείς αποστάσεις από τη σοβιετική ηγεσία (αφορμή για τις «ψυχρές» σχέσεις Μπερλινγκουέρ – Μόσχας αποτέλεσε η καταδίκη της σοβιετικής  επέμβασης στη Τσεχοσλοβακία, από τον Ιταλό ΓΓ, στο πλαίσιο διάσκεψης των κομμουνιστικών κομμάτων, τον Ιούνιο του 1969). Κατά την περίοδο της θητείας του το Κομμουνιστικό  Κόμμα πραγματοποίησε μια πολιτική στροφή συναινώντας στην είσοδο της χώρας στο ΝΑΤΟ. Επίσης, για μεγάλο χρονικό διάστημα, μετά τις εκλογές του 1976, βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις με τη κυβέρνηση των Χριστιανοδημοκρατών και τον πρωθυπουργό Άλντο Μόρο για τη πιθανότητα συγκυβέρνησης.[5] Αυτή η εξέλιξη του κόμματος απογοήτευσε πολλά μέλη τα οποία θεώρησαν πως έχει χάσει τη ταυτότητα του.

Ερυθρές Ταξιαρχίες

Μέσα σε αυτό το κλίμα ακροδεξιών τρομοκρατικών χτυπημάτων, της απογοήτευσης από το Κομμουνιστικό Κόμμα και των θεωριών για ένοπλη πάλη και ανταρτικό πόλεων, γεννηθήκαν οι Ερυθρές Ταξιαρχίες (Brigatte Rosse). Η περίοδος στρατολόγησης στην οργάνωση ξεκίνησε στις αρχές του 1970. Τα βασικά στελέχη ήταν ο Ρενάτο Κούρτσιο, η Μάρα Καγκόλ και ο Μάριο Μορέττι. Οι πρώτες ενέργειες των Ερυθρών Ταξιαρχιών είχαν συμβολικό χαρακτήρα (π.χ. εμπρησμοί οχημάτων στελεχών του βιομηχανικού χώρου) και γενικά βασίζονταν σε μια τακτική αποφυγής της κατά μέτωπο επίθεσης. Ακολούθησαν 4 απαγωγές και το πρώτο σοβαρό χτύπημα της οργάνωσης πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο του 1974, όταν μέλη της απήγαγαν τον εισαγγελέα της Γένοβα, ζητώντας ως αντάλλαγμα την αποφυλάκιση δύο μελών της οργάνωσης. Στόχος των Ερυθρών Ταξιαρχιών ήταν να δημιουργήσουν μια ισχυρή ιδεολογική συσπείρωση μέσα στην εργατική τάξη, πράγμα που εν μέρει φαίνεται να πέτυχαν, καθώς πολλά μέλη της οργάνωσης προερχόντουσαν από αυτήν και ήταν υπέρμαχοι του ένοπλου αγώνα, όπως ο Αλμπέρτο Φραντζεσκίνι. Παράλληλα, όπως αποκαλύφθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1980, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες είχαν αναπτύξει ένα μεγάλο δίκτυο υποστήριξης που δρούσε επικουρικά και είχε στρατολογηθεί μέσα από την πολική ζύμωση στα πανεπιστήμια της χώρας, κατά τις δεκαετίες 1960 και 1970. Σήμα κατατεθέν της ήταν το γεγονός ότι τα χτυπήματα στόχευαν στο κέντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Χαρακτηριστική η περίπτωση της απαγωγής και δολοφονίας του ιταλού πρωθυπουργού Άλντο Μόρο. Συνέβη τη περίοδο προσέγγισης Αριστεράς-Δεξιάς, όταν ο Ιταλός πρωθυπουργός έκανε λόγο για συνύπαρξη και εθνική ενότητα. Ο Τζούλιο Αντρεότι ο οποίος ηγούνταν της κυβερνητικής συμμαχίας είχε αποφασίσει να τηρήσει σκληρή στάση απέναντι στους τρομοκράτες και να μη συνδιαλαγεί μαζί τους. Σημαντική ήταν πιθανότατα και η εμπλοκή των ΗΠΑ που δεν ήθελαν την Αριστερά στην κυβέρνηση σε μια χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ. Ο Αντρεότι ερμήνευσε τις εκκλήσεις του Μόρο για αποδοχή της ανταλλαγής αιχμαλώτων (σ.σ. οι Ερυθρές Ταξιαρχίες ζητούσαν την απελευθέρωση 13 μελών της) ως αβάσιμες και θεωρούσε ότι ο Ιταλός πρωθυπουργός βρίσκεται υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών. Παρά τη σχεδόν δίμηνη κράτηση του Μόρο η ιταλική κυβέρνηση δεν ενέδωσε στα αιτήματα των Ερυθρών Ταξιαρχιών και ο Ιταλός πρωθυπουργός δολοφονήθηκε στις 9 Μάιου 1978. Αυτό το χτύπημα καθώς και η δολοφονία του συνδικαλιστή Γκουίντο Ροσσα ένα χρόνο μετά, το 1979, αποτέλεσαν τα «μοιραία λάθη» για τη δημοτικότητα της οργάνωσης. Είχαν ήδη προκύψει εσωτερικές διαφωνίες και προβληματισμός για τη μονόπλευρη ένοπλη δράση, χωρίς την ταυτόχρονη έκφραση πολιτικού λόγου. Η συνοχή της οργάνωσης εξασθένησε, λόγω των ιδεολογικών διαφοροποιήσεων. Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες διασπάστηκαν επισήμως το 1984 σε Μαχόμενο Κομμουνιστικό Κόμμα (BR-PCC) και Ένωση Μαχόμενων Κομμουνιστών (BR-PUCC). Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 η οργάνωση είχε χάσει το λαϊκό της έρεισμα και είχε απομονωθεί από την εργατική τάξη. Το 1984 οι Κούρτσιο, Μορετι και Γιανέλι από τη φυλακή έγραψαν ανοιχτή επιστολή με τίτλο «Οι διεθνείς συνθήκες δεν επιτρέπουν τη συνέχιση του ένοπλου αγώνα». Οι μαζικές συλλήψεις από τις ιταλικές αρχές το 1989 οδήγησαν στην απενεργοποίηση της οργάνωσης, καθώς οδηγήθηκαν  στη φυλακή τα περισσότερα μέλη των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Περίπου 200 παραμένουν μέχρι και σήμερα έγκλειστα.[6]

Αντί Επιλόγου

Από το 1969 μέχρι το 1975 πραγματοποιήθηκαν 4.334 επίσημα καταγραμμένες πράξεις τρομοκρατικής βίας. Απ’ αυτές, το 83% αποδόθηκε αρχικά στην άκρα Αριστερά για να αποδειχτεί αργότερα ότι ήταν έργο της άκρας Δεξιάς και των συνεργατών της στον κρατικό μηχανισμό. Η Ιταλία για μια εικοσαετία περίπου ήταν αντιμέτωπη με  ένα χαοτικό κλίμα, του οποίου τα χαρακτηριστικά ήταν: βομβιστικές επιθέσεις, διάβρωση αριστερών οργανώσεων, ενοχοποίηση της Αριστεράς μέσω τρομοκρατικών χτυπημάτων και συνέχων προκλήσεων.

Όλες αυτές οι ακροδεξιές τρομοκρατικές δραστηριότητες δεν κατάφεραν να προκαλέσουν και να επιβάλουν ένα δεξιό στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ιταλία (κατά το πρότυπο της Ελλάδας το 1967, της Χιλής το 1973 και της Τουρκίας το 1971 και το 1980, όπου εφαρμόστηκε η ίδια πρακτική). Πέτυχαν όμως, να προκαλέσουν το θάνατο εκατοντάδων αθώων ανθρώπων στην Ιταλία, τον τραυματισμό και την αναπηρία πολύ περισσότερων, να δημιούργησαν ένα γενικό κλίμα ανασφάλειας και αβεβαιότητας, και να βοηθήσουν τον πολιτικό συντηρητισμό να θεσπίσει ανεμπόδιστα μια ολόκληρη σειρά σκληρών «αντιτρομοκρατικών» νόμων που είχαν και έχουν αρνητικές επιπτώσεις στις πολιτικές ελευθερίες και τα δικαιώματα όλων των Ιταλών.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 (κυρίως μετά την αποκάλυψη της ύπαρξης της μασονικής στοάς P2) αποκαλύπτονταν σχέδια, προβοκατόρικες ενέργειες, βομβιστικές επιθέσεις και διπλοί πράκτορες, όλα άψογα σχεδιασμένα από  τρομοκρατικές οργανώσεις, που στόχο είχαν την ενοχοποίηση της Αριστεράς και την ενίσχυση του συντηρητισμού και της αποστροφής των ιταλών απέναντι σε οτιδήποτε έχει σχέση με την Αριστερά.

Επίσης, Τον Μάρτιο του 2001, ο στρατηγός Μαλέτι, διοικητής της ιταλικής κρατικής υπηρεσίας πληροφοριών, δήλωσε στη δίκη μελών της Nuova Ordine (Νέα Τάξη) , για τη τοποθέτηση βόμβας στην Αγροτική Τράπεζα στο Μιλάνο ότι «η CIA, ακολουθώντας τις οδηγίες της κυβέρνησής της, επιδίωκε να δημιουργήσει έναν ιταλικό εθνικισμό ικανό να μπλοκάρει αυτό που θεωρούσε ως “παρέκκλιση προς τα Αριστερά”, και για τον σκοπό αυτό πιθανό να έκανε χρήση της ακροδεξιάς τρομοκρατίας. Θεωρώ πως αυτό συνέβη και σε άλλες χώρες».

[1] The Ripening of time, Italy Documents of Struggle, σ.11
[2] Il seccondo  Bienno Rosso Italiano.L ‘Autunno Caldo nelle interprentazioni di Bruno Trentin,universita degli studi di Pissa,Nicola Del Vecchio, σελ. 98
[3] 1969 Στρατηγική της Έντασης στη  Ιταλία, πρακτορείο RIOTERS, http://rioters.espivblogs.net/2009/11/03/1969-%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B9%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1/
[4] Calvi e L’Italia dei poteri occulti,Philip Willan, σελ.2-4
[5] G.Mamarella Il Partito Communista Italiano, Vallecchi , Firenze σ.300 και σ.303
[6] Mario Moretti, Brigatte Rosse, Una Storia Italiana , σελ.108

Φωτογραφίες:

1: Επετειακη πορεία για τα 43 χρόνια απο τη βομβιστικη επιθεση στην Αγροτική τραπεζα του Μιλανο (12 δεκεμβρίου 1969)
2: απεργιακη κινητοποιήση κατα τη διάρκεια των εργατικών αγώνων 1968-69
3: πρωτοσέλιδο για τη βομβιστική επιθεση στο σιδηροδρονικό σταθμο της Μπολόνια (2 Αυγούστου 1980)
4: πρωτοσελιδο για τη δολοφονία Α.Μορο

https://barikat.gr/content/i-stratigiki-tis-entasis-tromokratika-htypimata-kai-enohopoiisi-tis-aristeras-stin-italia