Translate -TRANSLATE -

Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2014

Σχέδιο Ατσεσον και δέσμη ιδεών Μπούτρος Γκάλι




«Ὅλαι αἵ συμφωνίαι  μας άπέβησαν μάταιαι , ἄλλα συμφωνούμαι καί ἄλλα ὑμεῖς πράττετε»
Τηλεγράφημα  του Γ. Παπανδρέου προς Μακάριο την 7η  Αυγ 1964.

Στις αρχές Ιούλιου του 1964 στην Γενεύη, άρχισαν  διαπραγματεύσεις μεταξύ της Ελλάδος και της Τουρκίας, με σκοπό την αποτροπή του πολέμου, λόγω της Κυπριακής κρίσεως. Ο Φιλανδός διπλωμάτης Σακχάρι Τουομιόγια, τις επόπτευε ως μεσολαβητής του ΟΗΕ. Στην Γενεύη, είχε μεταβεί κατόπιν εντολής του προέδρου Τζόνσον και ο πρώην υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Ντην Άτσεσον, με σκοπό την παροχή βοήθειας στην εξεύρεση λύσεως του Κυπριακού προβλήματος. Η παρουσία του Άτσεσον,  συνοδευόμενου από τον υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, δεν είχε επισημοποιηθεί, παρότι οι εμπλεκόμενοι και ο ΟΗΕ αποδέχθηκαν την βοήθεια του.  Είχε φήμη δεινού διαπραγματευτή και οι προτάσεις του εξαρχής αποτέλεσαν την βάση των συνομιλιών. Ο Μακάριος δεν δέχθηκε να συμμετάσχει στις συνομιλίες.
Το ιστορικό της κρίσεως
Ο πρόεδρος της Κύπρου Μακάριος, την 30 Νοεμβρίου 1963, κατήγγειλε μονομερώς τις συμβάσεις Λονδίνου Ζυρίχης, με 13 προτάσεις τροποποιήσεως του Κυπριακού Συντάγματος, που υπέβαλλε προς τις εγγυήτριες δυνάμεις.  Οι τουρκοκύπριοι, που θιγόντουσαν από τις αλλαγές, αντέδρασαν  με βίαιο τρόπο, υποστηριζόμενοι από την Τουρκία. Η Ελλάδα με την σειρά της υπεστήριξε την Κύπρο, ενισχύοντας την με μέσα και με προσωπικό.  Ο στρατηγός Γ. Γρίβας ανέλαβε την αρχηγία όλων στρατιωτικών  δυνάμεων που ευρίσκοντο στην νήσο.  Η κλιμάκωση των συγκρούσεων μεταξύ των δύο κοινοτήτων, έφεραν την Ελλάδα και την Τουρκία στα πρόθυρα πολέμου. Τότε δημιουργήθησαν οι πράσινες γραμμές διαχωρισμού των δύο κοινοτήτων στις πόλεις. Την 5 Μαρτίου 1964, με την 186 απόφαση του Συμβουλίου ασφαλείας του ΟΗΕ, αποστάλθηκε  στην Κύπρο ειρηνευτική δύναμη. Η κατάσταση επιδεινώθηκε όταν ο Μακάριος  δήλωσε ότι θα ζητήσει την βοήθεια της ΕΣΣΔ σε περίπτωση Τουρκικής εισβολής. Οι ΗΠΑ δεν επιθυμούσαν ούτε τον πόλεμο μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, ούτε την μετατροπή της Κύπρου σε «Κούβα»  της Μεσογείου. Η προσπάθεια του προέδρου των ΗΠΑ Τζόνσον, για την έναρξη συνομιλιών μεταξύ Παπανδρέου και Ινονού απέτυχε. Την δεδομένη συγκυρία, ένα ανεξάρτητο Κυπριακό κράτος αποτελούσε απειλή για τα συμφέροντα των ΗΠΑ στην περιοχή. Η λύση που υιοθέτησαν οι ΗΠΑ, ήταν η ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

 

Τι προέβλεπαν τα σχέδια Άτσεσον
Γράφει ο  ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ
Τα σχέδια Άτσεσον θεωρήθηκαν και θεωρούνται από πολλούς -όχι άδικα- η πρώτη οργανωμένη προσπάθεια των Αμερικανών, οι οποίοι παραμέρισαν τους Βρετανούς, να διχοτομήσουν την Κύπρο και να προωθήσουν τη διπλή ένωση με Ελλάδα και Τουρκία.
Πήραν το όνομα τους από τον ειδικό απεσταλμένο του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Λίντον Τζόνσον, τον Ντιν Άτσεσον, κατατέθηκαν δε στη διάρκεια των τετραμερών διαπραγματεύσεων της Γενεύης (στις οποίες ενέχονταν Ελλάδα, Τουρκία, Κύπρος και ΗΠΑ, ενώ η Βρετανία συμμετείχε ως «παρατηρητής») τον Ιούλιο του 1964.
• Το πρώτο σχέδιο Άτσεσον πρότεινε, σε αντάλλαγμα της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα:
1. Να δοθεί στην Τουρκία, κατά πλήρη κυριαρχία, ένα τμήμα του νησιού, για να το χρησιμοποιεί ως στρατιωτική βάση. Το τμήμα αυτό θα ήταν ολόκληρη η χερσόνησος της Καρπασίας, δηλαδή έκταση πολύ μεγαλύτερη από ό,τι  συνηθίζεται σε στρατιωτικές βάσεις.
2.  Η Ελλάδα θα παραχωρούσε στην Τουρκία το Καστελόριζο, κάτι στο οποίο είχε εξαρχής συμφωνήσει η τότε κυβέρνηση των Αθηνών, με πρωθυπουργό τον Γ. Παπανδρέου.
3. Για την υπόλοιπη Κύπρο προβλέπονταν η δημιουργία χωριστών γεωγραφικών μονάδων στις περιοχές όπου οι Τουρκοκύπριοι ήταν πλειοψηφία, η δημιουργία μιας κεντρικής τουρκοκυπριακής διοίκησης στη Λευκωσία, καθώς και ο διορισμός μιας επιτροπής ή ενός επιτρόπου από τον ΟΗΕ ή το ΝΑΤΟ, που θα επέβλεπε την τήρηση των συμφωνηθέντων.
• Το δεύτερο σχέδιο Άτσεσον διέφερε από το πρώτο κυρίως ως προς το ότι η περιοχή της τουρκικής βάσης, αντί να παραχωρηθεί κατά κυριαρχία στην Τουρκία, θα εκμισθωνόταν για μια περίοδο 30 έως 50 ετών, ενώ θα μειωνόταν και η έκταση της. Επίσης γίνονταν και κάποιες τροποποιήσεις όσον αφορά τη διοίκηση των Τουρκοκυπρίων, με κυριότερη ότι στη θέση της κεντρικής τουρκοκυπριακής διοίκησης θα διοριζόταν ένας ανώτερος αξιωματούχος στην κεντρική κυβέρνηση της Κύπρου.
Από τους πλέον ένθερμους υποστηρικτές των σχεδίων Άτσεσον υπήρξε ο Γ. Παπανδρέου. Στους συνεργάτες του αρεσκόταν να λέει ότι «μας προσφέρουν μία πολυκατοικία έναντι αντιπαροχής ενός διαμερίσματος», χωρίς ωστόσο να διστάζει να παραδεχτεί, όταν πιεζόταν: «Είναι σαν να μας προτείνουν συνοικέσιο υπό τον όρο ο γαμβρός να είναι ευνουχισμένος».
Αντιθέτως, ο Μακάριος ήταν φανατικός πολέμιος τους, θεωρώντας ότι η αποδοχή τους θα οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στη διχοτόμηση της Κύπρου. Η σθεναρή αντίθεση του Αρχιεπισκόπου ανάγκασε τελικά και την Αθήνα να τα απορρίψει, ενώ την ίδια στιγμή η κυπριακή Βουλή σε ψήφισμα της τόνιζε την προσήλωση της στην άνευ όρων αυτοδιάθεση. Όμως οι Αμερικανοί δεν ήταν διατεθειμένοι να αποδεχτούν την αποτυχία τους, πολύ περισσότερο που ο Μακάριος είχε προχωρήσει σε εντυπωσιακό άνοιγμα προς τη Μόσχα, η οποία σε δήλωση της στις 15 Αυγούστου 1964 τόνιζε ότι «σε περίπτωση εισβολής εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας η Σοβιετική Ένωση δεν θα μείνει αδιάφορη».
Έτσι πίεσαν ασφυκτικά τον Γ. Παπανδρέου, σχεδιάζοντας μυστικά την πραξικοπηματική ανακήρυξη της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα, κάτι που αυτομάτως θα προκαλούσε τουρκική στρατιωτική επέμβαση. Η διχοτόμηση θα ήταν τότε μια πραγματικότητα, ενώ το ΝΑΤΟ θα εξασφάλιζε την ισχυρή παρουσία του ως ειρηνοποιού δυνάμεως στο νησί. Όμως τα σχέδια αυτά αποκαλύφθηκαν και ακυρώθηκαν, προκαλώντας εντονότατες αντιδράσεις σε Λευκωσία και Αθήνα.




Τα βασικά σημεία της δέσμης ιδεών
Μπούτρος Γκάλι
Η δέσμη ιδεών Γκάλι -με το όνομα της να προέρχεται από τον τότε γ.γ. του ΟΗΕ Μπούτρος Μπούτρος Γκάλι- κατατέθηκε τον Ιούλιο του 1992. Ουσιαστικά δεν πρόκειται για κάποια πρωτότυπη ιδέα, αλλά για ένα σύνολο που προέκυψε από τη «συρραφή» και την επεξεργασία των προτάσεων και θέσεων που είχαν καταγραφεί από την περίοδο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974. Σημείο αναφοράς ήταν οι συμφωνίες κορυφής του '77 (Μακαρίου - Ντενκτάς) και "79 (Κυπριανού - Ντενκτάς).
Αποτύπωνε σαφέστατα τη νέα πραγματικότητα που διαμορφώθηκε με την τουρκική εισβολή και κατοχή της Β. Κύπρου. Έτσι, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι αντιμετωπίζονταν όχι απλώς ως δύο ισότιμες κοινότητες αλλά ως δυο ισότιμα κράτη, παραβλέποντας ακόμα και το γεγονός ότι καμία χώρα του κόσμου, πλην της Τουρκίας και του Πακιστάν μέχρι τότε το 1997, δεν είχε αναγνωρίσει το ψευδοκράτος.


Τα βασικά σημεία της δέσμης ιδεών Γκάλι ήταν:
•  Τα δύο κράτη θα σχημάτιζαν μια διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία. Θα είχαν δε πλήρη πολιτική ισότητα, με τις ίδιες ακριβώς εξουσίες και αρμοδιότητες και χωρίς η ομοσπονδιακή κυβέρνηση να μπορεί να τις οικειοποιηθεί.
• Αποκλειόταν «η ένωση ολόκληρης ή μέρους της με οποιαδήποτε άλλη χώρα ή οποιαδήποτε μορφή διχοτόμησης ή απόσχισης».
•  Η ομοσπονδία θα είχε πρόεδρο, αντιπρόεδρο και Υπουργικό Συμβούλιο.
Πρόεδρος και αντιπρόεδρος θα ανήκαν σε διαφορετικές κοινότητες, ενώ η αναλογία στο Υπουργικό Συμβούλιο θα ήταν 7:3 υπέρ των Ελληνοκυπρίων. Όμως πρόεδρος και αντιπρόεδρος θα είχαν δικαίωμα, χωριστά ή από κοινού, να ασκήσουν βέτο σε κάποια απόφαση που θα αφορούσε θέματα εξωτερικών, άμυνας, ασφάλειας, προϋπολογισμού, φορολογίας, μετανάστευσης και ιθαγένειας»
• Η νομοθετική εξουσία θα ασκούνταν από την Άνω Βουλή (με αναλογία 1:1) και από την Κάτω Βουλή (με αναλογία 7:3 υπέρ των Ελληνοκυπρίων). Για απόφαση της Κάτω Βουλής θα απαιτούνταν χωριστή πλειοψηφία των αντιπροσώπων και των δύο κοινοτήτων.
• Στην Κύπρο θα στάθμευε εφεξής ελληνικό (στο ελληνικό τμήμα) και τουρκικό (στο τουρκικό τμήμα) στρατιωτικό απόσπασμα ίσου μεγέθους, ενώ το ένα δεν θα μπορούσε να εισέλθει στα εδάφη του άλλου.
Η ομοσπονδία θα διέθετε μεικτό Στρατό που δεν θα ξεπερνούσε σε όγκο και ισχύ πυρός τα δύο αποσπάσματα. Ανάλογες ρυθμίσεις θα γίνονταν και όσον αφορά την Αστυνομία.
• Σε περίπτωση που η δέσμη ιδεών Γκάλι γινόταν αποδεκτή, θα διεξαγόταν δημοψήφισμα «και στις δύο κοινότητες» το αργότερο μέσα σε 30 ημέρες από την υπογραφή της συνθήκης.
Τη δέσμη ιδεών Γκάλι ο τότε Πρόεδρος της Κόπρου Γ. Βασιλείου (ο οποίος μάλιστα σε κάποια φάση των συνομιλιών και έπειτα από πιέσεις είχε αποδεχτεί να αφαιρέσει τα διακριτικά της Κυπριακής Δημοκρατίας από το προεδρικό αυτοκίνητο) τη δεχόταν ως «βάση για συζήτηση», ενώ το Εθνικό Συμβούλιο ήταν κατηγορηματικά αντίθετο.
Τελικά ο Γλ. Κληρίδης, που εξελέγη το Φεβρουάριο του '93, απέρριψε την πρόταση.
  

Πηγές
"ΕΞΟΡΜΗΣΗ"
http://eaaslarisas.blogspot.gr/2014/07/blog-post_8.html



Νίκου Αμμανίτη: ...Υπάρχω, λες κι ύστερα δεν υπάρχεις.




ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ & ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ
μέσα στον χρόνο
Του Νίκου Αμμανίτη
Ήταν ένα κρύο μουντό και βροχερό πρωινό του Νοέμβρη. Ο γκρίζος και βαρύς ουρανός γέμιζε τις ψυχές με απελπισία. Βαθιά χωμένος ο πάππους στην πολυθρόνα, τυλιγμένος στο μάλλινο καρό χοντρό σακάκι του σπιτιού, απ΄ εκείνα που κάποτε φόραγαν οι αριστοκράτες στην κλινική Σμπαρούνη, όταν πήγαιναν για «αφαίρεση αμυγδαλών». Πλάι του, στο τραπεζάκι, ένα μισοάδειο ποτήρι με νερό, σκεπασμένο με πιατάκι του καφέ για τις σκόνες. Είναι βλέπεις και εκείνος ο θεράπων ιατρός (ο «κουράντε», καθώς τον αποκαλούσε η Σμυρνιά η γιαγιά του) που του επέβαλε να πίνει δυο σταμνιά νερό στην καθισιά του, μην πάθουνε, λέει, τα νεφρά του. Ορκισμένος ήταν φαίνεται αυτός ο γιατρός να τον τυραννάει στα στερνά του.
...Υπάρχω, λες κι ύστερα δεν υπάρχεις.
(Κ. Καρυωτάκης)
Εμπρός του και ο πιο αιμοχαρής τύραννος που υπήρξε στην ανθρωπότητα, ήταν η προσωποποίηση της αγαθότητας. Με την πρώτη του επίσκεψη στον ασθενή πάππου του έκοψε το αλάτι και για να μην του αφήσει οδό διαφυγής, στρώθηκε και του καθόρισε λεπτομερώς και εγγράφως τι «δεν κάνει να τρώει». Πάνε τα τηγανιτά συκωτάκια.
Πάνε τα γλυκαδάκια και τ' «αμελέτητα». Αντίο και σ' όλες εκείνες τις νοστιμιές που του εύφραιναν τον καταπιόνα, υγραίνοντας τον με το τσιπου-ράκι του.
Τώρα τον τάιζαν κάτι σούπες νερομπουμπούλια, ανάλατες, όπου μέσα τους κολυμπούσαν κουσκουσέδες και «μαλλιά αγγέλου»... Στο σύντομο διάστημα εφαρμογής αυτού του διαιτολογίου έφαγε με τις σούπες του πιο πολλά «μαλλιά αγγέλου» απ' όσα είχαν στο τριχωτό μέρος της κεφαλής τους οι ταξιαρχίες των Σεραφείμ και των Χερουβείμ, εκεί πάνω στο υπερπέραν.
Στην επομένη επίσκεψη του ο δόκτωρ του έκοψε τη ζάχαρη: «Δεν μου αρέσουν οι εξετάσεις σου», είπε μελετώντας εμβριθώς τις μικροβιολογικές εξετάσεις στις οποίες τον υπέβαλε άνευ αποχρώντος λόγου. Μακρινές πια αναμνήσεις για το ταλαίπωρο γεροντάκι οι βυσσινάδες, τα κουρκουμπίνια, τα «σεκέρ παρέ», τα κορνέ και οι νουγκατίνες. Και ας ήταν γλυκατζής από τα μικράτα του.
Τότε που η μάνα του έκοβε μια φέτα ψωμί από το καρβέλι, τη μούλιαζε με νερό και τη βούταγε σε μια χοντρή κρυσταλλιζέ ζάχαρη που κυκλοφορούσε εκείνα τα χρόνια. Εκείνος τη βούταγε λαίμαργα και τη μασούλαγε αργά αργά για να παρατείνει τη διάρκεια της και να την απολαύσει μέχρι το τελευταίο ψίχουλο.
Και τώρα; Τώρα «στρατιωτικός νόμος. Αποφασίζομεν και διατάσσομεν...» Αλλά καθώς στο αίμα του -εκτός από τα ερυθρά και τα λευκά- κυκλοφορούσαν και... αντιστασιακά αιμοσφαίρια, προχθές τους την έσκασε και ένιωσε... Χουαρέζ. Βρέθηκε προς στιγμήν μόνος στην κουζίνα.
Εν ριπή οφθαλμού πήρε ένα κουτάλι, άνοιξε το βάζο και, φαπ-φαπ-φαπ, καταβρόχθισε τρεις απανωτές κουταλιές σκέτη ζάχαρη. Σκούπισε εν τάχει τα χείλια με το μανίκι του, αμόλησε ένα φάσκελο προς την κατεύθυνση που υπολόγιζε πως είχε το ιατρείο του ο γιατρός και ούτε γάτα ούτε ζημιά.
Σήμερα, αυτή τη γκρίζα, τη μουντή και υγρή ημέρα, νοσταλγεί το ζεστό του κρεβατάκι. Να χουχουλιάζει, κούκουλωμένος από το κεφάλι, μέσα στις χοντρές κουβέρτες, να αναπολεί και να ξαναζεί πεπραγμένα της ζωής του, υλοποιώντας με τη φαντασία του τα πιο γλυκά ανεκπλήρωτα όνειρα του. Αλλά, βλέπεις, το παλιοτόμαρο του στέρησε και το κρεβάτι.
«Οι γέροι», δογμάτισε, «δεν πρέπει να κάθονται την ημέρα στο κρεβάτι, επειδή συνηθίζουν στην ξάπλα και μετά δεν τους σηκώνεις ούτε με τη μαγκιόρα μπίγα του ναυστάθμου. Ξεχνούν να περπατάνε και θέλουν καροτσάκι για να πάνε ως το καθιστικό»... Και του τράβηξε τις κουβέρτες, προσθέτοντας επιτακτικά: «Άντε, σήκω!». Και για να δώσει στην ιατρική συμβουλή στρατιωτικό παράγγελμα έκραξε: «Εγέρθητι».
Ένα παμπάλαιο κουσούρι της οικογένειας, που κληρονομείτο από γενεάς εις γενεάν, είναι ότι έπαιρναν τοις μετρητοίς τις ιατρικές διαταγές. Έτσι, τον σήκωναν βιαίως, τον πότιζαν τσάι του βουνού, τον έντυναν γαμπρό και τον απίθωναν στην πολυθρόνα στο σαλόνι μπροστά στην τηλεόραση, να βλέπει τα πρωινάδικα, να νευριάζει με τις γκουρμέ συνταγές μαγειρικής, τα «σοτέ φραγκοστάφυλα» και το κουνουπίδι με σάλτσα σοκολάτας. Θυμάται, τέτοιες μέρες, που η γιαγιά του -Θεός σχωρέσ' την-, αφέντρα και δικτάτωρ της πολυμελούς οικογένειας, επέβαλε αυστηρά νηστεία καθ' όλη τη διάρκεια της σαρακοστής.
Μαγείρευε «ταχινόσουπα», κολοκυθιά βραστά, «ασουρέδες» κι άλλες δικές της επινοήσεις. Θυμάται ακόμα πως στα μέσα του Νοέμβρη έφερναν από τη Θεσσαλία με τα... πόδια ζωντανές γαλοπούλες για τα Χριστούγεννα. Τα σπίτια ήτανε, βλέπεις, τότε, μονοκατοικίες με αυλές.
Αγόραζαν στη φτήνια μια λυμφατική γαλοπούλα, ζωντανή, από το κοπάδι που περιέφερε στις γειτονιές ο βλάχος, και την πάχαιναν. Χαιρόταν η γαλοπούλα που «έπεσε σε καλά χέρια», διότι την περιποιόντουσαν σαν να ήτανε άραβας επενδυτής. Την τάιζαν ολόκληρα καρυδιά, κεφτεδάκια από πίτουρα και άλλες νοστιμιές και την παραμονή, πριν εμφανιστούν οι καλικάντζαροι, περνούσε σε «έναν καλύτερο κόσμο» και ήταν έτοιμη να γίνει... γεμιστή.
Η ώρα όμως δεν περνά, το μεσημέρι αργεί πολύ ακόμη, η βροχή χοροπηδά στα τζάμια, στα κανάλια «αδελφές» λένε ανακρίβειες και βλακείες και ο παππούς στην πολυθρόνα μουρμουρίζει συνέχεια:
- «Υπάρχω, λες, κι ύστερα δεν υπάρχεις...».
"ΤΟ ΠΑΡΟΝ"

ΒΙΒΛΙΟ : "Δέκα ζωές σε μία" - Η άγνωστη ζωή του Αβέρωφ

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ «ΞΑΝΑΓΡΑΦΕΙ» ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Η άγνωστη ζωή του Αβέρωφ μέσα από τα μάτια της κόρης του 

 «Είκοσι χρόνια πέρασαν που προσπαθώ με πείσμα να σε γνωρίσω, εσένα τον άνθρωπο, όχι τις πολλές εικόνες σου. Είκοσι χρόνια που ψάχνω, διαβάζω, ερευνώ... ό,τι ρετάλι του χρόνου, του κουτσομπολιού ή της Ιστορίας βρεθεί στον δρόμο μου και το αποθηκεύω καρτερικά, μπας και μπορέσω μια μέρα να γράψω για σένα.

Η συγγραφέας Τατιάνα Αβέρωφ, κόρη του σπουδαίου πολιτικού Ευάγγελου Αβέρωφ-Τοσίτσα.

Μήπως ήρθε επιτέλους ο καιρός;», αναρωτήθηκε στον πρόλογο του βιβλίου της η κ. Τατιάνα Αβέρωφ, έχοντας δώσει ήδη την απάντησή στο ρητορικό ερώτημά της με την κυκλοφορία του νέου της βιβλίου «Δέκα ζωές σε μία».

Είναι το δικό της αφιέρωμα, στον πατέρα Ευάγγελο Αβέρωφ, από την κόρη του.

Η άγνωστη ζωή του κορυφαίου πολιτικού Αβέρωφ-Τοσίτσα, από τη γέννησή του μέχρι και τα 40 του χρόνια, απλώνεται λέξη προς λέξη, συναίσθημα προς συναίσθημα, στις σελίδες του βιβλίου. Στην ουσία πρόκειται για ένα ιστορικό μυθιστόρημα-βιογραφία, με ήρωες υπαρκτούς και γεγονότα πραγματικά, που ζωντανεύει την ταραγμένη ατμόσφαιρα και τα ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν την Ελλάδα, από το 1908 μέχρι τις αρχές του Εμφυλίου, κι αναλύει την ιστορική αυτή πολιτική μορφή της Κεντροδεξιάς.

«Ο πατέρας μου ο Λόλης, όπως γράφω στο βιβλίο, γιατί έτσι τον φώναζαν οι γονείς του όταν ήταν παιδί -συνήθιζαν στην οικογένεια να δίνουν χαϊδευτικά ας τα πούμε ονόματα-, έζησε μια γεμάτη ζωή. Ηταν μια πολυσχιδής προσωπικότητα. Ηταν σαν να έζησε δέκα ζωές σε μία. Στο βιβλίο φτάνω μέχρι το 1947. Στην ουσία περιγράφω τις πέντε πρώτες ζωές του. Τα πρώτα αυτά χρόνια εξηγούν τον άνθρωπο και την πορεία του», λέει στο «Εθνος της Κυριακής» η συγγραφέας Τατιάνα Αβέρωφ.
Επιστροφή από το Περτούλι, το 1910. Ο Λόλης Αβέρωφ μικρός, είναι δεμένος πάνω στο άλογο για να μην πέσει.
Μπήκε τόσο βαθιά, όπως η ίδια υποστηρίζει, στο παρελθόν για να το γράψει, που δεν ξέρει εάν θα μπορέσει να συνεχίσει με τις υπόλοιπες πέντε ζωές και την καυτή πολιτική περίοδο που ακολούθησε, μετά το 1947. Κάθε κεφάλαιο ήταν και μια εκτενής έρευνα. Ο Ευάγγελος Αβέρωφ γεννήθηκε στα Τρίκαλα στις 17 Απριλίου του 1908. Σύμφωνα με την κόρη του, έζησε ευτυχισμένα χρόνια «κοντά στη γη», όπως χαρακτηριστικά γράφει, μέχρι 12 ετών. Μετά ήρθε στην Αθήνα, το 1920. Το καινούργιο του σπίτι βρισκόταν στην οδό Αμερικής:

«Αισθάνθηκα ότι ο ερχομός του στην Αθήνα ήταν ένας μεγάλος ξεριζωμός, αν και εδώ ανακαλύπτει τον ηλεκτρισμό των γεγονότων και των ιστορικών στιγμών».

Αγάπη για το Μέτσοβο
Τα τρία αδέλφια Αβέρωφ: η Μίκα, ο Μισέλ και ο Λόλης (1912).
Η Τατιάνα Αβέρωφ γεννήθηκε το 1954 στην Αθήνα, σπούδασε ψυχολογία, εργάστηκε επί σειρά ετών ως ψυχολόγος και σήμερα διευθύνει την Πινακοθήκη Αβέρωφ στο Μέτσοβο. Η ίδια έμεινε μακριά από την πολιτική και αφοσιώθηκε στο Mέτσοβο, στην Πινακοθήκη Eυάγγελου Aβέρωφ, στην τέχνη και στα γράμματα.
«Μου ανέθεσε το κομμάτι της πινακοθήκης και μέσα σε όλα αυτά βρίσκω τον εαυτό μου», δηλώνει η κ. Αβέρωφ, που έχει αφιερώσει το βιβλίο στον γιο της και εγγονό του Μετσοβίτη ευεργέτη, τον 28χρονο σήμερα Αλέξανδρο. Ο Αλέξανδρος λατρεύει το Μέτσοβο, όπως και ο παππούς του και ήδη μπήκε στην επιχείρηση των κρασιών (Κατώγι Αβέρωφ) που διατηρεί εκεί η οικογένεια.
Ο Ευάγγελος Αβέρωφ με το ναυτικό κοστούμι που κληρονόμησε από τον αδελφό του Μισέλ.

Η ιστορία της εταιρείας Κατώγι Αβέρωφ ξεκινάει στα τέλη της δεκαετίας του 1950, όταν ο Ευάγγελος Αβέρωφ φυτεύει τα πρώτα στην Ελλάδα κλήματα της ποικιλίας Cabernet Sauvignon στις απόκρημνες πλαγιές της Πίνδου και εμφιαλώνει στο κατώγι του σπιτιού του στο Μέτσοβο το κρασί που παίρνει το όνομα Κατώγι Αβέρωφ.

Η αγάπη της Τατιάνας για τον πατέρα της προβάλλει πολύ έντονα στο βιβλίο, το ίδιο όπως και ο θαυμασμός της στην προσωπικότητα του μικρού Λόλη, που έμελλε να κυριαρχήσει στην πολιτική ζωή των Ελλήνων. Γράφει σχετικά:
Ο Αβέρωφ-Τοσίτσας νεαρός το 1926, με τη βαφτισιμιά της οικογένειας Ινες.

«...Πόσο πιο απλά θα ήταν τα πράγματα αν σε είχα γνωρίσει όσο ήσουν ζωντανός. Αλλά η σκιά σου ήταν πάντα πολύ μεγάλη κι εγώ έτρεχα μ' όλη μου τη δύναμη να σε αποφύγω για να μεγαλώσω. Η αγάπη λένε θέλει δυο ολόκληρους ανθρώπους. Τι κρίμα που δεν σε πρόλαβα, που δεν συμπέσαμε οι δυο μας στον ίδιο χρόνο. Πόσο πιο απλά θα ήταν αν σε είχα απέναντί μου τώρα να σε ρωτώ, αντί ν' ανατρέχω σε αρχεία και μνήμες και μυθοπλασίες. Ποιος είσαι; Πώς ζεις με τις αντιφάσεις; Πώς δεν ζαλίζεσαι απ' τις πολλές ζωές σου; Τι κρύβεις, εσύ, ο άνθρωπος, κάτω απ' το κάθε ηρωικό σου βήμα; Θα μου απαντούσες άραγε; Θα τολμούσες;».

Ζητήσαμε από τη συγγραφέα να μας μιλήσει για αυτή τη σχέση, που φαίνεται ότι την έχει σημαδέψει:
Φοιτητής στη Λωζάνη το 1929
«Τα παιδιά ανακαλύπτουν τους γονείς, αφού πεθάνουν. Δυστυχώς η σχέση δεν είναι ισότιμη. Υπάρχει η απόσταση ηλικίας και γενεών και ποτέ ένα παιδί δεν γνωρίζει τους γονείς του ως ανθρώπους. Τα παιδιά επικεντρώνονται στο τώρα, και αυτό είναι η ανθρώπινη κατάσταση. Δεν είχα αμφιβολία ότι ο πατέρας μου μ' αγαπούσε». Ο Ευάγγελος Αβέρωφ τα δύο κορίτσια του (Ναταλία-Τατιάνα) τα προσφωνούσε «μπουμπουκάκια»: «Το μπουμπουκάκι το μεγάλο ήταν η αδελφή μου κι εγώ το μπουμπουκάκι το μικρό. Ονόματα δεν είχαμε, εκτός όταν κάναμε κάτι πολύ κακό. 'Η αν είχες εσύ τις κακές σου. Αλλά και τότε γρήγορα ξεχνούσες, μας συγχωρούσες και γινόμασταν πάλι μπουμπουκάκια», γράφει η Τατιάνα Αβέρωφ.

Ο μεγάλος του έρωτας

Ξεχωριστό κεφάλαιο υπάρχει και για μια ακόμη γυναίκα της οικογένειας, τον μεγάλο έρωτα του Αβέρωφ για τη σύζυγό του Διαμαντίνα - Ντίνα Ευαγγέλου Αβέρωφ. «Οι σχέσεις που εισέπραττα εγώ από τους άλλους ήταν πάντοτε χρωματισμένες από το πολιτικό τους πρίσμα», μας λέει η κ. Αβέρωφ, όταν αρχίζουμε να αναφερόμαστε στη δική της σχέση με την πολιτική.
Η αγαπημένη σύζυγός του, Ντίνα Λυκιαρδοπούλου, τη μέρα του γάμου τους στο Λονδίνο, το 1947.
Μεγάλωσε σε μια από τις πρώτες πολιτικές οικογένειες της χώρας με κεντροδεξιό προσανατολισμό, αλλά η ίδια πέρασε στην άλλη όχθη και βρέθηκε στον χώρο της ανανεωτικής Αριστεράς:

«Ο πατέρας μου απέκτησε την ταμπέλα του πολύ δεξιού, ενώ ως άνθρωπος δεν είχε αυτό το προφίλ. Σε πολλά ήταν μπροστά από την εποχή του. Αυτό εγώ το διαισθανόμουν. Οι έφηβοι βεβαίως ψάχνουν να πάρουν αποστάσεις, να ανακαλύψουν τον δικό τους χώρο. Εγώ δεν ήμουν πολύ μακριά από τα προοδευτικά ''πιστεύω'' του πατέρα μου. Είχε ακεραιότητα. Είχε αγάπη για τον στόχο. Εγώ όμως είμαι μακριά από οτιδήποτε μυρίζει... κόμμα. Δεν μου αρέσει η πολιτική. Θαυμάζω τους ανθρώπους που επιλέγουν να μπουν βαθιά μέσα σε αυτή, αλλά εγώ δεν μπορώ. Μάλιστα όταν πέθανε ο πατέρας μου, όλοι περίμεναν να μπω στην πολιτική. Το άφησα να πλανάται στην αρχή κι εγώ, αλλά ποτέ δεν το σκέφθηκα σοβαρά. Δεν επιβιώνεις εκεί».


Ο Ευάγγελος Αβέρωφ λάτρευε το Μέτσοβο. Ο,τι έχει γίνει εκεί φέρει τη σφραγίδα του. Είναι συγκλονιστική η ιστορία που περιγράφει η Τατιάνα Αβέρωφ για το πώς απέκτησαν οικογενειακώς και το επώνυμο Τοσίτσας:

«Ψάχνοντας για χορηγούς που θα μπορούσαν να βοηθήσουν το Μέτσοβο, βρήκε τρεις Τοσίτσες απογόνους στο εξωτερικό. Ξεκίνησε να αλληλογραφεί με τον έναν από αυτούς που έμενε στη Λοζάνη και καλλιέργησε μια γνωριμία βαθιά με αλληλογραφία επί 13 ολόκληρα χρόνια. Ο Τοσίτσας άφησε την περιουσία του στο Μέτσοβο, με όρο να προστεθεί στο όνομα του πατέρα μου το επώνυμό του, αφού δεν είχε παιδιά και δεν βρήκε και να υιοθετήσει. Ετσι μετά το 1953, προσετέθη το Τοσίτσας».
ΒΙΒΙΑΝ ΜΠΕΝΕΚΟΥ
bibian@pegasus.gr
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22808&subid=2&pubid=64097838

Νίκος Αναγνωστόπουλος : Χαρίζει την περιουσία του στο κράτος που κωλυσιεργεί...

ΝΙΚΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ Η ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ ΕΝΟΣ ΒΕΤΕΡΑΝΟΥ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Για την πολιτική έχασα την περιουσία που είχα φτιάξει με τη δουλειά μου

 

Για περισσότερα από σαράντα χρόνια βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της πολιτικής ζωής ο πρώην βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Νίκος Αναγνωστόπουλος. Πιστός στο κόμμα του, από τριάντα ετών νεολαίος, έζησε μία ζωή γεμάτη από γεγονότα που σημάδεψαν τη χώρα αλλά και τον ίδιο.


Ο Νίκος Αναγνωστόπουλος συναντήθηκε με κυβερνητικούς παράγοντες και τους κοινοποίησε την πρόθεσή του να δωρίσει στο κράτος 18 οικόπεδα, αξίας 10 εκατ. ευρώ, που έχει στην Πελοπόννησο.
Ο Νίκος Αναγνωστόπουλος συναντήθηκε με κυβερνητικούς παράγοντες και τους κοινοποίησε την πρόθεσή του να δωρίσει στο κράτος 18 οικόπεδα, αξίας 10 εκατ. ευρώ, που έχει στην Πελοπόννησο.

Στη μακρά πορεία του στο πολιτικό γίγνεσθαι εξελέγη επτά φορές βουλευτής. Σήμερα στα 83 του χρόνια, είναι μία ζωντανή ιστορία. Παράπονό του ότι ενώ εκλεγόταν πρώτος βουλευτής Αθηνών για πολλά χρόνια, δεν ευτύχησε ποτέ να γίνει υπουργός. Μάλιστα το 1974 βρέθηκε στην κορυφή των ψήφων σε όλη τη χώρα. Υπήρξε για χρόνια πρωταθλητής στίβου, ενώ κέρδισε είκοσι τρεις διεθνείς διακρίσεις ως μελετητής μεγάλων έργων.

Πρόσφατα εξέφρασε την επιθυμία του να δωρίσει, εν ζωή, 18 οικόπεδα σε περιοχή της Πελοποννήσου. Η αξία των ακινήτων αυτών φτάνουν ή και ξεπερνούν τα δέκα εκατομμύρια ευρώ. Μόνο που αυτή η προσφορά «σκάλωσε» στη γραφειοκρατία.

Τα δύσκολα παιδικά χρόνια

«Τα παιδικά μου χρόνια ήταν δύσκολα. Σε ηλικία 10 ετών έχασα τον πατέρα μου, που ήταν κι αυτός πολύ νέος. Στα σαράντα του έφυγε. Σε αυτήν την ηλικία παρέδιδα μαθήματα μαθηματικών σε συμμαθητές μου γιατί ήμουν άριστος μαθητής.

Mε τον Εθνάρχη Μακάριο και τον γερουσιαστή Εντουαρντ Κένεντι σε εκδήλωση της ομογένειας στη Νέα Υόρκη.
Mε τον Εθνάρχη Μακάριο και τον γερουσιαστή Εντουαρντ Κένεντι σε εκδήλωση της ομογένειας στη Νέα Υόρκη.
Τέλειωσα πρώτος το Βαρβάκειο και ύστερα σπούδασα πολιτικός μηχανικός στο ΕΜΠ. Συγχρόνως λάτρευα και τον αθλητισμό. Πήρα δύο χρυσά στο τριπλούν. Ημουν πρωταθλητής», λέει στο «Εθνος της Κυριακής» ο πρώην βουλευτής Νίκος Αναγνωστόπουλος, συμπληρώνοντας: «Το 1963 μπήκα στην πολιτική (σ.σ.:οπότε και πρωτοεξελέγη βουλευτής), λίγο μετά τα τριάντα, με την ΕΡΕ. Επαιξα ρόλο για να αλλάξουν γνώμη οι Αμερικανοί για την Ελλάδα, γιατί έτυχε να έχω γνωριμία με τον Κένεντι».

Ο κ. Αναγνωστόπουλος εξηγεί το γεγονός ότι, ενώ είχε μία λαμπρή βουλευτική πορεία, δεν υπουργοποιήθηκε ποτέ:

«Με φοβούνταν, γιατί είχα πολλή δύναμη. Αυτό μπορώ να το πω, πια, στο σημερινό 40χρονο πολιτικό γενέθλιό μου. Δυστυχώς το πρόβλημα της ΝΔ είναι η οικογενειοκρατία. Κατ' εμέ η δύσκολη πορεία της χώρας οφείλεται στην οικογενειοκρατία. Στη ΝΔ, δε, η οικογενειοκρατία αγγίζει το 80%. Αυτοί με πολέμησαν και εμένα.

O Nίκος Αναγνωστόπουλος στις εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ το 1981. Πίσω ο Ευάγγελος Αβέρωφ, ένας από τους πολιτικούς που εκτιμούσε.
O Nίκος Αναγνωστόπουλος στις εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ το 1981. Πίσω ο Ευάγγελος Αβέρωφ, ένας από τους πολιτικούς που εκτιμούσε.

Είμαι ο μόνος πολιτικός που για χρόνια εκλεγόμουν πρώτος και δεν έγινα υπουργός ποτέ. Ούτε καν υφυπουργός. Σκεφθείτε ότι πάντοτε ο πρώτος των Αθηνών γινόταν ο εκλεκτότερος υπουργός. Φυσικά, παρότι είμαι για αυτόν τον λόγο πολύ πικραμένος, κυρίως γιατί δεν με άφησαν να δείξω τις ικανότητές μου, τολμώ να πω ότι δεν έφυγα ποτέ από το κόμμα και πολύ περισσότερο εγώ δεν δημιούργησα δικό μου κόμμα, όπως άλλοι, που θα μπορούσα τότε να το κάνω. Το θεωρούσα απαράδεκτο γιατί σε αυτό το κόμμα ανεδείχθην.

Εκτιμούσε τον Αβέρωφ

Από τους πολιτικούς, σε όλη αυτή την πορεία, εξετίμησα τον Αβέρωφ. Εγώ θυσιάστηκα για την πολιτική και τι κέρδισα; Για την πολιτική έχασα και περιουσία 14 ακινήτων μεταξύ των οποίων και μία πολυκατοικία στην πλατεία Κολωνακίου. Κι όλα αυτά τα είχα φτιάξει με τη δουλειά μου». Ο ίδιος μας είπε ότι φίλος του Eλληνοαμερικανός δημοσιογράφος ετοιμάζει βιβλίο, το οποίο θα εκδοθεί εντός του 2015, για τη ζωή του γηραιού πολιτικού, που ήταν πάντοτε κοντά στον κόσμο κι ο λαός αυτό του το πίστωνε θετικά.

«Η ΔΩΡΕΑ ΚΟΛΛΑΕΙ ΣΤΗΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ»
Αφήνω ό,τι έχω στη νέα γενιά που δεν φταίει σε τίποτα

Για τη σημερινή ΝΔ μάς λέει:

«Δεν τολμώ να μιλήσω για το κόμμα σήμερα. Φοβάμαι πάντως πολύ για όλα. Ξέρετε, ο Ελληνας δεν ψηφίζει, καταψηφίζει. Κι αυτό είναι κακό για τα κόμματα που κυβερνούν. Δυστυχώς είμαστε πολύ χαμηλά στη μόρφωση». 

Ο Νίκος Αναγνωστόπουλος πριν από έξι μήνες αποφάσισε να δωρίσει στο κράτος την ακίνητη περιουσία του, ύψους 10 εκατ. ευρώ. Για τον λόγο αυτό συναντήθηκε με κυβερνητικούς παράγοντες. Στη συνάντηση αυτή γνωστοποίησε την πρόθεσή του να προχωρήσει στη δωρεά ενός ημιτελούς κτίσματος 1.300 τετραγωνικών και 18 οικοπέδων σε προνομιούχα περιοχή της Πελοποννήσου. Ο παλαίμαχος πολιτικός, που κάποτε άνθιζε μέσα στα χωράφια της πολιτικής, ζώντας μία ζωή γεμάτη δράση, πήρε αυτή την απόφαση θέλοντας να συνδράμει στη μείωση του δημόσιου χρέους, όπως μας δήλωσε χαρακτηριστικά: «Θέλησα να το κάνω για το καλό της νέας γενιάς που δεν φταίει σε τίποτε να πληρώνει τις δικές μας αμαρτίες.

Εγώ δεν έχω παιδιά για να αφήσω την περιουσία μου και με αυτόν τον τρόπο ήλπιζα ότι θα ακολουθήσουν κι άλλοι το παράδειγμά μου. Ομως η ιστορία αυτή πάγωσε. Κανείς στην πορεία δεν με αναζήτησε για να προχωρήσουμε. Η γραφειοκρατία πιστεύω ότι μπλοκάρει την υπόθεση αυτή».

ΒΙΒΙΑΝ ΜΠΕΝΕΚΟΥ
bibian@pegasus.gr
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22767&subid=2&pubid=64097840

Ποιανού παιδί είναι αυτός ο άντρας;


 Ποιανού παιδί είναι αυτός ο άντρας;

Ακολουθώ -και σ'οποιον αρέσει- την "τακτική" ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα ισχύουν για όλους ανεξαρτήτως φυλής, παραπτώματος, χαρακτήρα, εμφάνισης ή νομικού πλαισίου που ισχύει την χρονική στιγμή που αυτά παραβιάζονται.


Επίσης ξέρω πολύ καλά πως ότι ισχύει για έναν -όποια παραβίαση επιτραπεί για έναν- θα ισχύσει και για τους υπόλοιπους, αργά ή γρήγορα. Και το λέω συχνά: ότι αφήνουμε να συμβαίνει στους άλλους θα το πάθουμε εμείς και τα παιδιά μας. Αυτό για μένα δεν παίρνει διαπραγμάτευση. Επίσης δε μου χρειάζεται να αυτο-χαρακτηριστώ ως αριστερός, αναρχικός, ούτε καν προοδευτικός.

Τα επιχειρήματα που "προβάλουν" ώστε να αποφύγουν την ουσιαστική στήριξη σε περιπτώσεις σαν του Ρωμανού, γιατί είτε φοβούνται είτε βαριούνται είτε γιατί απλώς είναι χωρίς μυαλό, είναι μόνο ανόητες δικαιολογίες. Ο Ρωμανός ξεκίνησε έναν δίκαιο αγώνα, ζήτησε από πολύ συγκεκριμένη ομάδα να τον στηρίξει και να συνεχίσει τον αγώνα του. Μάλιστα αποφάσισε να προτάξει το σώμα του για να διεκδικήσει το μερίδιο της ελευθερίας που του αναλογεί και να δώσει μια μάχη μέσα από το ίδιο το σύστημα που τον έφτασε εδώ που τον έφτασε. Αυτό που συμβαίνει όμως, δεν αφορά μόνο την συγκεκριμένη ομάδα. Αυτό θέλει μεγάλα κάκαλα και όποιο και να είναι το αποτέλεσμα το πιτσιρίκι είναι μεγάλος μάγκας. Πολιτικός μάγκας, όχι της πολυθρόνας σαν κι εμάς.

Αυτή η μαγκιά σας πονάει και θέλετε να του χώσετε σωληνάκια με το ζόρι, δήθεν για να σωθεί η ζωή του όταν ο ίδιος έχει επιλέξει να ρισκάρει να την χάσει. Και αυτό σας τρομάζει, ανθρωπάκια. Γιατί ένα 20χρονο πολεμάει όσο δεν θα μπορούσατε όλοι εσείς μαζί. Πολεμάει για τον ίδιο, για τους πρόσφυγες στο Σύνταγμα, για τη σύνταξη της μάνας σου, για τις σπουδές της κόρης σου, για τον νεκρό φίλο του, για την ελευθερία και την δικαιοσύνη. Και αυτό σε τρομάζει ανθρωπάκο, τρέμεις μην πάνε χαμένες οι υποχωρήσεις και τα προσκυνήματά σου.
Σου βγάζει όλο το μίσος απέναντι στο ίδιο σου το παιδί, την κόρη σου που βγήκε πιο όμορφη από σένα, τον γιο σου που είναι πιο τσαμπουκαλής απ'οτι ήσουν εσύ ποτέ. Εσύ "ξέρεις καλύτερα απ΄τα παιδιά και θα δούνε κι αυτά άμα μεγαλώσουν" έτσι δεν είναι;
Επιδιώκεις να γίνουν κι αυτά σαν και εσένα για να μην νιώσεις ότι η ζωή σου ήταν μια ζωή γεμάτη φόβο που πουθενά δεν συνέβαλε στο να καλυτερέψει λίγο αυτός ο κόσμος. Γεννήθηκες και θα πεθάνεις φοβισμένος και θες και τα παιδιά σου να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο. Για να νιώσεις κι εσύ δικαιωμένος. Σου αξίζει ο φόβος όμως, σου αξίζει και τον επέλεξες. Και εύχομαι, μέσα απ'την καρδιά μου, σ'αυτή τη μάχη με το καλό και το κακό, να πάρεις ακριβώς αυτό που σου αξίζει.
Ο Νίκος Ρωμανός δεν είναι πια παιδί, εδώ και 6 χρόνια. Έχει τις ιδέες του, παλεύει με νύχια και με δόντια για αυτές και πληρώνει με το σώμα του το τίμημα. Το ίδιο κάνουν και οι πρόσφυγες στο Σύνταγμα αλλά πως να το δεις; Ο ένας είναι ληστής κι αναρχικός και περιφρονεί το σύστημα που εσύ εξυπηρετείς. Δεν πήρε τα λεφτά τους, δεν πήγε  να τον "επιβραβεύσει" το σύστημα, δεν ζητάει καν τη δική σου βοήθεια. Μα ποιος νομίζει ότι είναι επιτέλους;
Ζητάει απλά αυτό που δικαιούται και δεν σου αφήνει περιθώριο να "κερδίσεις" απ'αυτό. Όση προσπάθεια και να κάνεις, όσες δικαιολογίες κι αν προτάξεις. Ξέρεις ότι πια δεν είναι υπόθεση μιας συγκεκριμένη ομάδας ανθρώπων. Η εκδικητικότητα του κράτους απέναντί του, είναι υπόθεση περισσότερων. Η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όσο και να μην το βλέπεις, αφορά κι εσένα. Εσύ θα παραμυθιάζεσαι μέχρι τέλους και θα λυσσάς από μίσος και αηδία. Αλλά σε στρίμωξε και σ'αυτή τη μάχη: θα ξέρεις πως ότι και να γίνει θα είσαι και εσύ χαμένος.

Αν πεθάνει ο Ρωμανός θα έχει κερδίσει το κράτος. Θα έχει χαθεί μια ζωή -που τόσο δηλώνεις ότι σε ενδιαφέρει- και θα έχουν καταπατηθεί ανθρώπινα δικαιώματα. Κι εσύ κάποτε άνθρωπος ήσουν, θυμάσαι; Ο Ρωμανός ζητάει τα αυτονόητα με τσαμπουκά κι εσύ, αντί να πολεμάς να του τα δώσεις, πολεμάς να του σπάσεις πρώτα τον τσαμπουκά και μετά -ίσως- αν είναι αρκετά καλό παιδάκι, να τα πάρει κιόλας. Να τον ταϊσεις με το ζόρι. Να τον βασανίσεις.  Όπως έμαθες να σου κάνουν κι εσένα.

Σκέψου λοιπόν τι θες; Τον θες νεκρό; Τον θες ζωντανό; γιατί να μην τον θες καθόλου δεν γίνεται. Υπάρχει και είναι εκεί να σου θυμίζει ότι πρέπει να επιλέξεις Έλληνα. Ελευθερία ή θάνατος το λέγανε παλιά. Ελευθερία ή θάνατος.
Κι εγώ προτιμώ την ελευθερία. 

Διασκευή από το
http://imikriollandeza.blogspot.gr/2014/11/blog-post.html

Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου 2014

Οι Ελληνες ήθελαν για πρωτεύουσα τον Ισθμό...

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 180 ΧΡΟΝΙΑ Η ΔΙΑΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ «ΚΑΘΕΔΡΑΣ»

Οι Ελληνες ήθελαν για πρωτεύουσα τον Ισθμό... 

  Εκατόν ογδόντα χρόνια συμπληρώνονται από τότε που ο Αλ. Σούτσος αναφωνούσε: «Καιρός είναι, καιρός είναι ν' αναλάμψουν αι Αθήναι».


 Πριν οριστικοποιηθεί η επιλογή και η μεταφορά της πρωτεύουσας από το Ναύπλιο, τον Δεκέμβριο του 1834, αρκετές άλλες περιοχές διεκδίκησαν την αναλαμπή ή απλώς τη λάμψη της «Βασιλικής Καθέδρας και Πρωτεύουσας».

Δεν είναι πολύ γνωστό, αλλά σπουδαιότερος και επικρατέστερος αντίπαλος της Αθήνας ήταν ο Ισθμός! Χωρίς, μάλιστα, το «φορτίο» της αρχαίας Κορίνθου και με ορθολογικά κριτήρια (γεωγραφικά και οικονομικά). Λόγος γίνεται, φυσικά, για την ίδρυση μιας νέας πόλης εκεί, δεδομένου ότι η Παλαιά Κόρινθος ήταν κατεστραμμένη και ολιγάνθρωπη.

Με την επιλογή του συμφωνούσαν το μεγαλύτερο μέρος των κοινωνικών δυνάμεων και των εγχώριων κέντρων εξουσίας στο νεοσύστατο βασίλειο.

Οπως υποστήριζε ο Αλ. Μαυροκορδάτος και επαναλαμβανόταν στις περισσότερες εφημερίδες, «εάν ληφθεί υπόψη η γνώμη της πλειοψηφίας των Ελλήνων, θα διαπιστωθεί ότι αυτή συγκλίνει υπέρ του Ισθμού. Ολη η Πελοπόννησος και το μεγαλύτερο μέρος της Στερεάς εύχονται την εγκατάσταση της κυβέρνησης στη θέση αυτή...»

Γιορτή στην Αθήνα τα πρώτα χρόνια του Οθωνα.
Γιορτή στην Αθήνα τα πρώτα χρόνια του Οθωνα.

Σχηματικά, ο Ισθμός συγκέντρωνε την «ελληνική» προτίμηση για πρωτεύουσα, ενώ η Αθήνα ήταν επιλογή των Βαυαρών. Η συζήτηση για τη μεταφορά της πρωτεύουσας είχε ανοίξει ταυτοχρόνως σχεδόν με την άφιξη του Οθωνα στο Ναύπλιο (Ιανουάριος 1833).

Θα κλείσει έναν ακριβώς χρόνο αργότερα, αφού πρώτα απασχόλησε ζωηρά το πανελλήνιο. Αν και το ζήτημα θα επανέρχεται για αρκετά χρόνια μετά με διάφορες αφορμές.

Ισως ο πρώτος ο οποίος κάνει λόγο για την Αθήνα ως πρωτεύουσα είναι ο λόγιος Κωνσταντίνος Αγαθόφρων Νικολόπουλος, αμέσως μετά την έκρηξη της Επανάστασης.

Ο ανήλικος Οθων σε μια από τις εμφανίσεις του ως βασιλιάς στο Ναύπλιο.
Ο ανήλικος Οθων σε μια από τις εμφανίσεις του ως βασιλιάς στο Ναύπλιο.

Στο γαλλικό περιοδικό «Revue Encyclo-pedique», με το οποίο συνεργαζόταν, προεξοφλούσε τον Ιούνιο του 1822 ότι μετά τη βέβαιη απελευθέρωση των Ελλήνων, θα γινόταν πρωτεύουσα, θα ιδρύονταν μουσεία, ακαδημίες, βιβλιοθήκες κ.ά. Την ίδια περίοδο και πριν ακόμη παραδοθούν οι Οθωμανοί του ναυπλιακού κάστρου είχε προεπιλεγεί το Ναύπλιο, λόγω της θέσης και της σημασίας του στον επαναστατικό αγώνα, ως έδρα της «Προσωρινής Διοικήσεως της Ελλάδος» (στην Α' Συνέλευση της Επιδαύρου το 1821 πρωτεύουσα είχε οριστεί η Κόρινθος).

Διελκυστίνδα

Σχετική απόφαση θα ληφθεί το 1823 και θα επαναβεβαιωθεί έναν χρόνο αργότερα. Θα οριστικοποιηθεί, όμως, στη συνέλευση της Τροιζήνας (1827), με το σκεπτικό ότι δεν υπήρχε τότε κατάλληλος «άλλος τόπος , ει μη το Ναύπλιον». Λόγω, όμως, των ταραχών και των εμφύλιων συγκρούσεων, ενώ έρχεται ο Καποδίστριας (Ιανουάριος1828), η έδρα της κυβέρνησης θα μεταφερθεί τότε στην Αίγινα.

Οταν επανήλθαν οι συζητήσεις για την πρωτεύουσα, το σχετικά μεταμορφωμένο και πολυάνθρωπο Ναύπλιο ξαναέθεσε «υποψηφιότητα». Αλλά ως έδρα των παλιών κέντρων εξουσίας από τα οποία ήθελε να απομακρυνθεί η αντιβασιλεία του Οθωνα δεν είχε τύχη.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τη νέα υποψηφιότητά του υποστήριζαν μόνο Πελοποννήσιοι (κι όχι όλοι). Συνήθως εναλλακτικά με το Αργος.

Ο Γκ. Μάουρερ, μέλος εκείνη την περίοδο της τριμελούς αντιβασιλείας του Οθωνα, χαρακτηρίζει «μεγάλο πονοκέφαλο» το ζήτημα: «Οι Μωραΐτες έλεγαν το Αργος ή η Τριπολιτσά ή η Κόρινθος. Οι Στερεοελλαδίτες έλεγαν η Αθήνα. Ο Κωλέττης υποστήριζε φυσικά τα Μέγαρα. Και ο αρχιτέκτων Γκούτενσον μιλούσε για Πειραιά. Γύρω από το θέμα της πρωτεύουσας οι συζητήσεις έδιναν και έπαιρναν, τόσο ανάμεσα στον κόσμο όσο και τους επίσημους κι οι εφημερίδες με πηχυαίους τίτλους υπερθεμάτιζαν άλλες τούτη κι άλλες για κείνη τη λύση...».

Ο Μάουρερ δεν είναι απολύτως ακριβής. Το σημαντικό, όμως, είναι ότι απέδιδε τις αντιθέσεις σε τοπικισμούς και περιφερειακά συμφέροντα (υπαρκτά, αλλά όχι κυρίαρχα). Μεταθέτοντας την κύρια αντίθεση μεταξύ της πλειονότητας των Ελλήνων και των Βαυαρών.

Ουσιαστικά τον Λουδοβίκο Α' της Βαυαρίας, πατέρα του Οθωνα. Αυτός ήταν που είχε προ-επιλέξει την Αθήνα.

1832-1833

Ποιος πρότεινε τι και γιατί...

Λουδοβίκος και Βαυαροί: Από την ανακήρυξη ακόμη του νεοελληνικού βασιλείου ήταν υπέρ της Αθήνας. Την άποψη επιβάλλει στον Οθωνα και την αντιβασιλεία.

Φιλέλληνες και ξένοι: Οι περισσότεροι υπέρ της Αθήνας «όπου εζούσαν εκείνοι οίτινες με τα έργα και τα συγράμματά των εφώτισαν πάσαν την οικουμένην». Η ίδια θέση διανθισμένη με διάφορες παραλλαγές, προσθήκες κ.λπ. διαπερνά και το σύνολο του ξένου Τύπου. Οπως και τους ξένους διπλωμάτες στην Ελλάδα.

Ελληνικές εφημερίδες: Οι ναυπλιακές εφημερίδες «Χρόνος» (φιλοαγγλική) και «Αθηνά» (φιλορωσική) πρωτοστατούν στις συζητήσεις. Εκφράζουν αντι-βαυαρικές θέσεις για το ζήτημα, προτείνουν κατά καιρούς άλλες πόλεις και συντάσσονται, τελικά, με την επιλογή του Ισθμού.

«Kόμματα»: Οι Ναπαίοι (φιλορωσικό κόμμα) πρότειναν αρχικώς την Τρίπολη, οι «Καποδιστριακοί» το Ναύπλιο - Αργος για να συμβιβαστούν στην τελευταία φάση των συζητήσεων «περί καθέδρας» με τη λύση του Ισθμού. Με την τελευταία συντασόταν τόσο το «αγγλικό» όσο και το «γαλλικό» κόμμα.

Ι. Κωλέττης: Υπέρ της κλιμακωτής, «περιοδεύουσας» πρωτεύουσας μέχρι να να οριστεί η Κωνσταντινούπολη. Προσωρινά την τοποθετούσε στα Μέγαρα (τόπος στο μέσο μεταξύ Ισθμού και Αθήνας). Σχετική πρόταση με «κινητή πρωτεύουσα» κατατέθηκε και από μέλος της αντιβασιλείας. Πρόβλεπε να μετακινείται σταθερά και σταδιακά από το Αργος στην Κόρινθο, τα Μέγαρα, την Αθήνα και με την προοπτική της επέκτασης των συνόρων στη Λάρισα, τη Θεσσαλονίκη και την Κωνσταντινούπολη.

Αλ. Μαυροκορδάτος: Υπέρ του Ισθμού ως «κεντρικότερο σημείο του κράτους». Πρότεινε διπλωματικά και για «συμβιβασμό» προσωρινά για δύο χρόνια της Αθήνα μέχρι να οργανωθεί ως μόνιμη πρωτεύουσα ο Ισθμός.

Σπ. Τρικούπης: Γνωμοδότησε υπέρ του Ισθμού, προβάλλοντας κυρίως πολιτικές ωφέλειες. Κυρίως τον ουδέτερο και συνθετικό χαρακτήρα της θέσης, ως προς τις τοπικιστικές ? περιφερειακές αντιθέσεις (ο μισός στη Στερεά και ο υπόλοιπος στην Πελοπόννησο).

Περιφέρειες: Πελοπόννησος, Δυτική Στερεά, Κυκλάδες υπέρ του Ισθμού. Ετερόχθονες (γενικώς), Φαναριώτες, Ανατολική Στερεά, Υδραίοι κ.ά. υπέρ της Αθήνας.

Διχασμός για τον χαρακτήρα

Δεν δίχαζε μόνο η επιλογή της πόλης για να γίνει η πρωτεύουσα, αλλά και το ζήτημα αν αυτή θα έχει χαρακτήρα μόνιμο ή προσωρινό. Παρά το γεγονός ότι τα πρώτα σύνορα του νεοελληνικού βασιλείου θεωρούνταν βέβαιο ότι θα επεκταθούν (επομένως θα διαμορφώνονταν και άλλα κριτήρια για την επιλογή της «καθέδρας»), οι περισσότερες προτάσεις είτε για την Αθήνα είτε για τον Ισθμό έκλιναν προς τη μονιμότητα. Κατεξοχήν όσων ήθελαν την Αθήνα πρωτεύουσα, με πρώτους τους Βαυαρούς και τους ξένους.

Πολυεπίπεδα κριτήρια

Ανεξαρτήτως των ιδεολογικών -ιστορικών και πολιτικών- κομματικών κριτηρίων στη συζήτηση, μέχρι την οριστική επιλογή της Αθήνας, υπεισέρχονται και άλλοι σημαντικοί παράγοντες. Γεωγραφικοί, δημογραφικοί, διαθεσιμότητα κρατικής γης, δημοσιονομικοί, κλιματολογικοί, οχυρωματικοί-αμυντικοί, αναπτυξιακοί κ.ά. Ολοι, όμως, υποχωρούν μπροστά στο όνομα της Αθήνας, τον συμβολισμό και το «ιστορικό νόημα». Σε συνδυασμό με τη θέληση των Βαυαρών για ένα μοναρχικό - απολυταρχικό κέντρο εξουσίας.

Τ. Κατσιμάρδος
katsimar@yahoo.gr

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=64097831