Η ζωή 460 χιλιόμετρα πάνω από τη Γη

Η ζωή 460 χιλιόμετρα πάνω από τη Γη

Όταν ο  Διεθνής Διαστημικός Σταθμός γιόρτασε τα δέκατα γενέθλια του με την 25^η αποστολή, έχοντας διανύσει περισσότερα από 2.414.000.000 χιλιόμετρα - απόσταση που ισοδυναμεί με οκτώ ταξίδια μετ' επιστροφής στον Ήλιο!

Γράφει η Τατιάνα Καποδίστρια

Πώς τα φέρνει, αλήθεια, η ζωή... Το σημειολογικό αποκορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου, το πεδίο όπου επί δεκαετίες οι ΗΠΑ και η Σοβιετική Ενωση αλληλοσφάζονταν επενδύοντας δυσθεώρητα ποσά σε έναν αδυσώπητο ανταγωνισμό, έμελλε να γίνει το απαύγασμα της πιο αγαστής αμερικανορωσικής συνεργασίας - με τη δημιουργία του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Βέβαια, πίσω από αυτό το σιδερένιο φουτουριστικό πουλί που στροβιλίζεται σε απόσταση μέχρι και 460 χιλιομέτρων γύρω από τη Γη δεν βρίσκονται μόνο οι δύο τέως ψυχροπολεμικές υπερδυνάμεις. Καίτοι εκείνες κατέχουν, τη μερίδα του λέοντος και τα τεχνογνωστικά... γένια και χτένια, στο φιλόδοξο πρόγραμμα συμμετέχουν επίσης ο Καναδάς, η Ιαπωνία και δέκα συνασπισμένες ευρωπαϊκές χώρες, με Γερμανία και Γαλλία να σέρνουν το χορό, αλλά την Ολλανδία να φιλοξενεί το συντονιστικό κέντρο επιχειρήσεων για λογαριασμό της Γηραιάς Ηπείρου.

Στις 2 Νοεμβρίου 2010, λοιπόν, ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός (ΔΔΣ) συμπλήρωσε δέκα χρόνια από τη μέρα που οι πρώτοι αστροναύτες, Αμερικανοί και Ρώσοι, πάτησαν το πόδι τους σ' αυτόν. Μόνο που τότε, βέβαια, ο σταθμός δεν ήταν ούτε κατά διάνοια αυτό που είναι σήμερα. Ή που θα είναι, τελικώς, όταν ολοκληρωθεί, με το καλό, η κατασκευή του. Διότι στη διάρκεια αυτών των δέκα πρώτων χρονών, μια από τις βασικές υποχρεώσεις των ανθρώπων που... πετάγονταν έως εκεί πάνω για δουλειά, ήταν το μεθοδικό χτίσιμο του ίδιου του σταθμού. Η συναρμολόγηση συνεχίζεται πυρετωδώς, καθώς θαλαμίσκοι ρυθμισμένης πίεσης και άλλα εξαρτήματα εκτοξεύονται με αμερικανικά διαστημικά λεωφορεία και ρωσικούς πυραύλους Πρότον και Σογιούζ, για να ενσωματωθούν στην ήδη υπάρχουσα κατασκευή. Σήμερα (2010) πια, και ενώ απομένουν μόλις δύο ακόμη αποστολές υλικού, ο ΔΔΣ απαρτίζεται από δεκατέσσερις θαλαμίσκους ρυθμισμένης πίεσης, καθώς και από ένα σύμπλεγμα μεταλλικών δοκών - ωσάν θεόρατα φτερά. Πάνω στις δοκούς, μεταξύ άλλων, είναι προσαρμοσμένα και τα θηριώδη φωτοβολταϊκά κάτοπτρα που συλλέγουν την ηλιακή ακτινοβολία και καλύπτουν τις ενεργειακές ανάγκες του σταθμού.

1. Η αστροναύτης Ναόκο Γιαμαζάκι αιωρείται στην πολυλειτουργική κάψουλα Leonardo, που μεταφέρει προμήθειες στον ΔΔΣ. 2.0 Τζέφρι Γουίλιαμς, μέλος της αποστολής 13 της NASA, το 2006. Το τριμελές πλήρωμα της μετέβη στον ΔΔΣ με το ρωσικό σκάφος Soyuz, για να μείνει εκεί στο σταθμό 6 μήνες. 3. Ένα γρήγορο κούρεμα από τη Ναόκο στον συνάδελφο της Σόιτσι Νογκούτσι, μέσα στον ιαπωνικό θαλαμίσκο ΚΙΒΟ.

Ο γύρος της Γης σε 90 λεπτά!

Το τι ακριβώς συμβαίνει μέσα σε αυτές τις διαστημικές... κονσέρβες θα το δούμε. Το πώς φτάσαμε έως εδώ, όμως, παρουσιάζει επίσης ενδιαφέρον.

Όλα ξεκίνησαν επί Ψυχρού Πολέμου -στις αρχές του 1980- όταν η μεν NASA είχε στα σκαριά έναν διαστημικό σταθμό θαλαμίσκων με την επωνυμία Φρίντομ - εις απάντηση των σοσιαλιστικών Σαλιούτ και Μιρ-, η δε ΕΣΣΔ φλέρταρε με την ιδέα μιας διάδοχης κατάστασης ονόματι Μιρ-2. Χρηματοδοτικές και σχεδιαστικές δυσκολίες οδήγησαν στην εγκατάλειψη του Φρίντομ. Η δε πτώση της ΕΣΣΔ και το τέλος του διαστημικού ανταγωνισμού γείωσαν και το Μιρ-2. Κι απάνω που το ευρωπαϊκό διαστημικό πρόγραμμα «Κολόμβος», αλλά και το αντίστοιχο ιαπωνικό «Κίμπο» έρχονταν αντιμέτωπα με παρόμοιες αναποδιές, ήρθε επί Κλίντον η αμερικανική πρωτοβουλία για μια κοινή προσπάθεια όλων των ενδιαφερόμενων κρατών...

Ο θεμέλιος λίθος του ΔΔΣ μπήκε το 1994, με το πρόγραμμα συνεργασίας μεταξύ Διαστημικού Λεωφορείου και Μιρ. Στις 20 Νοεμβρίου 1998, από το κοσμοδρόμιο Μπαϊκονούρ στο Καζαχστάν εκτοξεύτηκε η Ζάρια, ο παρθενικός ρωσικής κατασκευής θαλαμίσκος του διαστημικού σταθμού. Όλοι οι εμπλεκόμενοι ορκίζονταν πως ο ΔΔΣ θα είχε ολοκληρώσει την κατασκευή του το... 2003. Να που καθυστερήσεις υπάρχουν και στις καλύτερες οικογένειες, λοιπόν.

Τι κάνει, όμως, εκεί πάνω αυτή η διακρατική υπερκατασκευή που παραμένει σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη μας, σε ύψος που κυμαίνεται μεταξύ 278 και 460 χιλιομέτρων, κινούμενη με ταχύτητα σχεδόν28.000 χλμ. την ώρα, γεγονός που της επιτρέπει να κάνει το γύρο της Γης σε μιάμιση μόλις ώρα; Πολλά και διάφορα.

Οι μέχρι τούδε βασικές έρευνες των κοσμοναυτών -τα αποτελέσματα των οποίων δημοσιοποιούνται κάθε μήνα- σχετίζονται με την επίδραση που έχει στον ανθρώπινο οργανισμό, αλλά και στη γήινη χλωρίδα, η έλλειψη βαρύτητας και ατμόσφαιρας. Διότι ο ενδεχόμενος εποικισμός άλλων «γωνιών» του σύμπαντος παραμένει, ως φαίνεται, μια δελεαστική προοπτική για τους επιστήμονες Οι επικριτές αυτού του πανάκριβου προγράμματος -και είναι αρκετοί- επιμένουν πως οι συνθήκες μικροβαρύτητας (στον ΔΔΣ η έλξη της Γης είναι κατά 12 % μικρότερη από την αντίστοιχη στο επίπεδο της θάλασσας και όχι μηδενική, όπως συχνά πιστεύεται) μέσα στο σταθμό θα μπορούσαν να προσομοιωθούν και επί... στερεού εδάφους. Μακροπρόθεσμα, πάντως, ο σταθμός θα ασχοληθεί και με τις αλλοιώσεις στη γήινη ατμόσφαιρα, την κοσμική ακτινοβολία, την αντι-ύλη και συναφή θέματα. Εξάλλου, σύμφωνα με τις τελευταίες εξαγγελίες, θα βρίσκεται σε τροχιά, πριν αφεθεί για πάντα στο διαστημικό χάος, τουλάχιστον μέχρι το 2020 - κάποιοι λένε μέχρι το 2028.

Κονσέρβες και βρώσιμη οδοντόκρεμα

Όμως, απ' όλα τα θέματα που σχετίζονται με τον ΔΔΣ το πιο ενδιαφέρον είναι το πώς ζουν οι άνθρωποι που τον επισκέπτονται, είτε πρόκειται για το (μάξιμουμ) εξαμελές ανά περίοδο μόνιμο πλήρωμα είτε για επισκέπτες-τεχνικούς που μένουν στο σταθμό το πολύ 15 μέρες. Πώς περνάνε, δηλαδή, ενόσω οι θαλαμίσκοι τους με τα ποιητικά ονόματα -Άστρο, Πεπρωμένο, Αρμονία, Λυκαυγές- γυρίζουν σχεδόν 16 φορές το 24ωρο γύρω από τη Γη. Δύσκολα. Κατ' αρχάς, ζουν σε έναν τεχνητό κόσμο σκότους και φωτός: αν ακολουθούσαν τη μέρα και τη νύχτα, έτσι όπως εναλλάσσονται ανά 45λεπτο έξω από τα παράθυρα, το βιολογικό τους ρολόι θα τρελαινόταν!

Κατά δεύτερον, πρέπει να αιωρούνται μέσα στο σωληνοειδές σπιτικό τους, αποφεύγοντας ηλεκτρονικά μηχανήματα, αποθηκευμένα υλικά και προσωπικά αντικείμενα, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι, πάντως, στερεωμένα με βέλκρο στα τοιχώματα. Στερεωμένοι είναι και οι ίδιοι -χαλαρά, με έναν ιμάντα στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού, ας πούμε- όταν δουλεύουν στους υπολογιστές  αλλά και όταν κοιμούνται στους ειδικούς τους υπνόσακους, γαντζωμένοι στον τοίχο. Όχι, όλοι, ωστόσο. Έχουν υπάρξει κάποιοι, Ρώσοι κυρίως, που έμαθαν να κοιμούνται πλέοντας ελεύθερα στο θαλαμίσκο τους...

Αυτή η μερική έλλειψη βαρύτητας, που στοιχίζει στον κάθε αστροναύτη απώλεια οστικής μάζας της τάξης του 2% ανά μήνα, επαναπροσδιορίζει ακόμη και τα πιο αυτονόητα: η ούρηση, λόγου χάρη, στις δύο τουαλέτες του σταθμού γίνεται μέσα σε ανατομικά προσαρμοσμένες σωληνοκατασκευές, τα δε ούρα ανακυκλώνονται και επιστρέφουν στο σταθμό για... πόση. Ντους δεν υπάρχει -το νερό δεν θα έτρεχε, όπως θα περίμενε κανείς-, συνεπώς η προσωπική υγιεινή τους επαφίεται σε υγρά μαντιλάκια, σαμπουάν που δεν χρειάζεται ξέπλυμα και βρώσιμη οδοντόκρεμα. Το φαγητό -κατεψυγμένο, κονσερβοποιημένο, αλλά εξατομικευμένο για κάθε αστροναύτη- δεν έχει σχεδόν καμιά γεύση, εξ ου και το Ταμπάσκο πάει σύννεφο. Εκτός από τη γεύση, και η αίσθηση της όσφρησης μειώνεται δραματικά εκεί πάνω. Άλλα διαδεδομένα «κουσούρια» που αφήνει -παροδικά, ευτυχώς- η διαμονή στον ΔΔΣ είναι η μυϊκή ατροφία, η μειωμένη παραγωγή ερυθροκυττάρων, η εξασθένηση του ανοσοποιητικού, το ρινικό μπούκωμα, τα υπερβολικά πολλά αέρια και το πρήξιμο στο πρόσωπο, το οποίο, πάντως, μειώνει εντυπωσιακά τις ρυτίδες, με αποτέλεσμα όλοι οι αστροναύτες να δείχνουν νεότεροι από όσο είναι.

Είναι πολλά ακόμη αυτά που θα μπορούσε κανείς να αναφέρει για τη ζωή στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Για την καθημερινή υποχρεωτική άσκηση, για παράδειγμα, στους διαδρόμους, τα στατικά ποδήλατα και τα μηχανήματα γυμναστηρίου - με τους ασκούμενους πάντα προσδεδεμένους, εννοείται... Για το εγερτήριο στις 06.00 - με ένα αγαπημένο τραγούδι ενός μέλους του πληρώματος ανά μέρα να αντηχεί, εν είδει ξυπνητηριού. Αλλά, εν κατακλείδι, όσα αλλόκοτα κι αν υπομένουν, τελικά φαίνεται πως όλα (ξε)πληρώνονται. Διότι, όπως όλοι οι αστροναύτες βεβαιώνουν, η θέα του μικρού πλανήτη μας από ψηλά είναι μια εμπειρία τόσο συγκλονιστική, που παραμερίζει όλα τ' άλλα...

Το εμβόλιο για τη σαλμονέλα βρέθηκε στο Διάστημα!

Η συμβολή του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού στην πρόοδο της επιστήμης

Ο σταθμός δίνει τη μοναδική ευκαιρία να πραγματοποιηθούν πειράματα σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας, σε ένα πρωτόγνωρο περιβάλλον, που υπόσχεται πρωτοποριακές ανακαλύψεις σχεδόν σε όλους τους επιστημονικούς τομείς», λέει ο Νικόλαος Σπύρου, καθηγητής Αστρονομίας στο ΑΠΘ και εθνικός εκπρόσωπος της Ελλάδας στη Διεύθυνση Human Spaceflight, Microgravity and Exploration, υπεύθυνη για τη συμμετοχή του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος στον ΔΔΣ. Κι αυτό γιατί συχνά η «αβαρής» ύλη συμπεριφέρεται πιο. .. βολικά για τους επιστήμονες· στο Διάστημα, π.χ., τα βακτήρια πολλαπλασιάζονται πιο γρήγορα, με συνέπεια να επιταχύνεται η παρασκευή εμβολίων, ενώ οι κυτταροκαλλιέργειες αναπτύσσονται σε τρισδιάστατες δομές, περίπου όπως και στο ανθρώπινο σώμα, ώστε να είναι πιο εύκολο να χρησιμοποιηθούν στη δοκιμή φαρμάκων για ασθένειες όπως ο καρκίνος. Παράλληλα, η μελέτη κάθε είδους επιβλαβούς πρωτείνης πραγματοποιείται πολύ πιο εύκολα, επομένως η ανακάλυψη νέων θεραπειών μπορεί να γίνει μήνες ή και χρόνια νωρίτερα. «Ακόμη και οι ίδιοι οι αστροναύτες αποτελούν υπό μία έννοια. .. πειραματόζωα, αφού η απώλεια οστικής μάζας και οι διαταραχές στο κυκλοφορικό τους βοηθούν τους ειδικούς στη Φυσιολογία να κατανοήσουν καλύτερα την οστεοπόρωση και τις καρδιαγγειακές ασθένειες», προσθέτει ο κ. Σπύρου. Επίσης, ο σταθμός αποτελεί την ιδανική πειραματική πλατφόρμα για την εξέταση φαινομένων των οποίων η βαρύτητα περιπλέκει τη μελέτη - πιο συγκεκριμένα, της συμπεριφοράς των ρευστών ή της φλόγας. Μάλιστα, επειδή η βαρύτητα περιπλέκει και τη διαδικασία κατασκευής κραμάτων, ο ΔΔΣ ανοίγει το δρόμο και για την ανάπτυξη νέων υλικών.

«Το μεγαλύτερο μέρος των ερευνών στοχεύει στη βελτίωση των συνθηκών ζωής του ανθρώπου στη Γη». Οι έρευνες έχουν ήδη αποφέρει απτά αποτελέσματα: ένα εμβόλιο κατά της σαλμονέλας, μια «υποψήφια» θεραπεία για τη μυϊκή δυστροφία Ντουσέν και την ανάπτυξη μιας τεχνολογίας καθαρισμού του αέρα από παθογόνους μικροοργανισμούς. Χωρίς να λείπουν και τα θεωρητικά πειράματα, π.χ. για τη μελέτη της ηλιακής ακτινοβολίας ή των θεμελιωδών νόμων της Φυσικής. Κάποιοι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι στη θέση του σταθμού θα μπορούσε να είχε επιλεγεί η λύση των ρομποτικών διαστημοπλοίων, αποφεύγοντας έτσι ένα τόσο μεγάλο κόστος. Ωστόσο, ο ρόλος της διαστημικής πλατφόρμας είναι διπλός, αφού με τη λειτουργία της ελέγχονται στην πράξη όλες εκείνες οι παράμετροι -οι τεχνολογίες, τα υλικά, οι πιθανές επιπτώσεις στην υγεία και την ψυχολογία των αστροναυτών- που θα επιτρέψουν στον άνθρωπο να εξερευνήσει άλλους κόσμους μακριά από τον πλανήτη μας. «Κάθε δραστηριότητα στον ΔΔΣ προσθέτει ένα λιθαράκι στην προετοιμασία των μελλοντικών αποστολών στη Σελήνη και στον Αρη», προσθέτει ο κ Σπύρου. ΚΩΣΤΑΣ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗΣ

Τα στατιστικά της πρώτης δεκαετίας

57.361 περιστροφές γύρω από τη Γη

• Τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό στα 10 χρόνια της λειτουργίας του έχουν επισκεφτεί 196 άτομα από οκτώ χώρες. Λιγότεροι από τους μισούς έχουν, όμως, ζήσει επί μακρόν εκεί.

• Αυτή την περίοδο (2010) βρίσκεται εκεί η αποστολή No 25. Τη συναποτελούν ο Ρώσος Φιοντόρ Γιουρτσίχιν, η Αμερικανίδα Σάνον Ουόκερ, ο συμπατριώτης της Νταγκ Ουίλοκ (κυβερνήτης της αποστολής), οι οποίοι βρίσκονται στο σταθμό από τις 17 Ιουνίου 2010 και αναμένεται να επιστρέψουν μέσα στο Νοέμβριο, ενώ ο Αμερικανός Σκοτ Κέλι και οι Ρώσοι Αλεξάντερ Καλέρι και Ολέγκ Σκρίποτσκα έφτασαν στις 9 Οκτωβρίου και θα παραμείνουν ως τον ερχόμενο Μάρτιο 2011.

• Την ημέρα των «γενεθλίων», ο χιλιομετρητής του ΔΔΣ είχε γράψει περισσότερα από 2.414.000.000 χιλιόμετρα -απόσταση που ισοδυναμεί με οκτώ ταξίδια μετ' επιστροφής στον ήλιο-, έχοντας ολοκληρώσει 57.361 περιστροφές γύρω από τη Γη.

• Έχουν γίνει 103 εκτοξεύσεις προς το σταθμό: 67 ρωσικές, 34 αμερικανικές, μία ευρωπαϊκή και μία ιαπωνική.

• Για τη συνεχιζόμενη συναρμολόγηση του σταθμού τα εκάστοτε μέλη των αποστολών έχουν πραγματοποιήσει 150 διαστημικούς «περιπάτους», έχοντας συμπληρώσει πάνω από 944 εργατοώρες στο Διάστημα.

• Οι πρώτοι «ένοικοι» του σταθμού, ο Αμερικανός κυβερνήτης Ουίλιαμ Σέπαρντ και οι Ρώσοι μηχανικοί πτήσης Γιούρι Γκιντζένκο και Σεργκέι Κρικαλιόφ, παρέμειναν στο Διάστημα από το Νοέμβριο του 2000 μέχρι το Μάρτιο του 2001.

• Ήδη από την αποστολή No 2 η Αμερικανίδα Σούζαν Χελμς ήταν η πρώτη γυναίκα μέλος του πληρώματος του ΔΔΣ. Άλλες επτά γυναίκες έχουν βαδίσει στα χνάρια της έως σήμερα (Νοέμβριος 2010). Ανάμεσα τους, η Πέγκι Ουίτσον που, μετά την εξάμηνη συμμετοχή της στην αποστολή No 5, έγινε η πρώτη γυναίκα κυβερνήτης του σταθμού, τον Οκτώβριο του 2007, στη διάρκεια της αποστολής No 16.  

Από το «Κ» Νοε. 2010

Διεθνής Διαστημικός Σταθμός

Ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός (ΔΔΣ) (αγγλ. International Space Station - ISS) είναι ένας ερευνητικός διαστημικός σταθμός σε τροχιά γύρω από τη Γη. Η συναρμολόγησή του ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 1998 ενώ το πρώτο του πλήρωμα εγκαταστάθηκε τον Νοεμβρίο του 2000. Είναι ορατός από τη Γη δια γυμνού οφθαλμού, με την απόστασή του από την επιφάνειά της να κυμαίνεται μεταξύ 400,2  km και 409,5 χιλιομέτρων. Ταξιδεύει με μέση ταχύτητα ως προς την επιφάνεια της Γης 27.744 χιλιόμετρα ανά ώρα, συμπληρώνοντας 15,7 περιφορές την ημέρα. Επειδή η περίοδος της τροχιάς του σταθμού γύρω από τη Γη είναι μία φορά κάθε 90 λεπτά, οι παρατηρητές εντός του ΔΔΣ βιώνουν μια ανατολή ή δύση του ηλίου περίπου κάθε 45 λεπτά.

Ο ΔΔΣ είναι ορατός από τη γη με γυμνά μάτια. Εξαιτίας του αρκετά μεγάλου του μεγέθους, 109μ x 51μ x 20μ, αλλά και των μεγάλων ανακλαστικών επιφανειών που διαθέτει, αντανακλά έντονα το ηλιακό φως και είναι ορατός από τη γη ως ένα από τα πιο λαμπρά, κινούμενα  αντικείμενα στο νυκτερινό ουρανό. Οι καλύτερες προϋποθέσεις για να μπορέσουμε να παρατηρήσουμε τον ΔΔΣ είναι:

    Μετά τη Δύση ή πριν την Ανατολή του ηλίου, όταν ο ουρανός είναι ακόμη σκοτεινός.

    Ο ΔΔΣ να βρίσκεται πάνω από τον ορίζοντα του παρατηρητή. Όταν το ύψος του ΔΔΣ είναι μεγαλύτερο από 15ο τότε η παρατήρησή του είναι εύκολη μιας και ξεπερνά σε λαμπρότητα τα φωτεινότερα αστέρια του ουρανού.

    Ο ΔΔΣ θα πρέπει να φωτίζεται από το ηλιακό φως, η αντανάκλαση του φωτός του οποίου είναι αυτή που φτάνει στα μάτια μας.

    Λόγω της μεγάλης ταχύτητας του ΔΔΣ, η παρατήρηση με τηλεσκόπιο δεν είναι εύκολη. Ωστόσο, ένα καλό ζευγάρι κιάλια μπορεί να αποκαλύψει κάποιες λεπτομέρειες της δομικής μορφής του διαστημικού οχήματος.

Υπάρχουν διάφορες εφαρμογές που ειδοποιούν τον χρήστη όταν ο ΔΔΣ βρίσκεται σε θέση παρατήρησης. Επί παραδείγματι, η NASA παρέχει μια δωρεάν υπηρεσία ειδοποιήσεων για να γνωρίζετε πότε ο ΔΔΣ περνάει πάνω από την πόλη σας. Οι πόλεις που συμμετέχουν είναι η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη, το Ηράκλειο και ο Πειραιάς. Παρά ταύτα, αν βρίσκεστε σε κάποια άλλη πόλη, επιλέξετε την πιο κοντινή από αυτές τις τέσσερις σε εσάς και με κάποιους απλούς μαθηματικούς υπολογισμούς μπορείτε να μάθετε αν ο Σταθμός θα είναι εμφανείς πάνω από τον ορίζοντα της πόλης σας. Για παράδειγμα αν βρίσκεστε στην Καστοριά, τότε η προφανής επιλογή είναι η Θεσσαλονίκη, από όπου θα μπορέσετε να δείτε τον ΔΔΣ με διαφορά λίγων μόνο λεπτών. Θα πρέπει να εγγραφείτε σε αυτή την υπηρεσία ώστε να λαμβάνετε ειδοποιήσεις μέσω ηλεκτρονικού μηνύματος.

Αρκετοί Σύλλογοι Ερασιτεχνικής Αστρονομίας, σε όλη τη χώρα, διοργανώνουν αστρονομικές παρατηρήσεις που περιλαμβάνουν και την παρατήρηση του ΔΔΣ.

Επίσης μπορείτε να παρακολουθήσετε στιγμιότυπα σε ζωντανό χρόνο από το Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, τα οποία περιλαμβάνουν το πλήρωμα όταν είναι σε υπηρεσία και τη θέα της Γης σε άλλες στιγμές. Στην πρώτη περίπτωση, τα στιγμιότυπα αυτά συνοδεύονται από τον ήχο συνομιλιών μεταξύ του πληρώματος και του κέντρου ελέγχου της αποστολής, αλλά είναι διαθέσιμα μόνο όταν ο διαστημικός σταθμός είναι σε επαφή με το έδαφος. Στη δεύτερη περίπτωση, κατά τις περιόδους δηλαδή που δεν υπάρχει σύνδεση σήματος με το έδαφος, οι θεατές έχουν πρόσβαση σε εικόνες της Γης την ημέρα ή το βράδυ. Όταν ο σταθμός βρίσκεται στο σκοτάδι, η εξωτερική κάμερα ενδέχεται να προσφέρει εντυπωσιακή θέα από κεραυνούς ή από τα φώτα των πόλεων από ψηλά.

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Η κατάργηση της 15ης Μ/Π ΤΑΞΠΖ: Αδιαφορία ή εγκληματική αμέλεια;

Η κατάργηση της 15ης Μ/Π ΤΑΞΠΖ: Αδιαφορία ή εγκληματική αμέλεια;

Γράφει ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΔΟΥΚΗΣ Σ/ΧΗΣε.α.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ του Στράτου είναι να εξασφαλίζει την άμυνα της χώρας, να υπερασπίζει την εθνική ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας.

Για την επίτευξη αυτού του ιερού σκοπού η πολιτική και η στρατιωτική ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων λαμβάνει όλα τα απαραίτητα μέτρα για την εξασφάλιση των συνόρων και την αμυντική θωράκιση της Ελλάδας μας. Στο πλαίσιο υλοποίησης των προαναφερομένων, τα τελευταία χρόνια έχει αποφασιστεί η κατάργηση - μετακίνηση στρατιωτικών μονάδων από τα βορειοδυτικά μας σύνορα, καθώς κρίθηκαν ότι δεν ήταν απαραίτητες επιχειρησιακά. Ένας από αυτούς τους σχηματισμούς που καταργήθηκαν είναι η 15η Μ/Π ΤΑΞΠΖ, η οποία είχε το στρατηγείο της στην Καστοριά. Προκειμένου όμως να ολοκληρωθεί ο αμυντικός σχεδιασμός, εκτός από τη μελέτη του εδάφους σε συνάρτηση με τις δυνατότητες των οπλικών συστημάτων και του έμψυχου δυναμικού του Στρατού, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και η εμπειρία από παλαιότερα ιστορικά γεγονότα, επειδή «το δίς εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού».

Έτσι, αν ανατρέξουμε στην πρόσφατη ιστορία, θα θυμηθούμε ότι το 1940 η τότε στρατιωτικοπολιτική ηγεσία της χώρας δεν προνόησε σχετικά, με αποτέλεσμα στις 6 Απριλίου 1941 οι Γερμανοί να μας επιτεθούν μέσω Γιουγκοσλαβίας, να διασπάσουν την ασθενή (εκεί) άμυνα μας, να εισέλθουν ταχύτατα μέσω της κοιλάδας του Αξιού στο ελληνικό έδαφος, να καταλάβουν τη Θεσσαλονίκη στις 9 Απριλίου και να μας αναγκάσουν να συνθηκολογήσουμε, αν και ο Στρατός μας είχε κατατροπώσει τους Ιταλούς στην Αλβανία...

Για εκείνα τα γεγονότα, βέβαια, υπήρχε η δικαιολογία ότι η -από Βορρά- άμυνα μας είχε σχεδιαστεί για την αντιμετώπιση -μόνο- της Βουλγαρίας, που ήταν (τότε) ο στρατηγικός μας αντίπαλος και η οποία διέθετε έναν στρατό περίπου των ελληνικών δυνατοτήτων και προδιαγραφών. Κανείς δεν φανταζόταν ότι ο σύγχρονος γερμανικός -μηχανοκίνητος- στρατός (με την ταυτόχρονη υποστήριξη του «ιπτάμενου πυροβολικού» , δηλαδή των αεροσκαφών Ju-87, πιο γνωστών ως «Stuka» θα προέβαινε σε δευτερεύοντα ελιγμό , θα καταλάμβανε χωρίς αντίσταση την Γιουγκοσλαβία και θα εισέβαλλε μέσω της κοιλάδας του Αξιού στην Ελλάδα.

Το πάθημα έγινε μάθημα και τώρα στην Κεντρική Μακεδονία (Θεσσαλονίκη, Κιλκίς) υπάρχουν ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις, κατάλληλες για άμυνα στη συγκεκριμένη πεδινή περιοχή (υπόψη ότι τα Σκόπια έχουν φιλικές σχέσεις με την Τουρκία και πραγματοποιούν κοινές στρατιωτικές ασκήσεις).

Τον Μάρτιο του 1987 δημιουργήθηκε κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις εξαιτίας της εξόδου του τουρκικού επιστημονικού σκάφους «ΣΙΣΜΙΚ» (πρώην «ΧΟΡΑ») στο Αιγαίο για έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. Εκείνη τη χρονική περίοδο παραλίγο να πληρώσουμε πολύ ακριβά την αδυναμία μας να αμυνθούμε σθεναρά σε ενδεχόμενη επίθεση της Τουρκίας όχι αποκλειστικά μέσω του Έβρου ποταμού, αλλά -κατόπιν ανοχής ή χαλαρής στάσης ή ακόμη και σύμπραξης με τη Βουλγαρία- μέσω των ελληνοβουλγαρικών συνόρων.

Αυτό το δυσμενές για εμάς σενάριο απετράπη κατόπιν διπλωματικών ελιγμών (επίσκεψη- συμφωνία του τότε υπουργού Εξωτερικών Κάρολου Παπούλια με τον Βούλγαρο πρόεδρο Τοντόρ Ζίβκοφ για κοινό μέτωπο), που ανάγκασαν τους Τούρκους να μην προχωρήσουν σε επιθετική ενέργεια κατά της χώρας μας και τον πρόεδρο τους Τουργκούτ Οζάλ να διατάξει την επιστροφή του «ΣΙΣΜΙΚ» στη ναυτική βάση του.

Το παραλίγο πάθημα έγινε μάθημα και τώρα υπάρχουν στην ευρύτερη περιοχή (Καβάλα-Ξάνθη-Ροδόπη) στρατιωτικές δυνάμεις κατάλληλες για άμυνα.

Τι σχέση έχουν, όμως, αυτά τα δύο ιστορικά γεγονότα με την αποδυνάμωση του Στρατού στη βορειοδυτική Ελλάδα; Ως γνωστόν, οι γείτονες μας οι Αλβανοί έχουν άριστες σχέσεις με τους εξ Ανατολών «συμμάχους μας» Τούρκους. Το 2000 η Τουρκία χρηματοδότησε την κατασκευή ναυστάθμου στην Αυλώνα της Αλβανίας... Πρόσφατα ο Ερντογάν υποσχέθηκε να συνδράμει την Αλβανία στην κατασκευή αεροδρομίου (με στρατιωτικές δυνατότητες) στην Αυλώνα»..

Με δεδομένο ότι η Τουρκία εάν και εφόσον αποφασίσει να επιτεθεί κατά της Ελλάδας, θα έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων και το πλεονέκτημα της επιλογής του τόπου και του χρόνου έναρξης των εχθροπραξιών, θα ήθελα να υποβάλω το παρακάτω ερώτημα ως υπόθεση εργασίας: 

Ποιος μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο μερικές εβδομάδες πριν από την έναρξη των εχθροπραξιών να μεταφερθεί στα βορειοδυτικά σύνορα μας -με το πρόσχημα της συμμετοχής σε ασκήσεις- ικανός αριθμός επίλεκτων τμημάτων του τουρκικού Στρατού, τα οποία με την κήρυξη του πολέμου θα εισβάλουν στη χώρα μας (με ή χωρίς τη συμμετοχή αλβανικού στρατού) και αφού δεν θα βρουν την απαραίτητη αντίσταση, είτε θα δημιουργήσουν ισχυρό αντιπερισπασμό είτε θα διεισδύσουν μέχρι εκείνη την περιοχή που θα εξυπηρετούνται τα επιθετικά τους σχέδια; Σας διαβεβαιώνω ότι αυτό το σενάριο δεν ανήκει στον χώρο της επιστημονικής φαντασίας (κοινές στρατιωτικές ασκήσεις πραγματοποιούν εδώ και πολλά χρόνια η Τουρκία και η Αλβανία). Σ' αυτή την απευκταία περίπτωση:

1. θα ψάχνουμε -και δεν θα βρίσκουμε-ικανές στρατιωτικές δυνάμεις για να αντιμετωπίσουν την απειλή.

2. θα υποστούμε ως έθνος και ως κράτος τις συνέπειες μιας εχθρικής εισβολής -ταπεινωτικής ήττας.

3. Θα αποδώσουμε ευθύνες στην -τότε- πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, που πιθανόν να μη φταίει απόλυτα, αφού δεν θα είναι εκείνη υπεύθυνη για το ξεγύμνωμα των βορειοδυτικών συνόρων της χώρας μας.

4. Θα χαρακτηρίσουμε -δυστυχώς- αυτές τις σκέψεις μου προφητικές.

Επειδή προτιμότερο είναι να προλαμβάνουμε παρά να θεραπεύουμε, ΕΡΩΤΩ:

Πως είναι δυνατόν να αναγνωρίζεται ο κίνδυνος επίθεσης της Τουρκίας μέσω Βουλγαρίας ή μέσω Σκοπίων και να μην αναγνωρίζεται ότι υπάρχει ανάλογη δυνατότητα της Τουρκίας να εφαρμόσει τα επιθετικά της σχέδια μέσω Αλβανίας;

ΕΛΠΙΖΩ να πρυτανεύσει η λογική -έστω και τώρα- και να αυξηθούν οι στρατιωτικές δυνάμεις στον νομό Καστοριάς αλλά και σε όλη τη βορειοδυτική Ελλάδα για να μην επαληθευτούν οι φόβοι μου ποτέ!

Δεν είναι απαραίτητο να δούμε Τούρκους στρατιώτες στην αυλή μας για να αρχίσουμε να φωνάζουμε...

Στο κάτω κάτω, «των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν» και ας έχουμε υπόψη ότι: «Όσοι δεν ενθυμούνται το παρελθόν είναι υποχρεωμένοι να το ξαναζήσουν» (Σανταγιάνα, Ισπανός φιλόσοφος).

Το διαβάσαμε στην "κυριακάτικη δημοκρατία"

υπάρχει και εδώ: http://kranosgr.blogspot.gr/2017/07/15.html

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ : Οι 11 φάκελοι

Οι 11 φάκελοι...

Γράφει ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ

Μπορεί να υπήρξε ομόθυμη καταδίκη της τουρκικής αδιαλλαξίας κατά την πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή, αλλά το βαθύτερο νόημα του προβλήματος δεν έγινε κατανοητό, ούτε από το Κοινοβούλιο ούτε -πολύ περισσότερο- από το κοινό.

Κατ’ αρχάς, το σλόγκαν περί «βιώσιμης λύσης», το οποίο άπαντες (εδώ και στο εξωτερικό) παπαγαλίζουν, δεν είναι εύκολο πράγμα. Και δεν είναι εύκολο, διότι οι Τούρκοι -κατά παγίαν τακτικήν- τη «βιώσιμη λύση» την εννοούν εις βάρος πάντοτε των Ελληνοκυπρίων. Κι ούτε ακόμα και ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, ο Γκουτιέρες, δεν μπορεί να κατανοήσει την τουρκική τακτική και ζητά υποχωρήσεις ανεπίτρεπτες από τη δική μας πλευρά. Εκείνο που δεν συνειδητοποιούν εδώ στον ελλαδικό χώρο (διότι δεν τους το εδίδαξαν) είναι το γεγονός ότι, εάν χαθεί η Κύπρος (ή αφελληνισθεί), θα χαθεί ολόκληρος ο ελληνισμός. Δεν θα ήθελα επίσης τώρα να ασκήσω κριτική στη λανθασμένη πολιτική που ακολουθούν ο Ν. Αναστασιάδης και το ΑΚΕΛ. Άλλο είναι το θέμα μας σ’ αυτό το άρθρο. Και πριν προχωρήσουμε, θεωρώ επιβεβλημένο -γιατί οφείλουμε να είμαστε αντικειμενικοί- να υπογραμμίσω ότι κατά τις διαπραγματεύσεις του Κραν Μοντανά -που ευτυχώς ναυάγησαν- ο υπουργός Εξωτερικών, κ. Νίκος Κοτζιάς, διεδραμάτισε θετικό ρόλο. Χάρις σ’ αυτόν αποφεύχθηκαν ολέθριες κινήσεις.

Στη συνεδρίαση της Βουλής της 11ης Ιουλίου απεφασίσθη η παράδοση του «φακέλου της Κύπρου» στη Βουλή των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πολύ ωραία. Μόνο που οι Κύπριοι δεν έχουν ανάγκη τον περίφημο αυτόν «φάκελο», διότι γνωρίζουν απείρως περισσότερα από το υλικό του «φακέλου». Έχουν στη διάθεσή τους όσα δεν ακούστηκαν ή απεκρύβησαν στον ελλαδικό χώρο. «Δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτε, ούτε εμείς ούτε η Κύπρος, από τη δημοσιοποίηση του φακέλου», είπε ο Αλέξης Τσίπρας. Να φοβηθούμε, όχι. Να κρύψουμε, ναι! Διότι, από διάφορες πλευρές κατεβλήθη προσπάθεια, αμέσως μετά τη Μεταπολίτευση, να πέσει σιγή για πολλές πτυχές της περιόδου εκείνης.

Κατά τη συνεδρίαση της Βουλής της 11ης Ιουλίου δεν δόθηκε η σημασία που έπρεπε σε κάτι που ανέφερε ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου, Νικ. Βούτσης: Στη δυσκολία των αρμόδιων υπηρεσιών να περισυλλέξουν και να ταξινομήσουν τα έγγραφα με τις 90 μαρτυρικές καταθέσεις όλων των πρωταιτίων και υπαιτίων της συμφοράς. Και απεκάλυψε ότι έχουν ΕΞΑΦΑΝΙΣΘΕΙ 11 φάκελοι από το υλικό που αφορά την Κυπριακή τραγωδία! «Δεν γνωρίζουμε, ούτε ποιοι ούτε πώς ή πότε και γιατί τους εξαφάνισαν…»! Εδώ κρύβεται το μεγάλο μυστικό. Είναι η αθέατη πλευρά της κυπριακής τραγωδίας, οι ρίζες της οποίας ξεκινούν πολύ νωρίτερα από το 1974. Οι Κύπριοι όμως γνωρίζουν όσα είναι ακατανόητα στον ελλαδικό χώρο. Γνωρίζουν ακόμα και την ουσία του περιεχομένου των 11 φακέλων που εξαφανίσθηκαν. Ας μη νομισθεί ότι η κυπριακή πολιτική ηγεσία τηρεί συνωμοτική σιωπή για όσα έγιναν τότε. Άλλωστε, η πιο σημαντική έρευνα για τα τραγικά εκείνα χρόνια οφείλεται σε κορυφαίους κύπριους ιστορικούς συγγραφείς-δημοσιογράφους, που έφεραν στο φως τα πάντα. Οι μαρτυρίες τους καταγράφονται σε βιβλία και άρθρα. Υπάρχουν παράλληλα και πολιτικά πρόσωπα, που παρουσίασαν εξαιρετικό συγγραφικό έργο. Όποιος θέλει, επομένως, μπορεί να ανατρέξει σε αυθεντικές πηγές. Θα πρέπει επίσης να διευκρινίσουμε κάποια πράγματα.

Ο εθνικός διχασμός (η κατάρα της φυλής μας) υπήρχε και υφίσταται ακόμη στη Μεγαλόνησο: Μακαριακοί, Γριβικοί, Ακελιστές, ενδιάμεσες παρατάξεις, ΕΔΕΚ, ΔΗΚΟ κ.λπ., ακόμα και οι πιστοί της πολυπρόσωπης ΕΟΚΑ Β’ ήλθαν κατά καιρούς σε έντονες αντιπαραθέσεις, και μάλιστα αιματηρές. Παράγοντες απ’ όλες τις πλευρές άφησαν ιστορικές μαρτυρίες. Όλες έχουν την αξία τους. Ασχέτως προς τις ιδεολογικές προτιμήσεις του καθενός, και το πρίσμα μέσα από το οποίο έκαστος αντιμετωπίζει πρόσωπα και πράγματα, το σίγουρο είναι ότι η ιστορική αλήθεια ποτέ δεν εστιάζεται σε μία μόνο πλευρά. Πρόκειται για ένα περίεργο πολιτικό «παζλ» που πρέπει να ταιριάξεις όλα τα «κομμάτια» προκειμένου να δεις την αληθινή εικόνα.

Το κεφάλαιο που μπλέκει και προκαλεί ερωτηματικά σε όσους δεν έχουν εντρυφήσει στην πορεία του Κυπριακού είναι οι στόχοι του αγώνα των Κυπρίων για ένωση αλλά και για αδέσμευτη ανεξαρτησία. Το ξεκίνημα μιας πορείας που στα μισά του δρόμου πήρε διαφορετική κατεύθυνση. Υπάρχει λογική, αλλά και πολιτική πρακτική σ’ αυτήν την πορεία. Δεν θα το αναλύσουμε τώρα. Κι ακόμα κάτι: Κορυφαίες προσωπικότητες, κυρίως στον κυπριακό χώρο, αλλά και στον ελλαδικό, συχνά διαφοροποιούσαν τη στάση τους ή διεδραμάτισαν και διπλό ρόλο. Πάθη και δολοπλοκίες, φανατισμοί και στόχοι, που συχνά υφίσταντο επιρροές από ξένες δυνάμεις, δημιουργούσαν αδιέξοδα και σε διπλωματικό επίπεδο, ενώ η Τουρκία πάντα καραδοκούσε για να υπονομεύσει την εθνική μας ακεραιότητα και να εκμεταλλευθεί λάθη και αδυναμίες μας.

Ας έλθουμε όμως στους 11 φακέλους που εξαφανίσθηκαν. Όσοι έχουν αφιερώσει πολλά χρόνια στη μελέτη του Κυπριακού γνωρίζουν το «μυστικό των φακέλων» που έγιναν άφαντοι! Μόνο ένα ισχνό «περίγραμμα» θα δώσω, και λόγω έλλειψης χώρου, αλλά και διότι έχει δίκιο ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος είπε στη Βουλή ότι δεν είναι τώρα η ώρα να αναφερθούμε στο παρελθόν, λόγω των συζητήσεων και διασκέψεων. Το μεγάλο «αγκάθι», για το οποίο κανείς δεν θέλει να μιλήσει είναι το γεγονός ότι η κυπριακή τραγωδία έχει ρίζες απλωμένες πολλά έτη προ του 1974, αλλά και κλάδους που επεκτείνονται πέραν του 1974. Η Κύπρος πλήρωσε πανάκριβα τη Μεταπολίτευση στην Ελλάδα. Η «αλλαγή» κρύβει έντονο διπλωματικό παρασκήνιο. Ο πρώην πρωθυπουργός, Στέφανος Στεφανόπουλος, σε δηλώσεις του στις 25-6-1975, είχε τονίσει: «Ας μην αυταπατώμεθα: απαλλαχτήκαμε από τη στυγνή δικτατορία, μονάχα με την εθνική συμφορά της Κύπρου. Το τίμημα είναι πολύ βαρύ. Θα ήταν ευχής έργον να το αποφεύγαμε. Βασιλείες, δημοκρατίες και δικτατορίες έρχονται και παρέρχονται. Εθνικές καταστροφές, όμως, είναι ανεπανόρθωτες. Και βαραίνουν στα έθνη για πολλές γενεές…». Ο δημοσιογράφος και υπουργός της Νέας Δημοκρατίας, Βάσος Βασιλείου, στις 25-7-1974 επεσήμαινε: «Αλλά από το σπαραγμένο σώμα της Κύπρου, από το ολοκαύτωμά του, βγήκε η λύτρωσή μας. Ας μην ξεχνούμε τι της οφείλουμε και πόσο ακριβά πληρώθηκε κι εκεί κι εδώ η σπονδή στην ελευθερία…». Ο Ανδρέας Παπανδρέου, στις 6-8-1974, δήλωσε: «Η χούντα δεν ανετράπη, αλλά παρέδωσε -λόγω του Κυπριακού- τη σκυτάλη…». Το έγκλημα της χούντας του Ιωαννίδη είναι αναμφισβήτητο. Κι όμως, ο συμπρωταγωνιστής του Ιωαννίδη, ο στρατηγός Φαίδων Γκιζίκης, δεν εθίγη από κανέναν, όπως και άλλοι. Το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου ήταν η κατάληξη μιας σειράς συνωμοσιών, που στόχευαν με μανία στη δολοφονία του ηγέτη της Κύπρου. Τι ήταν η επιχείρηση Κοφίνου στις 15-11-1967; Και τι εννοούσε ο Κων. Καραμανλής όταν, λίγες εβδομάδες προ αυτής της επιχειρήσεως, μιλούσε στον Αρναούτη, γραμματέα του βασιλέως Κωνσταντίνου, για «σοβαρή δοκιμασία που εντός ολίγου θα διέλθει το καθεστώς των Αθηνών»; Ποιο ήταν το πραγματικό παρασκήνιο της επιστροφής Καραμανλή; Γιατί η Αθήνα δεν έδωσε στρατιωτική βοήθεια στην Κύπρο; Ήταν πράγματι η νήσος τόσο «μακράν για να βοηθηθεί»; Τι έλεγε η έκθεση του αρχηγού της Εθνικής Φρουράς στον «Αττίλα 2», στρατηγού Ευθύμιου Καραγιάννη, προς τον Κων. Καραμανλή; Ποιοι και γιατί ανακάλεσαν από την Αθήνα τα πλοία που είχαν ξεκινήσει για να βοηθήσουν τους Κυπρίους; Γιατί έστειλαν από το Πεντάγωνο ψεύτικα μηνύματα στα πολεμικά σκάφη, ότι δήθεν κινδύνευε η… Ρόδος; Γιατί με διαταγή εξ Αθηνών διετάχθησαν υποβρύχια και αεροπλάνα να γυρίσουν πίσω; Γιατί η τότε πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, που έφεραν ευθύνες για την εγκατάλειψη των Κυπρίων, δεν έδωσαν ποτέ λόγο; Γιατί η κυβέρνηση «εθνικής ενότητας», κατά τη δεύτερη εισβολή, αρκέσθηκε σε… συνομιλίες και καταγγελίες, ενώ οι Τούρκοι κατελάμβαναν κυπριακά εδάφη; Τι είπε ο Μακάριος στην ομιλία του προς το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ τη νύχτα της 19ης Ιουλίου 1974, που προκάλεσε απορίες και σχόλια; Για ποιους εζήτησε βουλευτής της ΝΔ (μετά πήγε στο ΠΑΣΟΚ), μέλος της ανακριτικής επιτροπής από τον Νίκο Σαμψών, να μη μιλήσει εάν ήθελε να καταθέσει στο ελληνικό Κοινοβούλιο για τον «φάκελο» (και φυσικά εκείνος δεν δέχθηκε); Γιατί, κατά τον Καραμανλή, η αντιμετώπιση των Τούρκων στην Κύπρο «κατέστη αδύνατος»;

Γιατί, με το έγγραφο 44 της 7ης Μαρτίου 1975 (Πράξις του υπουργικού συμβουλίου) ανεστάλη πάσα δίωξις όσον αφορά το πραξικόπημα ανατροπής του Μακαρίου αλλά και για την υπόθεση της εισβολής των Τούρκων στην Κύπρο; Πώς εξηγείται το γεγονός ότι ο μέγας εθνικός ολετήρας, Δημ. Ιωαννίδης, δεν δικάστηκε ποτέ για το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου; Καταδικάσθηκε σε ισόβια για τη συμμετοχή του στην «21η Απριλίου», όχι όμως για το πραξικόπημα κατά του Κυπρίου Προέδρου, που έδωσε αφορμή για την τουρκική εισβολή. Υπάρχουν ακόμα πολλά καίρια ερωτήματα.

Ας μην ψάχνουν, λοιπόν, οι αρμόδιοι για τους 11 χαμένους φακέλους. Αυτοί που τους εξαφάνισαν είχαν τους λόγους τους. Απαντήσεις στα καυτά ερωτήματα μόνο στη Λευκωσία θα βρουν, διότι οι Κύπριοι ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ. Αναφερόμενος στα πάθη της πατρίδας του, ο Κύπριος ιστορικός συγγραφέας και ποιητής, Σπύρος Παπαγεωργίου, αποτύπωνε τον καημό του μ’ έναν στίχο: «Τι να ζωγραφίσω τις δικές μου τις πληγές, όταν εσύ, αγαπημένη, είσαι όλη μια πληγή;»…

ΤΟ ΠΑΡΟΝ