Στο ξεχασμένο σχολείο της Γαύδου

Η Ιωάννα (αριστερά) και η Ελένα στην τάξη. «Η Ελένα είναι αξιολάτρευτο παιδί. Μιλάει και καταλαβαίνει ελληνικά σε πολύ καλό βαθμό και προσπαθεί πολύ» λέει η δασκάλα τους Ντίνα Παρασκευά.

ΠΑΡΕΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΙΚΡΗ ΙΩΑΝΝΑ

Μια μαθήτρια, μια δασκάλα και μια φιλοξενούμενη στο ξεχασμένο σχολείο της Γαύδου

Πέρασε σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο μόνη της στο θρανίο. Η μικρή Ιωάννα, μαθήτρια της τετάρτης τάξης του Δημοτικού Σχολείου της Γαύδου, έχει το... προνόμιο να έχει μια δασκάλα μόνο για εκείνη και ταυτόχρονα... την ατυχία να μην έχει ούτε έναν συμμαθητή.

Μόνη της στην τάξη και στο μάθημα, μόνη της στην αυλή και στα παιχνίδια. Και αυτό σε όλη τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς -εκτός από τον τελευταίο μήνα. Κάθε χρόνο, γύρω στα μέσα Μαΐου, η Ιωάννα ανυπομονεί... Αυτές τις μέρες, μια συνομήλική της φθάνει στο νησί με το καράβι της γραμμής από τα Σφακιά. Είναι η Ελένα που κάνει ένα ολόκληρο ταξίδι από την Ισπανία ως το νοτιότερο άκρο της Ευρώπης, τη Γαύδο, για να καθίσει με την Ιωάννα στο ίδιο θρανίο και να κάνει για έναν μήνα εντατικά μαθήματα ελληνικής γλώσσας...

Η Ελένα έρχεται στη Γαύδο μαζί με τη μητέρα της, τη Λούσια, από τριών ετών. Είχε ξεκινήσει από τότε να μαθαίνει την ελληνική γλώσσα και να την αγαπά. Σήμερα, στα δέκα της χρόνια, μπορεί να μιλά, να γράφει και να διαβάζει πολύ καλά. Τα μαθήματα ενός μήνα στο πιο απομακρυσμένο μέρος της Ελλάδας τη βοηθούν να γίνεται κάθε χρόνο και καλύτερη. «Το σχολείο στη Γαύδο είναι πολύ μικρό και λόγω αυτού, αλλά και του ότι είμαστε μόλις δύο μαθήτριες στην τάξη, η δασκάλα μπορεί να μας διδάξει καλύτερα, αφού όλη της η προσοχή είναι στραμμένη πάνω μας. Αυτό βοηθά κι εμένα να αποκτώ περισσότερη και καλύτερη γνώση» λέει στο «Έθνος της Κυριακής» η μικρή Ελένα.

Και ίσως όλα θα ήταν διαφορετικά εάν το νεαρό κορίτσι δεν είχε αγαπήσει τόσο τη Γαύδο. «Η Γαύδος είναι το μέρος που με κάνει να νιώθω ελεύθερη. Είναι το δεύτερο σπίτι μου, όπου όλοι με έχουν αγκαλιάσει με μεγάλη στοργή» λέει η Ελένα.

Η Ισπανίδα μαθήτρια έχει εντυπωσιάσει την 28χρονη δασκάλα του νησιού, που την υποδέχθηκε φέτος τον Μάιο στο σχολείο. Η Ντίνα Παρασκευά βρέθηκε για πρώτη φορά στη Γαύδο ύστερα από 6 χρόνια που εργάζεται ως αναπληρώτρια εκπαιδευτικός. Μέσα σε λίγες μόλις μέρες ένιωσε μεγάλη συμπάθεια για την ξένη μαθήτριά της. «Η Ελένα είναι αξιολάτρευτο παιδί. Μιλάει και καταλαβαίνει ελληνικά σε πολύ καλό βαθμό και προσπαθεί πολύ. Της αρέσει που βρίσκεται εδώ και ενώ εκείνη διδάσκεται τη γλώσσα μας, ταυτόχρονα μαθαίνει σε εμένα και την Ιωάννα ισπανικά. Μακάρι να μπορούσαμε να την έχουμε για περισσότερο καιρό κοντά μας» λέει στο «Εθνος» η Ελληνίδα εκπαιδευτικός.

Η Ιωάννα και η Ελένα γνωρίζονται από μικρά παιδιά. Κάθε φορά που η Ελένα έρχεται στο νησί για διακοπές, η Ιωάννα βρίσκεται εκεί να την περιμένει. Να καθίσουν μαζί στο θρανίο, να παίξουν μαζί στην αυλή και στα σοκάκια του νησιού. Η συντροφιά της Ισπανίδας φίλης της, έστω και για έναν μήνα, είναι για εκείνη πολύ σημαντική. Όχι μόνο γιατί στο σχολείο είναι μόνη της, με μοναδική συντροφιά στο διάλειμμα τη δασκάλα της. Αλλά γιατί στη Γαύδο των 150 κατοίκων, συνομήλικοι δεν υπάρχουν. «Οι φίλοι μου στο νησί είναι οι μεγαλύτεροί μου, αλλά και τα παιδιά του νηπιαγωγείου. Χαίρομαι να βλέπω την Ελένα, γιατί είναι φίλη μου και οι δυο μας κάνουμε πολύ καλή παρέα. Της μαθαίνω ελληνικά και εκείνη μου μαθαίνει παιχνίδια που παίζει στο σχολείο της στην Ισπανία» λέει στο «Εθνος» η δεκάχρονη Ιωάννα. Οταν πλησιάζουν οι μέρες για την Ισπανίδα να επιστρέψει στην πατρίδα της, η Ιωάννα νιώθει έναν κόμπο στον λαιμό. Ξέρει ότι θα της λείψει η φίλη της, όπως συμβαίνει και αντίστροφα. «Με την Ιωάννα γνωριζόμαστε από τότε που ήμασταν τριών ετών και κρατάμε μια δυνατή φιλία. Τη θεωρώ πολύ τυχερή που είναι η μοναδική μαθήτρια σε ένα ολόκληρο σχολείο, με την έννοια ότι η δασκάλα τής προσφέρει όλη της την αφοσίωση. Και ακόμη τη θεωρώ τυχερή που ζει σε ένα μέρος όπως αυτό» λέει η Ελένα.

Λατρεία για το νησί

Η αγάπη της μικρής Ισπανίδας για τα ελληνικά δεν είναι τυχαία. Η μητέρα της «δέθηκε» με την Ελλάδα πριν από πολλά χρόνια. Για την ακρίβεια, αγάπησε τη Γαύδο. «Είναι πολύ δύσκολο να περιγράψω με λόγια τι σημαίνει αυτό το νησί για εμένα. Θα μπορούσα να πω ''ο κόσμος μου'', αλλά ίσως είναι πιο ακριβές να πω ''το σπίτι μου''. Από την αρχή ήταν το μέρος όπου ήθελα να αποδράσω, αλλά τελικά έγινε το μέρος όπου πάντα θέλω να επιστρέφω, όπου νιώθω ότι ανήκω. Για εμένα η Γαύδος δεν είναι μόνο το πιο όμορφο μέρος που έχω δει στη ζωή μου, είναι κατάθεση σκέψης, τρόπος ζωής, ένας τόπος που από μόνος του έχει ψυχή» λέει η Ισπανίδα επισκέπτρια, μητέρα της Ελένα.

Και είναι αυτή η αγάπη για τη Γαύδο που έκανε τη Λούσια να θέλει όχι μόνο εκείνη να μάθει τα ελληνικά, αλλά ακόμη περισσότερο να μεταδώσει αυτήν τη «δίψα» στην κόρη της. «Για εμένα το κλειδί είναι να αφήσω την Ελένα όχι απλώς να μάθει την ελληνική γλώσσα, αλλά να αισθανθεί και να ζήσει ό,τι και όλοι οι Ελληνες, αυτό που προσφέρει ο ελληνικός πολιτισμός και οι ελληνικοί τόποι. Και αυτό είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό που έχω ζήσει οπουδήποτε αλλού. Εχει ένα ουσιαστικό νόημα που έχουμε ξεχάσει στην Ευρώπη εδώ και πολύ καιρό».

Η ΜΑΘΗΤΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΑΣΚΑΛΑ

Περνάμε ώρες μαζί, είμαστε σαν δίδυμες

Στο δημοτικό σχολείο της Γαύδου, οι ελλείψεις -ευτυχώς- δεν είναι πολλές. Και αυτό, εξηγεί η δασκάλα Ντίνα Παρασκευά, οφείλεται στο ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που θέλουν να προσφέρουν κάνοντας δωρεές. Ωστόσο, χωρίς προγραμματισμό τα προβλήματα θα ήταν μεγαλύτερα. «Στο νησί δεν υπάρχει βιβλιοπωλείο και έτσι είναι δύσκολο να βρίσκουμε υλικά που είναι απαραίτητα για τις εργασίες και τις χειροτεχνίες μας. Αυτό σημαίνει ότι κάθε φορά που φεύγουμε από το νησί πρέπει να προβλέψουμε τι θα χρειαστούμε ως το επόμενο ταξίδι ώστε να μη μας λείψει το παραμικρό» λέει η εκπαιδευτικός.

Είναι η πρώτη φορά ύστερα από πολλά χρόνια που στο δημοτικό σχολείο της Γαύδου έμεινε με μία μόνο μαθήτρια. Ομως, αυτό στάθηκε η αφορμή για ένα ισχυρό δέσιμο. «Με τη δασκάλα μου είμαστε σαν δίδυμες, μοιάζουμε σε πολλά πράγματα. Περνάμε πολλές ώρες μαζί, παίζουμε επιτραπέζια παιχνίδια και όσο κι αν μου λείπουν οι συνομήλικοί μου, εκείνη κάνει ό,τι μπορεί για να καλύψει αυτό το κενό. Θα ήθελα να μείνει στη Γαύδο για πολύ ακόμη» λέει η Ιωάννα.

«Ως εκπαιδευτικός σε ένα σχολείο όπως αυτό, σου δίνεται η δυνατότητα να αφουγκράζεσαι αυτό που θέλει ο μαθητής. Σίγουρα όμως το δύσκολο κομμάτι εδώ είναι αυτό της κοινωνικοποίησης των μαθητών, πώς να μάθεις στο παιδί να είναι με άτομα της ηλικίας του και να κάνει παρέες» λέει η Ντίνα Παρασκευά.

 Μαζί στην τάξη, μαζί και στο παιχνίδι. «Χαίρομαι να βλέπω την Ελένα, γιατί είναι φίλη μου και οι δυο μας κάνουμε πολύ καλή παρέα. Της μαθαίνω ελληνικά και εκείνη μου μαθαίνει παιχνίδια που παίζει στο σχολείο της στην Ισπανία» λέει η δεκάχρονη Ιωάννα.

Βρήκε την ηρεμία

Η ίδια ήρθε στο απομακρυσμένο αυτό μέρος τον περασμένο Σεπτέμβριο, αφού πρώτα δίδαξε σε δημοτικό σχολείο των Χανίων. Μεγάλωσε στην Αθήνα, στην περιοχή του Βοτανικού, όμως στη Γαύδο βρήκε την ηρεμία που αναζητούσε. Γι' αυτό, όπως λέει, θα επιδιώξει να... κάνει το χατίρι της Ιωάννας και να παραμείνει στη θέση αυτή τα επόμενα χρόνια.

«Το να είναι κανείς εκπαιδευτικός στη Γαύδο είναι εμπειρία ζωής. Ελάχιστοι άνθρωποι έχουν την ευκαιρία να ζήσουν κάτι αντίστοιχο. Ο τρόπος ζωής είναι εντελώς διαφορετικός. Είναι ένα ιδιαίτερο νησί που φυσικά δεν σου προσφέρει ανέσεις. Αν όμως το συνηθίσεις αυτό παράλληλα με το ότι τον χειμώνα μένουμε ελάχιστοι άνθρωποι εδώ, θα καταλήξεις σε αυτό που κατέληξα εγώ: Η Γαύδος είναι ένα νησί που σε μαγεύει».

Βίκυ Κατεχάκη

Φωτογραφίες: Βασίλης Τζουνάρας

http://www.ethnos.gr/koinonia/arthro/mia_mathitria_mia_daskala_kai_mia_filoksenoumeni_sto_ksexasmeno_sxoleio_tis_gaudou-64383666/

Ένας ακτιβιστής ιερέας στα βήματα της... Έριν Μπρόκοβιτς

«Υπήρχε ασυδοσία από τις βιομηχανίες και ο καθένας έκανε ό,τι ήθελε. Γνωρίζαμε καλά ότι το περιβάλλον μας είναι ρυπασμένο» λέει ο πατέρας Ιωάννης.

ΚΗΡΥΞΕ «ΙΕΡΟ ΠΟΛΕΜΟ» ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΩΝ

Ένας ακτιβιστής ιερέας στα βήματα της... Έριν Μπρόκοβιτς

Είναι ένας ακτιβιστής ιερέας που δεν σπούδασε θεολογία αλλά μαθηματικά. Σήμερα μάλιστα κάνει δυο μεταπτυχιακά, ένα στα «Θεωρητικά Μαθηματικά» και το άλλο στη «Διαχείριση των Αποβλήτων». Το πώς προέκυψε το δεύτερο είναι μια μεγάλη ιστορία που θα τη διηγηθεί ο ίδιος ο πρωταγωνιστής.

Μια ιστορία που θυμίζει πολύ έντονα την Εριν Μπρόκοβιτς, τη γυναίκα που ενέπνευσε την ομώνυμη ταινία και η ζωή της μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο όταν κατάφερε να κερδίσει τη μάχη με εταιρεία-κολοσσό σε μια μεγάλη υπόθεση μολυσμένου νερού στην Αμερική και να αποζημιωθούν 600 οικογένειες που είχαν πληγεί από τις εργασίες της.

«Μόνο που στη δική μας περίπτωση, στα Οινόφυτα Βοιωτίας, έχουμε να κάνουμε με μια ολόκληρη βιομηχανική ζώνη που τα απόβλητά τους σκοτώνουν», αναφέρει στο «Έθνος της Κυριακής» ο πατέρας Ιωάννης Οικονομίδης.

«Στην ταινία ο αγώνας δόθηκε για ένα εργοστάσιο, στην περιοχή μας έχουμε εκατοντάδες βιομηχανικές μονάδες!». Αναμφισβήτητα, ο πατέρας Ιωάννης Οικονομίδης είναι ένας ιερέας που κηρύσσει την ειρήνη αλλά βρίσκεται σε διαρκή πόλεμο με το «μέσα» και το «έξω» του.

Από νωρίς στη ζωή του επέλεξε από ποια μεριά του λόφου θα σταθεί για το κοινό καλό και υπήρξαν φορές που το ράσο, όπως παραδέχεται, τον βοήθησε. Ωστόσο υπήρξαν και κάποιες άλλες που χρειάστηκε να το «λερώσει», τσαλαβουτώντας κυριολεκτικά μέσα στις λάσπες και στο ποτάμι, προκειμένου να απαθανατίσει με τον φωτογραφικό του φακό τα φορτηγά να αδειάζουν ή να θάβουν τα απόβλητά τους στις χωματερές.

 Με τους δύο από τους τρεις γιους του, τον Δημήτρη και τον Στέφανο

Τον ρωτάμε γιατί έγινε ιερέας. «Από μικρός το ήθελα, αλλά το ''γιατί'' η ψυχολογία του βάθους θα το αποκαλύψει αν κάνω κάποτε ψυχανάλυση», λέει χαμογελώντας. Ωστόσο, ποιος θα φανταζόταν ότι λίγα χρόνια μετά θα τολμούσε, με τη βοήθεια, τις γνώσεις και το πείσμα του δασκάλου και συναγωνιστή του Θανάση Παντελόγλου, βιοτεχνολόγου-χημικού, να τα βάλει με τις βιομηχανίες, κάτι που κανείς άλλος δεν είχε διανοηθεί να πράξει από το 1969, που ακόμη και σήμερα μολύνουν με τα τοξικά απόβλητά τους όλη την περιοχή που διαπερνά ο Ασωπός Ποταμός.

Προβλήματα πνευμονοπάθειας

Την πρώτη του εμπειρία με τη ρύπανση της περιοχής την είχε, όπως θυμάται, από τον πατέρα του που εργαζόταν σε εργοστάσιο μεταλλουργίας της περιοχής. «Κάθε μέρα σχεδόν του πήγαινα φαγητό και αυτό που θυμάμαι πιο έντονα είναι ότι ήταν κατάμαυρος από το φούμο που υπήρχε στο εργοστάσιο και κάλυπτε όλους τους εργαζόμενους. Το μόνο λευκό επάνω του τα δόντια του και τα μάτια! Βέβαια, αυτά άλλαξαν στην πορεία, μπήκαν φίλτρα και γενικά τα πράγματα έγιναν πιο ανθρώπινα, ωστόσο ο πατέρας μου σήμερα αντιμετωπίζει πρόβλημα πνευμονοπάθειας».

Οι μέρες και τα χρόνια κυλούσαν, ωστόσο στην περιοχή υπήρχε διάχυτη η αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά. «Όλοι το λέγαμε αλλά το βλέπαμε κιόλας. Τα φουγάρα γύρω γύρω αναμμένα, υπήρχε ασυδοσία από τις βιομηχανίες και ο καθένας έκανε ό,τι ήθελε. Μύριζε η περιοχή και πλέον γνωρίζαμε καλά ότι το περιβάλλον μας είναι ρυπασμένο.

 Ατμοσφαιρική ρύπανση, απόβλητα και εξασθενές χρώμιο έχουν μολύνει ολόκληρη την περιοχή.

Κανείς όμως δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα υπάρχει κάποιος τόσο παλαβός που θα μολύνει το νερό μας, το οποίο πίναμε όλοι, τα παιδιά μας». Και φτάνουμε κάπου στο έτος 2000 όταν ο πατέρας Οικονομίδης ακούει για πρώτη φορά τον Θανάση Παντελόγλου, τον οποίο είχε καλέσει ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων, να τους λέει ότι στα Οινόφυτα σκοτώνετε τα μωρά σας! Ήταν ο πρώτος που μίλησε δημόσια για το έγκλημα του Ασωπού. «Ήξερε όλα τα κόλπα που γίνονται μέσα από τις βιομηχανίες, καθώς δούλευε σε εργοστάσιο της περιοχής με απορρυπαντικά, βιομήχανος ο ίδιος στο παρελθόν, βαθύτατος γνώστης του αντικειμένου. Έπαιζε τα περιβαλλοντικά και τεχνολογικά ζητήματα στα δάχτυλά του και μπορούσε να διαβάσει πίσω από τις λέξεις. Για τους περισσότερους από μας λειτούργησε σαν ξυπνητήρι των συνειδήσεών μας.

Κάθε μέρα πήγαινα στο γραφείο του. Εκεί μου είπε το εξής καταπληκτικό αλλά και το πώς κατάλαβε ότι κάτι δεν πάει καλά. Πλέον οι συνταγές που ήξερε επί χρόνια και έφτιαχνε για τα σαπούνια, ξαφνικά άρχισαν να μην αποδίδουν και να βγάζουν προϊόντα κακής ποιότητας. Και ψάχνοντας τα συστατικά για το τι έχει χαλάσει, διαπίστωσε ότι ήταν το νερό, το οποίο ήταν νερό του δικτύου! Από εκεί έπαιρνε το εργοστάσιο, αυτό πίναμε και εμείς!».

«Έκθεση σε βαρέα μέταλλα»

Από τότε άρχισε καθημερινά να μιλάει στους κατοίκους. Πέρασαν σχεδόν τέσσερα χρόνια προσπαθώντας να πείσει και οι αποδείξεις ήταν η μόνη λύση. «Μελετώντας το αρχείο αδειών της ενορίας μας, παρατηρήσαμε έκρηξη του καρκίνου ως αιτία θανάτου, καρκίνου που οι Αρχές υποστήριζαν ότι μπορεί να οφείλεται στο τσιγάρο και όχι στη χρόνια έκθεση των ανθρώπων στα βαρέα μέταλλα», μας εξηγεί.

«Όλα αυτά συνεχίστηκαν μέχρι το 2004, που οι υπηρεσίες υποχρεούνται να εφαρμόσουν την εισαγόμενη από την ΕΕ περιβαλλοντική νομοθεσία για το πόσιμο νερό, βρίσκοντας υπερβάσεις στο όριο σε ό,τι μπορείτε να φανταστείτε. O δήμος τότε κράτησε σιγή ιχθύος για τρία χρόνια, μέχρι δηλαδή το γενικό χημείο του κράτους, μετά από δικές μας πιέσεις, να δώσει την αρχή του νήματος, κατονομάζοντάς μας έναν απ’ τους ρύπους, το χρώμιο του νερού, όπου το 90% του ήταν εξασθενές, δηλαδή ανθρωπογενούς προέλευσης».

Εκεί κατέρρευσαν όλα τα επιχειρήματα των Αρχών και όλα άρχισαν να αποκαλύπτονται. «Ξεσηκωθήκαμε όλοι και πιέζαμε με όλες μας τις δυνάμεις, δεν τους αφήναμε να πάρουν ανάσα κυριολεκτικά και αναγκάστηκαν να μας φέρουν νερό από την ΕΥΔΑΠ. Έκαναν ένα ταχυδιυλιστήριο με τον γνωστό ελληνικό τρόπο κι αυτό! Ωστόσο, τα χωράφια ποτίζονται με γεωτρήσεις. Δεν είναι όλες οι γεωτρήσεις βρώμικες, αλλά δεν ξέρεις και ποιες είναι».

Στα Οινόφυτα από 5 χρονών

Ο ιερέας πάτησε για πρώτη φορά το πόδι του στα Οινόφυτα Βοιωτίας μαζί με την οικογένειά του όταν ήταν αμούστακο αγόρι πέντε ετών και έγινε παπάς το 1999, μετά την προτροπή της αγαπημένης του γιαγιάς Ειρήνης. Εκεί ζει όλα αυτά τα χρόνια με τη σύζυγο και τους τρεις γιους του, τον Γιώργο, τον Δημήτρη και τον Στέφανο.

Αγωνας διαρκείας στα δικαστήρια

Δικαίωση από ΣτΕ και Συμβούλιο της Ευρώπης

Η μελέτη της Λινού το 2009 επιβεβαίωσε το χειρότερο σενάριο, την ώρα που σχεδόν κάθε σπίτι έχει έναν καρκίνο. Φτάνουμε στο 2010, όπου δια στόματος Μπιρμπίλη η πολιτεία παραδέχεται το πρόβλημα, εξαγγέλλει μέτρα προς τη σωστή κατεύθυνση και έκτοτε οι κάτοικοι περιμένουν την εφαρμογή του νόμου χωρίς να έχει γίνει ποτέ. «Λίγο πριν έρθει στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΔ με τροπολογία τροποποιεί επί τα χείρω τη νομοθεσία της Μπιρμπίλη», υπογραμμίζει. «Αίρεται η υποχρέωση των βιομηχάνων να βάλουν αυτόματους δειγματολήπτες-αναλυτές στο τελικό φρεάτιο εξόδου, αλλάζει τα όρια για τα απόβλητα, περιορίζει πολύ περισσότερο την περιοχή για την οποία ισχύει η νομοθεσία για τον Ασωπό, με άλλα λόγια τους κάνει μία εξυπηρέτηση πολύ βολική.

 Η Τζούλια Ρόμπερτς υποδύθηκε την Εριν Μπρόκοβιτς. «Στην ταινία ο αγώνας δόθηκε για ένα εργοστάσιο, στην περιοχή μας έχουμε εκατοντάδες βιομηχανικές μονάδες!» τονίζει ο πατέρας Ιωάννης.

Δεν άλλαξε τίποτα

Ουδείς εφαρμόζει σοβαρά αυτά που πρέπει να γίνουν στην περιοχή διότι το πρόβλημα είναι τεράστιο. Έγιναν πολλά δικαστήρια, έχουμε κερδίσει ασφαλιστικά. Το σημαντικό μας χαρτί είναι οι αποφάσεις του ΣτΕ και έχουμε και τη μεγαλύτερη επιτυχία, η οποία οφείλεται στον δικηγόρο μας, τον Γιάννη Κτιστάκη, ο οποίος αφιλοκερδώς πήγε την υπόθεση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή Κοινωνικών Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης. Καταδικάστηκε λοιπόν η Ελλάδα για παραβίαση του άρθρου 11 που αφορά το δικαίωμα στην υγεία για όλο αυτό που έχει γίνει στα Οινόφυτα το 2013. Η περιοχή έχει υποστεί ρύπανση, έχουν υπάρξει συνέπειες στην υγεία του πληθυσμού, δεν έχουν ληφθεί μέτρα για τη διαχείριση των αποβλήτων. Γι' αυτό τον λόγο αποφασίσαμε να πάμε σε ελληνικό δικαστήριο και να διεκδικήσουμε αποζημιώσεις!».

Όσο για το τι κρατάει και τι θέλει να αφήσει πίσω απ' αυτή την ιστορία... «Δεν θα άλλαζα τις σχέσεις που έκανα με τους ανθρώπους.

Συνήθως όταν ταράζονται τα νερά, τότε βγαίνουν στην επιφάνεια αυτά που είναι κρυμμένα, η προσωπική μας ρύπανση. Ο τρόπος με τον οποίο καταναλώνουμε το περιβάλλον μας είναι το πιο σημαντικό πράγμα και αυτό που θα έπρεπε να μας απασχολεί», καταλήγει.

ΜΑΡΙΝΑ ΖΙΩΖΙΟΥ

marina@pegasus.gr

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΧΑΡΗΣ ΓΚΙΚΑΣ

http://www.ethnos.gr/koinonia/arthro/enas_aktibistis_iereas_sta_bimata_tis_erin_mprokobits-64383662/

Την 1η Ιουνίου 1969 γεννιέται το Give Peace a Chance

Κατά την ηχογράφηση του "Give Peace a Chance". Από αριστερά προς τα δεξιά: Rosemary Leary (το πρόσωπο δεν είναι ορατό), Tommy Smothers (με την πλάτη στην camera), John Lennon, Timothy Leary, Yoko Ono, Judy Marcioni and Paul Williams

Την 1^η Ιουνίου 1969 
"γεννιέται" (ηχογραφείται) 
το "Give Peace a Chance"

Το  "Give Peace a Chance" είναι ένα τραγούδι γραμμένο από τον John Lennon που το παρουσίασε με την Yoko Ono στο Μόντρεαλ του Καναδά . Κυκλοφόρησε σαν single το 1969 από την Plastic Ono Band για την Apple Records. 

Είναι το πρώτο solo single που  εκδόθηκε από τον Lennon και που κυκλοφόρησε ενώ ήταν ακόμα μέλος των Beatles , και έγινε ένας ύμνος του αμερικανικού αντιπολεμικού κινήματος κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970. Σαν τραγούδι έφτασε στο νούμερο 14 του Billboard Hot 100 και στον αριθμό 2 του British singles chart .

Το τραγούδι γράφτηκε κατά τη διάρκεια του “Bed-In” του μήνα του μέλιτος του Λένον με την Γιόκο Όνο στο Μόντρεαλ του Καναδά. Όταν ρωτήθηκε από έναν δημοσιογράφο τι προσπαθούσαν να πετύχουν με το «Bed-In» ( την παραμονή τους στο κρεβάτι), ο Λένον απάντησε αυθόρμητα "Απλά δώστε μια ευκαιρία στην ειρήνη" (Give Peace a Chance). 

Συνέχισε να το λέει αυτό αρκετές φορές κατά τη διάρκεια του Bed-In. Τέλικά, την 1η Ιουνίου 1969 στην σουίτα 1742 στο Queen Elizabeth Hotel στο Μόντρεαλ, ο André Perry το ηχογράφησε  χρησιμοποιώντας μια απλή εγκατάσταση τεσσάρων μικροφώνων και ενός four-track μαγνητοφώνου που είχε ενοικιαστεί από ένα τοπικό στούντιο ηχογράφησης. Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε με την παρουσία δεκάδων δημοσιογράφων και διαφόρων διασημοτήτων, συμπεριλαμβανομένου του Timothy Leary , του ραβίνου Αβραάμ Feinberg, των Joseph Schwartz, Rosemary Woodruff Leary, Petula Clark , Dick Gregory , Allen Ginsberg , Roger Scott , Murray ο Κ και Derek Taylor , πολλοί από τους οποίους αναφέρονται στους στίχους. Ο Lennon έπαιξε ακουστική κιθάρα και τον συνόδευσε ο Tommy Smothers των Smothers Brothers , επίσης με ακουστική κιθάρα.

Όταν κυκλοφόρησε το 1969, το τραγούδι είχε θεωρηθεί ότι ανήκε στους Lennon-McCartney. Σε ορισμένες μεταγενέστερες εκδόσεις, αναφέρεται ότι ανήκει μόνο στο Lennon. Το 1990 επανεκδίδεται με το άλμπουμ Live in New York City , ακούγεται στο ντοκιμαντέρ του 2006 The U.S. vs. John Lennon, και το 1997 στο λεύκωμα Lennon Legend: The Very Best of John Lennon καθώς και σε DVD  έξι χρόνια αργότερα. 

Ο Lennon εξέφρασε αργότερα τη λύπη του επειδή αισθανόταν ένοχος που έδωσε συμμετοχή στην πατρότητα δημιουργίας αυτού του πρώτου του single στον McCartney αντί να αναγνωρίσει την συμμετοχή της  Yoko , με την οποία πραγματικά το δημιούργησε.  Ωστόσο, έχει επίσης ειπωθεί ότι το έκανε για να  ευχαριστήσει τον McCartney που τον βοηθήσε να ηχογραφήσει το " The Ballad of John and Yoko" σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Η αυθεντική τελευταία έκδοση των στίχων του τραγουδιού αναφέρει: "John and Yoko, Timmy Leary, Rosemary, Tommy Smothers, Bobby Dylan, Tommy Cooper, Derek Taylor, Norman Mailer, Allen Ginsberg, and Hare Krishna". Κατά την εκτέλεση του "Give Peace a Chance" που περιλαμβάνεται στο άλμπουμ Live Peace in Toronto 1969, ο Λένον ανοιχτά δήλωσε ότι δεν μπορούσε να θυμηθεί όλες τις λέξεις του τραγουδιού και αυτοσχεδίασε με τα ονόματα των μελών του συγκροτήματος που μοιράζονταν τη σκηνή μαζί του και οτιδήποτε όνομα του ερχόταν στο μυαλό: "John and Yoko, Eric Clapton, Klaus Voormann, Penny Lane, Roosevelt, Nixon, Tommy Jones and Tommy Cooper, and somebody." Το άλλο που είπε περιέχει μια αναφορά στη λέξη «masturbation» την οποία o Lennon την αλλάξει σε " mastication " στο επίσημη φύλλο των στίχων του δίσκου. Αργότερα παραδέχτηκε ότι αυτό ήταν μια πράξη «ξελαφρώματος», προκειμένου να αποφευχθούν οι περιττές αντιπαραθέσεις.

Το "Give Peace a Chance", που στην άλλη πλευρά του είχε το τραγούδι της Yoko Ono το "Remember Love", κυκλοφόρησε στις 4 Ιουλίου 1969 στην Βρετανία και λίγες μέρες αργότερα, στις 7 Ιουλίου 1969 στην Αμερική. Tο τραγούδι έφθασε στον αριθμό 2  των χιτς στο Ηνωμένο Βασίλειο και στον αριθμό 14 στο Billboard Hot 100 στις ΗΠΑ. 

 15 NOEMBΡIOY 1969 

ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΤΟΥ ΒΙΕΤΝΑΜ

Το τραγούδι έγινε γρήγορα ο ύμνος των οπαδών  της παράταξης που αντιμαχόταν την συνέχιση του πολέμου στο Βιετνάμ και των counterculture κινημάτων και τραγουδήθηκε από μισό εκατομμύριο διαδηλωτές στην Ουάσιγκτον κατά την ημέρα του  Vietnam Moratorium Day στις 15 Νοεμβρίου 1969. Επικεφαλής της πορείας ήταν ο Pete Seeger , που στις διακοπές μεταξύ των τραγουδιών των διαδηλωτών πρόβαλε φράσεις όπως, "Μας ακούς, Nixon;" , "Μας ακούς, Agnew ;" και «Όλα που λέμε ... είναι για να δώσετε μια ευκαιρία στην ειρήνη».

Επίσης το βρετανικό γκρουπ YES απόδωσε φόρο τιμής στους στίχους  του Λένον το 1971 με την κυκλοφορία του album τους , The Yes Album, in "Your Move"

Μετά την έκδοσή του ως single, εμφανίστηκε και στο άλμπουμ Shaved Fish, μια συλλογή από singles, το 1975. Εμφανίστηκε επίσης στο άλμπουμ The John Lennon Collection. Παρόλο ότι εμφανίστηκε σαν single από ένα μέλος των Beatles, ενώ η μπάντα τους ήταν ακόμα εν ζωή, η καλλιτεχνική του πατρότητα δίνεται στην  Plastic Ono Band και όχι στον John Lennon. 

Λίγο μετά το θάνατο του Λένον οι θαυμαστές του συγκεντρώθηκαν έξω από το «The Dacota Apartments»  και τραγούδησαν το "Give Peace a Chance". Το τραγούδι επαναξιολογήθηκε εκ νέου τον Ιανουάριο του 1981 και έφθασε στην θέση  33. Το τραγούδι είναι ένα από τα τρία σόλο τραγούδια του Lennon, μαζί με το " Instant Karma! " και το " Imagine ", στο « Rock and Roll Hall of Fame  500» των τραγουδιών που διαμόρφωσαν το Rock and Roll .

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

ΚΑΙ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 
ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΦΡΑΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΑΙΜΑ

Final scene of 'The Strawberry Statement' (1970)