Γιώργος Παπαγιαννόπουλος : Του Έρωτα και του Θανάτου - Της Συμμετοχής και του Αγώνα

Του Έρωτα και του Θανάτου - Της Συμμετοχής και του Αγώνα

Γιώργος Παπαγιαννόπουλος

Συγγραφέας – αρθρογράφος

►1. Ξεκινώ από το αυτονόητο (για μένα): η εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβρη του 1973 ήταν η αρχή του τέλους της επτάχρονης Δικτατορίας 1967- 1974. Η κατάληψη του Πολυτεχνείου στην Αθήνα (θυμίζω ότι υπήρξαν παράλληλες καταλήψεις σε Θεσσαλονίκη και Πάτρα) αποτέλεσε Απόφαση του Φοιτητικού Κινήματος, έξω από τις κομματικές ντιρεκτίβες. Η «Παραδοσιακή Αριστερά» δεν ήθελε τέτοιες εμπλοκές, η μία μεν πλευρά της, η λεγόμενη Ανανεωτική, λοξοκοίταζε προς την εξαγγελθείσα «Φιλελευθεροποίηση» του Μαρκεζίνη, η δε φιλοσοβιετική αποσκοπούσε στον αποκλειστικό έλεγχο σε ό,τι κινούνταν. Εξ ου και το περιβόητο άρθρο στο περιοδικό «Πανσπουδαστική» αριθμός 8 του Νοεμβρίου 1973, όπου χαρακτήριζε τους καταληψίες ως προβοκάτορες...! Η βίαια καταστολή της εξέγερσης από την δικτατορία έφτιαξε τον σύγχρονο «Μύθο», τον μύθο της γενιάς μου: το «Πολυτεχνείο».

Θα ακολουθήσει η εγκατάλειψη της Μαρκεζίνιας «Φιλελευθεροποίησης», σκλήρυνση του καθεστώτος με την αντικατάσταση του Παπαδόπουλου από τον Ιωαννίδη, για να φτάσουμε στον τραγικό Ιούλη του 1974, όπου έχουμε δύο, αντιφατικά και αντίθετα σε αισθήματα, γεγονότα: την πτώση της Δικτατορίας, την επιστροφή Καραμανλή και την αποκατάσταση της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας αφενός, το τραγικό πραξικόπημα στην Κύπρο και την επακόλουθη τουρκική εισβολή στην Μεγαλόνησο και την κατοχή έκτοτε του 37% του εδάφους -έως σήμερα- της Κυπριακής Δημοκρατίας αφετέρου.

►2. Ήταν το Πολυτεχνείο (απλά) μια φοιτητική διαμαρτυρία ή κάτι διαφορετικό; Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου, με κορύφωση την 17η Νοέμβρη 1973, είναι η ύψιστη στάση αντίστασης ενάντια σε ένα ξενόδουλο δικτατορικό καθεστώς. Συναντήθηκε το Φοιτητικό Κίνημα με τον Λαϊκό παράγοντα, ήταν η αρχή του τέλους της Δικτατορίας, επέβαλε την απελευθερωτική του διάσταση... Μέχρι στιγμής ο «Μύθος» δεν «ξεπεράστηκε» από τις επόμενες γενιές, παρότι βροντοφώναζαν και καλούσαν στις επετειακές διαδηλώσεις για «της γενιάς τους τα Πολυτεχνεία», μπερδεύοντας τις ιστορικές συνθήκες.

►3. Το «Πολυτεχνείο» εργαλειοποιήθηκε, χρησιμοποιήθηκε από τους επώνυμους, ή, από αυτούς που μέσω αυτού έγιναν επώνυμοι, για να κτίσουν πολιτικές καριέρες. Τούτο δεν αμαυρώνει την Εξέγερση, δεν κατατάσσει όλους τους συμμετέχοντες στην ίδια κατηγορία. Πράγματι, η γενιά του Πολυτεχνείου δεν είναι οι αρκετοί επώνυμοι που εξαργύρωσαν (παρότι είναι και αυτοί). Είναι εκείνοι -οι πολλοί- που έβαλαν την σφραγίδα τους σε μια κορυφαία στιγμή της σύγχρονης πολιτικής Ιστορίας.

►4. Αν υπάρχει ένα νήμα που συνδέει εκείνο το, κάπως μακρινό ήδη, χτες με το σήμερα είναι ότι: ο Αγώνας για εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία, κοινωνική προκοπή και δημοκρατία στην χώρα μας, παραμένει επίκαιρος....

►5. Προφανώς, για την επικρατούσα κατάσταση κατά την περίοδο της επτάχρονης Δικτατορίας, πριν τον Νοέμβρη 1973, ισχύουν απόλυτα τα λόγια του ποιητή:

«Φοβάμαι

τους ανθρώπους που εφτά χρόνια

έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι

και μια ωραία πρωία -μεσούντος κάποιου Ιουλίου-

βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας

«Δώστε τη χούντα στο λαό».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που με καταλερωμένη τη φωλιά

πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που σου 'κλειναν την πόρτα

μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια

και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο

να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που γέμιζαν τις ταβέρνες

και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια

κάθε βράδυ

και τώρα τα ξανασπάζουν

όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη

και έχουν και «απόψεις».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν

και τώρα σε λοιδορούν

γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο»

(Μανώλης Αναγνωστάκης, «Φοβάμαι»)

http://www.huffingtonpost.gr/giorgos-papagiannopoulos/blog-giorgos-papagiannopoulos_b_18571694.html

ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ ΑΔΑΜΙΔΗ : Ο μηχανισμός εξωδικαστικού συμβιβασμού

Ο μηχανισμός εξωδικαστικού συμβιβασμού

Του ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ ΑΔΑΜΙΔΗ

Δικηγόρου, ΔΝ,

αν. Καθηγητή Κοινοτικού Δικαίου και Προμηθειών στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων

Ο εξωδικαστικός συμβιβασμός, ως αρχή εργασίας, είναι μια ενδεδειγμένη επιλογή. Ως μηχανισμός, όπως προσδιορίζεται στο πρόσφατο νομοθέτημα του 2017, αποτελεί κίνηση προς τη σωστή κατεύθυνση. Μια θετική πρωτοβουλία, επί του παρόντος, με προσδοκώμενη σπουδαία συμβολή. Στην κατεύθυνση της αμεσότητας επικοινωνίας και διαπραγμάτευσης των ενδιαφερομένων, αποφυγής καθυστερήσεων, απεγκλωβισμού υποδομών και ανθρώπινου δυναμικού -ειδικά σε σχέση με τα δικαστήρια, που αποκτούν πρόσθετες δυνατότητες να επικεντρωθούν σε υποθέσεις όπου είναι αναγκαία η δικαστική συνδρομή- και υιοθέτησης αμοιβαία αποδεκτών, με πραγματισμό και λειτουργικότητα, λύσεων.

Πέρα όμως από τις «ευγενείς» προθέσεις και τις μεγάλες προσδοκίες, αναγκαίο είναι να δοθεί έμφαση στα στοιχεία που εν πολλοίς θα προδιαγράψουν την προοπτική και το εύρος εφαρμογής και επιτυχίας του μηχανισμού. Και όπου βέβαια είναι απαραίτητο, με ρεαλισμό και στόχευση, να επιχειρηθούν οι θεσμικές διορθώσεις και διευθέτηση δυσλειτουργιών.

Ο περιορισμός του όγκου των ζητούμενων στοιχείων, προκειμένου να υπαχθεί μια επιχείρηση στον μηχανισμό, προβάλει απαραίτητος, ιδίως σε σχέση και συνάρτηση με το μέγεθος της ενδιαφερόμενης επιχείρησης και της συνακόλουθης σοβαρής δυσκολίας, ακόμα και αδυναμίας να αναζητήσει και να υποβάλει τα προβλεπόμενα στοιχεία. Η αξιοποίηση της βάσης πληροφοριών που οι φορολογικές δηλώσεις παρέχουν μπορεί να αξιοποιηθεί για τον σκοπό αυτό. Σημαντικότερος εξάλλου πρέπει να είναι και ο ρόλος του συντονιστή. Δεδομένης της εξειδίκευσης και εκπαίδευσής του, προσφέρει τα εχέγγυα γνώσης και εμπειρογνωμοσύνης που στην τακτική δικαιοσύνη ζητούνται από τους ειδικούς πραγματογνώμονες. Εύλογο είναι και, κατά απόλυτη αναλογία, τα συμπεράσματά τους να έχουν δεσμευτικό αποτέλεσμα. Μια συνέπεια ευεργετική, αν όχι λυτρωτική και για τους εκπροσώπους των πιστωτών, που κατά κανόνα, στην περίπτωση ιδίως των τραπεζών, συνεκτιμούν, αν δεν αποθαρρύνονται, το ενδεχόμενο υποβολής τους στην κρησάρα αναζήτησης ευθυνών ακόμα και ποινικής τους δίωξης.

Κοντά στις βασικές αυτές θεματικές, που χρήζουν (νομοθετικών) παρεμβάσεων και βελτίωσης, θα πρέπει να επιδειχθεί μέριμνα, σε επίπεδο εφαρμογής, προκειμένου να αποφευχθούν φαινόμενα οιονεί «αυτοενοχοποίησης» σε ό,τι αφορά επιχειρήσεις, που, εν αναμονή ελέγχου των στοιχείων τους για υπαγωγή στον μηχανισμό και κατά τα άλλα αξιόχρεες, περιέρχονται σε καταστάσεις «καραντίνας» σε σχέση με τη συνέχιση της δανειοδότησής τους και την εν γένει εξυπηρέτηση των σταθερών, τραπεζικών ιδίως, συναλλαγών.

Το εγχείρημα του εξωδικαστικού συμβιβασμού είναι ένα βήμα αναγκαίο προς την κατεύθυνση της εκκαθάρισης των συναλλακτικών και δανειακών εκκρεμοτήτων και των εν γένει οφειλών που αφορούν άμεσα ή έμμεσα το ιδιωτικό χρέος.

Μια εκκαθάριση και διευθέτηση που αποτελεί εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για οποιοδήποτε εγχείρημα και σχεδιασμό για οικονομική ανάταξη και ανάπτυξη.

http://www.paron.gr/2017/11/23/o-michanismos-exodikastikou-symvivasmou/

ΝΙΚΟΥ ΑΜΜΑΝΙΤΗ : Ένα ποτήρι λεμονάδα…

ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ,

Ένα ποτήρι λεμονάδα…

Του ΝΙΚΟΥ ΑΜΜΑΝΙΤΗ

Χτύπησε το κουδούνι δυνατά, δύο φορές, λες και ήμουνα κουφός και δεν το άκουσα με την πρώτη, κι ύστερα, υποβασταζόμενος, κούτσα κούτσα, στο μπαστούνι, πήγα και άνοιξα την πόρτα. Ήταν ένα «μικρό το δέμας» θηλυκό, που έδειξε απογοητευμένο μόλις με είδε. Κύριος οίδε ποιον μουσκουλόζο περίμενε να της ανοίξει. Στα χέρια της κρατούσε ένα δέμα, μια σακούλα πολυτελείας, που μου υπέδειξε πολύ ευγενικά «να προσέξω να μη σπάσει το μπουκάλι που είχε μέσα…». Ευχαρίστησα και έκλεισα την πόρτα. Το γεμάτο σκαλιστά στολίσματα και φιοριτούρες γυάλινο μπουκάλι απλά συμβόλιζε την ευγένεια ψυχής του αποστολέα. Μέσα του υπήρχε μια φρέσκια, σπιτικιά λεμονάδα, όλο δροσιά και άρωμα.

Κοίταζα επίμονα το μπουκάλι, όταν από μέσα του ξεπήδησε ένα καλοντυμένο παιδάκι, ένα παιδάκι μιας άλλης εποχής, που αν πίστευα στα φαντάσματα, θα έλεγα πως ήμουνα κάποτε εγώ. Ασυναίσθητα κοίταξα το μανίκι του πουλόβερ που φορούσα. Είχαν φύγει κάτι πόντοι και είχε μια τρύπα να. Ησύχασα. Άρα δεν ήμουνα εγώ το καλοντυμένο το παιδάκι μιας άλλης εποχής. Εκείνο το παιδί πήγαινε με τον παππού στην αγορά για ψώνια. Κοντά του φαντάστηκα και τον παππού, ντυμένο με την άσπρη καλοκαιρινή του σετακρούτα, να παίρνει το παιδί από το χέρι, να πηγαίνουν να τελειώσουν τις δουλειές τους. Θυμήθηκα πως σαν σήμερα έκλειναν τα σχολεία για τις θερινές τους διακοπές και πως έπρεπε να πάρω τους βαθμούς του εξαμήνου. Γι’ αυτό η μαμά μου φώναζε να βάλω τα καλά μου. Έβαλα το σακάκι μου το σπορ με τη θαλασσιά μου τη γραβάτα, που είχα μόλις ράψει για τον γάμο μιας ξαδέλφης της μαμάς, έβαλα το κοντό μου πανταλονάκι και το ψαθάκι μου για τον ήλιο. Ήμουν σωστός μπρούκλης.

Εδώ θυμήθηκα πως παλιά, όταν οι άνθρωποι πεινούσαν, γύρω στις 10 το πρωί, και δεν έβρισκαν τίποτα πρόχειρο να σαβουρώσουν, βόλευαν την πείνα τους με κανένα κουλούρι, μιας και οι φούρνοι τότε έβγαζαν μεγάλη ποικιλία από πολύ νόστιμα κουλούρια. Πλάι τους έβγαζαν κάτι μικρά ψωμάκια, σαν τα ψωμάκια του σάντουιτς, που τα έλεγαν σιμίτια. Έβγαζαν κουλούρια χοντρά, τα Σμυρναίικα, ζυμωμένα με μπόλικο ζυμάρι. Και άλλα μεγάλα και λεπτά, τα Θεσσαλονικιώτικα, ολόιδια με αυτά που κυκλοφορούνε σήμερα. Υπήρχαν και κάτι τσουρεκοειδή πασπαλισμένα από πάνω με ζάχαρη, που τα έλεγαν… τσουρέκια, που προβλημάτιζαν τον πελάτη τι να αγοράσει. Σημειωτέον πως, για τους παραλήδες, το κατάστημα διέθετε και τυρί. Ήταν μια αραχνοΰφαντη φέτα κεφαλοτύρι, που έκανε θεσπέσιο ζευγάρωμα με το κουλούρι. Αυτό το κατιτίς, που τσίμπαγες εμβόλιμα, το έλεγαν κολατσιό ή -επί το ευπρεπέστερον- δεκατιανό, στη δε Σμύρνη το έλεγαν κεντηνό και τα κουλούρια τα έλεγαν γιουβρέκια. Και καθόταν κάπου, σ’ ένα πέρασμα ο κουλουράς με την καλαθούνα του και περίμενε να βγάλει μεροκάματο από το φραγκάκι του πεινασμένου.

Το φθινοπωρινό κρύο έχει αρχίσει και κάνει τα δικά του και το καλοντυμένο παιδάκι μιας άλλης εποχής, κοιτώντας πότε το μπουκάλι με τη φρέσκια λεμονάδα, που κάτι του θυμίζει, και πότε τον αξύριστο γέρο, που δεν θέλει τίποτα να του θυμίζει, φέρνει αβίαστα στο μυαλό του σκηνές από το παρελθόν, τότε που πήγαιναν με τον παππού στο τυράδικο κι αγόραζαν τουλουμοτύρι. Τις ίδιες απαράλλακτες σκηνές βλέπει κι ο παππούλης, που τώρα, καθώς πίνει και αυτός από την ίδια λεμονάδα, έχουν γίνει μια παρέα. Μια παρέα που θυμάται…

Θυμάται το μικρό, αλλά το τόσο «μεγάλο» μαγαζί, εκεί, στη στοά Δημοσίων Υπαλλήλων, με την ακαταλαβίστικη για τον μικρό επιγραφή «Ο Μερακλής»… Θυμάται τον έναν και μεγαλοπρεπή, στημένο μπροστά στην πόρτα του μαγαζιού, με το μυστρί στο χέρι, να ανοίγει με μαεστρία τυρόπιτες καυτές και να τις γεμίζει με ζάχαρη άχνη για τους γλυκάκηδες. Θυμάται και τον άλλον, τον κοντούλη, πίσω από τον πάγκο, να εισπράττει ή να τυλίγει τυρόπιτες στο χαρτί με ταχύτητα μηχανής. Θυμάται τους πελάτες που επιλέξανε τον «Μερακλή» για το κολατσιό τους, ρίχνοντας στη λήθη το κυρίαρχο κουλούρι με το σουσάμι. Θυμάται τις ουρές που σχημάτιζαν μπροστά στο μαγαζί οι πελάτες και πόσο δύσκολη γινόταν η κυκλοφορία στη στοά απ’ όσους μασούλαγαν την τυρόπιτα που έκαιγε. Θυμάται, και δεν ξεχνιέται ποτέ μα ποτέ, τη λεμονάδα που έφτιαχνε ο ίδιος ο «Μερακλής» και την πούλαγε από εκείνο το ψηλό, μεταλλικό, κυλινδρικό κουτί, σερβίροντάς την με την κουτάλα της φασολάδας.

Ήταν η ίδια αυτή η λεμονάδα, που, φτιαγμένη από την «κόρη» του «Μερακλή», τη «Νεκτάρ», ήπιανε σήμερα παρέα το καλοντυμένο παιδάκι μιας άλλης εποχής με τον αξύριστο τον γέρο, με το τριμμένο το πουλόβερ. Η θύμηση ευχαριστεί…

ΤΟ ΠΑΡΟΝ

Πώς επηρεάζει ο καιρός το δέρμα

Πώς επηρεάζει ο καιρός το δέρμα

Η αλλαγή της εποχής δεν απαιτεί απλώς διαφορετικά ρούχα και πιο ζεστό σπίτι, αλλά και διαφορετική φροντίδα του δέρματος, γιατί τα πάντα - από την περιβαλλοντική υγρασία και θερμοκρασία έως το ζεστό ή κρύο νερό του ντους - μπορεί να το επηρεάσουν. Ειδικοί από την Ελληνική Δερματολογική & Αφροδισιολογική Εταιρεία (ΕΔΑΕ) εξηγούν όσα πρέπει να ξέρουμε για τις επιδράσεις των καιρικών και περιβαλλοντικών συνθηκών στο δέρμα.

Υγρασία ίσον ενυδάτωση

Όσοι ζουν σε περιοχές με υψηλά επίπεδα υγρασίας έχουν πολύ καλά ενυδατωμένο δέρμα και όσοι από αυτούς συνηθίζουν κιόλας να αποφεύγουν την έκθεση στον ήλιο, έχουν δέρμα λείο και αρυτίδιαστο σαν του μωρού. Αντίθετα, όσοι εκτίθενται μονίμως σε κρύο και ξηρό αέρα μπορεί να ταλαιπωρούνται από ξηροδερμία που προκαλεί κνησμό (φαγούρα) ή να παρουσιάζουν εξάρσεις διαφόρων δερματοπαθειών. Σε χώρες όπως η Ελλάδα, τείνουν να μειώνονται το φθινόπωρο και τον χειμώνα τα επίπεδα της υγρασίας στην ατμόσφαιρα και όσο χαμηλώνουν, τόσο περισσότερη υγρασία χάνει το δέρμα και τόσο πιθανότερο είναι να εμφανιστεί ξηροδερμία, ιδίως σε άτομα που είναι ευάλωτα στο έκζεμα και σε άλλες παρόμοιες δερματοπάθειες. Το φαινόμενο αυτό είναι ακόμα πιο έντονο στους χώρους με κεντρική θέρμανση, διότι ο θερμαινόμενος αέρας μειώνει την υγρασία στην ατμόσφαιρα και ευνοεί την ξηροδερμία.

Καθώς λοιπόν αλλάζουν οι εποχές, αλλάξτε τα ελαφριά, καλοκαιρινά ενυδατικά προϊόντα που χρησιμοποιείτε με πιο «πλούσια» και πιο θρεπτικά, τα οποία θα χρησιμοποιείτε συχνότερα. Καλό είναι επίσης να κάνετε τακτικά απολέπιση (δύο φορές την εβδομάδα) για να απομακρύνετε τα νεκρά δερματικά κύτταρα που συσσωρεύονται στην επιφάνεια του δέρματος, καθώς και να αποφεύγετε το καυτό ντους, διότι αφαιρεί το προστατευτικό σμήγμα από το δέρμα και έτσι ευνοεί την αποβολή υγρασίας και την ξηρότητα. Αν ο αέρας στο σπίτι σας είναι ξηρός, ίσως πρέπει να επενδύσετε σε έναν υγραντήρα χώρου ή έστω να βάλτε μικρά δοχεία με νερό δίπλα στα καλοριφέρ.

Εχθρός και οι αλλαγές του καιρού

Οι απότομες αλλαγές του καιρού δεν είναι διόλου φιλικές για το δέρμα, το οποίο χρειάζεται χρόνο για να προσαρμοσθεί στις διαφορετικές θερμοκρασίες, ενώ ακόμα και ο δυνατός άνεμος το ξεραίνει και το ερεθίζει, βλάπτοντας ενδεχομένως και τη λιπαρή, προστατευτική στοιβάδα του.

Πα να αντιμετωπιστεί η κατάσταση, πρέπει κατ' αρχάς να προετοιμάζει κανείς όσο μπορεί το δέρμα του για τις εναλλαγές των εποχών του χρόνου. Αυτό σημαίνει ότι θα βγάζετε τα πιο «βαριά» προϊόντα (όπως οι κρέμες) για να προετοιμασθείτε για το φθινόπωρο και τον χειμώνα και πιο ελαφριά προϊόντα (όπως οι λοσιόν και οι οροί) για την άνοιξη και το καλοκαίρι.

Για να μειωθεί στο ελάχιστο ο κίνδυνος για ευρυαγγείες και φλεγμονή από τις απότομες εναλλαγές της θερμοκρασίας, φροντίστε να προστατεύετε και το πρόσωπο σας από το κρύο και να μην το παρακάνετε με την κεντρική θέρμανση των κλειστών χώρων, ώστε να αμβλύνετε τη διαφορά της θερμοκρασίας.

Τέλος, μία λεπτή στοιβάδα από προστατευτική κρέμα και προϊόντα με αντιφλεγμονώδη και αντιερεθιστικά συστατικά (όπως το χαμομήλι και το πράσινο τσάι) μπορεί να θέσουν υπό έλεγχο το κοκκίνισμα.

Επιμέλεια Άρη Μπερζοβίτη από το ΠΑΡΟΝ

Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια

Τα τζάκια και οι ξυλόσομπες επιβαρύνουν τους ασθενείς με Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια

Τα δεδομένα της μεγάλης πανευρωπαϊκής μελέτης ERS COPD Audit study που πραγματοποιήθηκε με συμμετοχή 16.000 ασθενών, στην οποία συμμετείχε και η χώρα μας, αποδεικνύει ότι το 7% των ελλήνων ασθενών με ΧΑΠ που θα νοσηλευτεί στο νοσοκομείο λόγω παρόξυνσης θα πεθάνει εντός 3 μηνών! Η κυριότερη αιτία είναι το κάπνισμα, αλλά και η χρήση τζακιών ή ξυλοσομπών επιβαρύνουν την ασθένεια.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Κατά της Χρόνιας Αποφρακτικής Πνευμονοπάθειας (ΧΑΠ) η Ελληνική Πνευμονολογική Εταιρεία για μια ακόμη φορά ανέδειξε το πρόβλημα και μας έδωσε πολύτιμες συμβουλές.

Τι προκαλεί την ΧΑΠ

Το κάπνισμα, ενεργητικό και παθητικό, αποτελεί τον κυριότερο παράγοντα κινδύνου για την ΧΑΠ. Τώρα τελευταία όμως με την οικονομική κρίση η χρήση τζακιών, σομπών κ.λπ. επιδεινώνει σοβαρά το πρόβλημα ιδίως στα αστικά κέντρα, επιδεινώνοντας τα συμπτώματα τους.

Τα συμπτώματα της ΧΑΠ (βήχας, πτύελα, δύσκολη αναπνοή στην προσπάθεια) χαρακτηρίζονται από ύπουλη εμφάνιση και σταδιακή επιδείνωση. Το πρόβλημα με τα συμπτώματα είναι ότι έχουν τόσο ύπουλη εμφάνιση έτσι ώστε οι πάσχοντες για κάποια χρόνια τα θεωρούν λανθασμένα σαν μία φυσιολογική συνέπεια του καπνίσματος και της ηλικίας που αυξάνεται και να μην καταφεύγουν στον πνευμονολόγο για να εξεταστούν και να υποβληθούν σε σπιρομέτρηση που είναι η εξέταση που αποκαλύπτει την νόσο.

Ο σιωπηλός δολοφόνος

Αποφράζει τους βρόγχους (τους αεραγωγούς που αναπνέουμε) και καταστρέφει κυριολεκτικά τους ιστούς των πνευμόνων.

Οι βλάβες αυτές από ένα σημείο και μετά είναι μη αναστρέψιμες. Δυστυχώς μόνο αφού καταστραφεί το 50%-60% των πνευμόνων ο ασθενής αρχίζει να έχει σοβαρά συμπτώματα και 2-3 κρίσεΐδ επιδείνωσης της αρρώστιας τον χρόνο, κρίσεις που συχνά τον οδηγούν να εισαχθεί και να νοσηλευτεί στο νοσοκομείο. Αν ο ασθενής συνεχίσει να αγνοεί τα ενοχλητικά συμπτώματα του βήχα, της απόχρεμψης και του εύκολου λαχανιάσματος (δύσπνοια) και να καπνίζει αφήνει την αρρώστια να εξελιχθεί στην πιο προχωρημένη της μορφή.

Σε αυτήν ο ασθενής δεν μπορεί να κάνει καθημερινές οικιακές δουλειές, να κοιμηθεί, να μετέχει σε οικογενειακές διασκεδάσεις και να έχει σεξουαλική ζωή. Τελικώς ο ασθενής καθηλώνεται σε μια αναπηρική μορφή διαβίωσης στο σπίτι, απόλυτα εξαρτημένος από την οικογένεια του και από τη λήψη οξυγόνου καθ' όλο το 24ωρο.

Τι πρέπει να γίνει

1. 0 καπνιστής που είναι πάνω από τα 35 με ένα έστω από τα συμπτώματα βήχα, απόχρεμψη ή δύσπνοια πρέπει να επισκεφθεί τον πνευμονολόγο και προφανώς να διακόψει το κάπνισμα!

2. Όλοι οι καπνιστές πρέπει να κάνουν ετήσια σπιρομέτρηση (ειδική εξέταση διαγνωστική της ΧΑΠ) σε πιστοποιημένα πνευμονολογικά ιατρεία και να καταφύγουν στα ιατρεία βοηθείας διακοπής καπνίσματος.

3. Οι πάσχοντες που δεν το γνωρίζουν, διατρέχουν κίνδυνο εκδήλωσης σοβαρού εμφράγματος ή και εγκεφαλικού, συχνή επιπλοκή-συνοσηρότητα της ΧΑΠ.

4. Όλοι οι διαγνωσθέντες πρέπει να μπουν σε ειδικό πρόγραμμα θεραπείας και αποφυγής παραγόντων κινδύνου.

5. Η Πολιτεία πρέπει να στελεχώσει τις υγειονομικές μονάδες με ειδικούς γιατρούς (πνευμονολόγους) για να αντιμετωπιστεί αυτή η παγκόσμια επιδημία.

6. Καλούμε όλους τους αρμοδίους να βοηθήσουν στην ανάπτυξη προγραμμάτων μείωσης της καπνιστικής συνήθειας, καθώς και μείωσης της ενδοοικιακής (τζάκια, σόμπες) αλλά και εξωοικιακής ατμοσφαιρικής ρύπανσης (αυτοκίνητα/βιομηχανικές εκπομπές).

7. Καλούμε όλους τους αρμοδίους να βοηθήσουν στην αυστηρή εφαρμογή της απαγόρευσης του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους.

Επιμέλεια Άρη Μπερζοβίτη από το ΠΑΡΟΝ