ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟΣ : ‘’ Σ' ΑΓΑΠΩ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ‘’

‘’ Σ' ΑΓΑΠΩ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ‘’

Αν ήξερα αλήθεια το πόσο σ αγαπάω

Θα έκανα τα πάντα μη φύγεις μακριά

Το έχω μετανιώσει δεν ξέρω τι να κάνω

Σε αγαπάω πες μου άμα δεν ειν’ αργά

Ας ήξερα που είσαι για σένα αν υπάρχω

Στείλε μου μήνυσε μου ακόμη αν μ’ αγαπάς

Ας ήξερα που είσαι για σένα αν υπάρχω

Στείλε μου ένα σήμα ακόμη αν μ’ αγαπάς

Οι μνήμες που σπαράζουν οι μνήμες μου για σένα

Στο σήμερα σα φτάνουν όπως οι δικαστές

Οι τύψεις με δικάζουν κατηγορούν έμενα

Που είσαι μακριά μου εσύ μου λένε φταις

Τρυπάνι στην καρδιά μου όταν μιλούν για σένα

Και σε ρωτάω πες μου, πες μου γιατί θεέ

Σε αγαπώ ακόμη και θα σε περιμένω

Που να σαι ετούτην ώρα ετούτη τη στιγμή

Όλα τα πάντα δίνω τα δίνω για να ξέρω

Για σένα όλα αξίζουν και τίποτα χωρίς

Όλα τα πάντα δίνω τα δίνω για να ξέρω

Για σένα όλα αξίζουν και τίποτα χωρίς

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟΣ

facebook/NTON MESSIE

Αντώνη Αντωνάκου : Οι εφιάλτες επιστρέφουν

Οι εφιάλτες επιστρέφουν

του Αντώνη Αντωνάκου.

Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου, στις 9 Νοεμβρίου του 1989, αποτέλεσε ίσως, το σημαντικότερο μεταπολεμικό γεγονός. Πέρα από τους, αυτονόητα ενθουσιώδεις, πανηγυρισμούς των ίδιων των Γερμανών, ολόκληρη η Δύση αντιμετώπισε το γεγονός, στα πλαίσια βέβαια της γενικότερης κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης, ως την τελική δικαίωση της Αστικής Δημοκρατίας και της ελεύθερης οικονομίας. Στα χρόνια που μεσολάβησαν, ιδιαίτερα τις πρώτες δεκαετίες, όλοι ή σχεδόν όλοι επαναπαυμένοι στη «δικαίωση των επιλογών μας», αλλά και στις «ευκολίες» και τα κέρδη που μας προσέφεραν το φθηνό και ανασφάλιστο προσωπικό (τεχνικό, εργατικό, βοηθητικό, κ.λπ.) και οι νέες αγορές, αδιαφορήσαμε για τους κίνδυνους που συνεπαγόταν αυτή ή επανάσταση. Αδιαφορήσαμε για την ανατροπή των παγκόσμιων ισορροπιών που είχαν διαμορφωθεί στα πλαίσια του «ψυχρού πολέμου». Δεν μας πέρασε καν από το νου η πιθανότητα ότι, η νέα κατάσταση θα μπορούσε να αναστήσει τα φαντάσματα του παρελθόντος με αποτέλεσμα να επιστρέψουν οι εφιάλτες, που θεωρήσαμε ότι τελείωσαν οριστικά με το τέλος του 2ου παγκοσμίου πολέμου.

Επιβεβαιώνοντας, για μια ακόμα φορά, ότι ήταν φτιαγμένος από τη στόφα του μεγάλου ηγέτη ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, τόνιζε το Νοέμβριο του 89 στον Ιωάννη Βαρβιτσιώτη: «…πράγματι το γεγονός αυτό είναι συγκλονιστικό. Διότι το Τείχος του Βερολίνου είχε μεγαλύτερη σημασία από το ότι χώριζε στα δύο μια μεγάλη χώρα. […] Και παράλληλα σημαίνει την ήττα του Μαρξισμού. Είναι το πιο σπουδαίο γεγονός της μεταπολεμικής περιόδου. Μη νομίσεις όμως ότι η απελευθέρωση των κρατών από τον υπαρκτό σοσιαλισμό θα είναι ανέφελη. Πολύ σύντομα θα «ξυπνήσουν» όλες οι φυλετικές, εθνοτικές, θρησκευτικές αντιπαλότητες, που ως τότε δεν τολμούσαν να εκδηλωθούν, και τοπικές συρράξεις θα εκραγούν.».

Τα δραματικά γεγονότα, ο πόλεμος και η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, σύντομα θα τον επιβεβαίωναν. Ήταν απλώς το πρώτο περιστατικό, σε σημαντικό βαθμό αναμενόμενο λόγω της ετερόκλητης εθνοτικής και θρησκευτικής σύνθεσης του πληθυσμού της. Με την πάροδο του χρόνου όμως αφυπνίσθηκαν εκτός τόπου και χρόνου αλυτρωτικές διεκδικήσεις (F.Y.R.M., Κόσσοβο, Τσαμουριά, κ.λπ.) οι οποίες δημιουργούν νέες εστίες έντασης και ανασφάλειας. Και ενώ θα αναμενόταν εύλογα η εξάλειψη των εντάσεων εν όψει της νέας κατάστασης που διαμορφώθηκε με τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της προοπτικής ενσωμάτωσης σε αυτήν οι εντάσεις τροφοδοτούμενες από στενόμυαλους πολιτικούς ή υποκινούμενες από ξένα συμφέροντα διευρύνονται και εντείνονται.

Υπεύθυνη σε σημαντικό βαθμό γι’ αυτή την εξέλιξη είναι και η ίδια η Ε.Ε. η οποία, μετά την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ, πήρε λάθος πορεία. Συγκεκριμένα αντί να προτάξει την πολιτική ενοποίηση (των 12 πρώτων κρατών μελλών), διάλεξε τον έμμεσο αλλά αβέβαιο και δύσβατο δρόμο της οικονομικής ενοποίησης. Υπαίτιοι γι’ αυτή την επιλογή – σύμφωνα με μαρτυρίες (HelmutKohlκαι RobertZoellick) που παραθέτει ο DirkMullerστο στο βιβλίο του «ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ» - δεν ήταν οι Γερμανοί αλλά οι Άγγλοι και οι Γάλλοι. Άλλωστε οι τελευταίοι μαζί με τους Ολλανδούς ήσαν εκείνοι που τορπίλισαν με δημοψηφίσματα και το Ευρωπαϊκό σύνταγμα το 2005.

Λόγω της μη έγκαιρης προώθησης της πολιτικής ενοποίησης, τα προβλήματα που ανέκυψαν λόγω της κόπωσης των ρυθμών ανάπτυξης και της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, οδηγούν τις κοινωνίες της Ευρώπης σε λάθος επιλογές. Όπως, σύμφωνα με τον Κωνταντίνο Καραμανλή τον Νοέμβριο του 89 οι πολίτες του «παραπετάσματος»: «… ξέχασαν ότι οι αδιαμφισβήτητες βελτιώσεις στο βιοτικό τους επίπεδο – με τη δωρεάν στέγαση, αλλά και τη δωρεάν υγεία και παιδεία – οφείλονταν στο κομμουνιστικό καθεστώς και λησμόνησαν ακόμη τις άθλιες συνθήκες ζωής κάτω από τις οποίες διαβιούσαν πριν….», έτσι και οι πολίτες της Ευρώπης λησμόνησαν τα ερείπια του πολέμου και θεώρησαν αυτονόητο ότι η πρόοδος της οικονομικής ευημερίας και των κοινωνικών δικαιωμάτων θα είναι συνεχής και απρόσκοπτη. Γι’ αυτό με τις πρώτες δυσκολίες εμφανίστηκαν πάλι τα φαντάσματα του παρελθόντος. Οι εθνικισμοί, οι θιασώτες του ολοκληρωτισμού, ο ρατσισμός, με λίγα λόγια η «συρρίκνωση στο εγώ».

Τελευταίο, ίσως και πιο ακραίο, φαινόμενο σε αυτή την τάση αποτελούν οι αποσχιστικές τάσεις, όπως αυτές αναδεικνύονται με το επιχειρούμενο δημοψήφισμα στην Καταλονία, που ενδεχομένως αποτελούν την κακή αρχή σε ένα νέο ντόμινο αρνητικών εξελίξεων.

Αντώνης Αντωνάκος

1-10-2017

http://www.dictyo.gr/index.php/categories/item/48218-oi-efialtes-epistrefoun-tou-antoni-antonakou

 

Κωνσταντίνος Χολέβας : Η διεκδίκηση των εθνικών ταυτοτήτων

Η διεκδίκηση των εθνικών ταυτοτήτων

Οι κήρυκες του ισοπεδωτικού διεθνισμού διαψεύσθηκαν από τα γεγονότα

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας, 

Πολιτικός Επιστήμων

Ούτε η παγκοσμιοποίηση έφερε το τέλος των εθνικών ταυτοτήτων ούτε η ευρωπαϊκή ενοποίηση οδηγεί στο τέλος των εθνικών κρατών. Το έθνος ως αξία, ως βίωμα, ως ζωντανή κοινότητα, ως σύνολο ανθρώπων με κοινή συνείδηση παρελθόντος και κοινά οράματα για το μέλλον δεν ανήκει στο παρελθόν.

Οι θαυμαστές της μεταεθνικής εποχής και οι κήρυκες του ισοπεδωτικού διεθνισμού διαψεύσθηκαν. Η εθνική ταυτότητα βρίσκεται στο επίκεντρο αναζητήσεων και συγκρούσεων. Άλλοι επιχειρούν να διακηρύξουν την εθνική ταυτότητά τους αποχωρώντας από πολυεθνικές συνεργασίες. Παράδειγμα, οι Άγγλοι με το Brexit. Άλλοι ζητούν απόσχιση από το κράτος στο οποίο ανήκουν. Παράδειγμα, οι Καταλανοί και οι Κούρδοι (Ιράκ). Άλλοι ζητούν μεγαλύτερη αυτονομία μέσα στο κράτος στο οποίο ζουν. Παράδειγμα, οι Κορσικανοί στη Γαλλία, οι βόρειες επαρχίες στην Ιταλία. Άλλοι συγκρούονται ενόπλως με την κεντρική κυβέρνηση. Παράδειγμα, οι ρωσόφωνοι της Ουκρανίας. Άλλοι κλέβουν την Ιστορία των γειτόνων τους για να κατασκευάσουν μια τεχνητή εθνική ταυτότητα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, οι Σκοπιανοί, οι οποίοι ασεβούν κατά της ελληνικής Ιστορίας. Άλλοι δίνουν μάχες με τη Βουλή, τη Δικαιοσύνη και την αστυνομία της χώρας στην οποία κατοικούν για να διαφυλάξουν την εθνική ταυτότητα, τη γη και τα δικαιώματά τους. Παράδειγμα, οι Έλληνες Βορειοηπειρώτες στην Αλβανία. Και άλλοι συγκινούνται με γεγονότα που τονώνουν την εθνική υπερηφάνεια τους. Παράδειγμα, οι Έλληνες της Κύπρου, οι οποίοι ενθουσιάσθηκαν από την υπέρπτηση δύο αεροσκαφών της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας κατά τον εορτασμό της Κυπριακής Ανεξαρτησίας, την 1η Οκτωβρίου.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζει με αμηχανία την έκρηξη αυτού του κύματος εθνικών αναζητήσεων και διεκδικήσεων. Χαρακτηρίζει παράνομο το δημοψήφισμα των Καταλανών και, κατά τη γνώμη μου, ορθώς πράττει. Όμως, δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί τα περισσότερα κράτη-μέλη της Ε.Ε. αναγνώρισαν την απόσχιση των Αλβανών του Κοσόβου από τη Σερβία. Δύο μέτρα και δύο σταθμά; Στην περίπτωση αυτή δικαιώνεται η Ελλάς, η οποία ανήκει στη μειοψηφία των Ευρωπαίων που δεν αναγνώρισαν την ανεξαρτησία του Κοσόβου (Κοσσυφοπέδιο).

Η επιβίωση των εθνικών κρατών και η αναβίωση των εθνικών ταυτοτήτων πρέπει να μας απασχολήσουν σοβαρά στο εσωτερικό της χώρας μας. Ανάμεσα στο ένα άκρο, που είναι ο ρατσισμός και η εθνική αλαζονεία, και στο άλλο άκρο, που είναι η ισοπέδωση των εθνικών χαρακτηριστικών και ο αφελληνισμός της Παιδείας, υπάρχει η μέση λύση: Ο υγιής πατριωτισμός, ο σεβασμός στην Ορθοδοξία, στην ελληνική γλώσσα και την Ιστορία μας, με παράλληλο σεβασμό προς τους άλλους λαούς και τους άλλους πολιτισμούς. Ας διαφυλάξουμε την εθνική ιδιοπροσωπία μας με τρόπο ειρηνικό και όχι συγκρουσιακό. Ο Ελληνισμός καλείται να συμβάλει δημιουργικά στην παγκόσμια συζήτηση για τη σημασία των εθνικών ταυτοτήτων! 

http://www.dimokratianews.gr/content/79025/i-diekdikisi-ton-ethnikon-taytotiton

Λένας Παπαδημητρίου : Σεξισμός γένους θηλυκού

Σεξισμός γένους θηλυκού

Γιατί στο σπίτι οι άνδρες είναι τα θύματα

Της Λένας Παπαδημητρίου  

«Σκεφτείτε το ακόλουθο σενάριο» γράφει η Αν-Μαρί Σλότερ στο καινούργιο της βιβλίο «Unfinished Business: Women Men Work Family». «Μπαίνεις στο γραφείο την πρώτη ημέρα της καινούργιας σου δουλειάς και το αφεντικό σου, που είναι άρρεν, σου λέει: " Έχω το βιολογικό πλεονέκτημα να κάνω αυτή τη δουλειά καλύτερα από εσένα, αλλά θα σε αφήσω να δοκιμάσεις. Όμως, για να είμαι σίγουρος ότι όλα θα γίνουν σωστά, θα σου αφήσω λεπτομερείς οδηγίες για κάθε επιμέρους εργασία που πρέπει να φέρεις εις πέρας. Και όταν θα λείπω σε ταξίδι θα σου τηλεφωνώ κάθε δύο ώρες για να είμαι βέβαιος ότι ακολουθείς τις οδηγίες μου κατά γράμμα "». «Οι περισσότερες γυναίκες», συμπληρώνει η Σλότερ, «θα πήγαιναν αμέσως να διαμαρτυρηθούν στο Τμήμα Ανθρώπινου Δυναμικού, ενδεχομένως θα σκέφτονταν πολύ σοβαρά να υποβάλουν μήνυση».

Αυτή τη φορά η καθηγήτρια του Πρίνστον και πρώην αξιωματούχος του Λευκού Οίκου - που το 2012 είχε προκαλέσει αίσθηση στον κυβερνοχώρο με το άρθρο της «Γιατί οι γυναίκες δεν μπορούν ακόμη να τα έχουν όλα» - έρχεται να καταδείξει ότι οι γυναίκες είμαστε εξίσου κραυγαλέα σεξίστριες. Εξίσου διαποτισμένες με στερεότυπα του φύλου. «Μιλάω για μια προϋποτιθέμενη ανωτερότητα» εξηγεί η Σλότερ. «Για τους διαφορετικούς τομείς στους οποίους οι περισσότερες Αμερικανίδες πιστεύουμε ότι είμαστε κατ' ουσίαν καλύτερες από τους άνδρες μέσα στο οικιακό βασίλειο: από τα παιδιά μέχρι την κουζίνα. Μιλάω για εκείνα που δεν θέλουμε στην πραγματικότητα να εγκαταλείψουμε. Και για τους ρόλους που πολλές από εμάς θέλουν να παίζουν οι άνδρες, αλλά και τους ρόλους που είμαστε διατεθειμένες να τους αφήσουμε να παίξουν».

Αυτού του είδους ο γυναικείος σοβινισμός είναι σαφώς πιο υπόγειος, πιο πολυσύνθετος, πιο αυτάρεσκος. «Φαντάζεσαι πώς θα γίνει το σπίτι αν δεν είμαι εγώ εκεί;». «Πρέπει να γυρίσω γρήγορα γιατί δεν έχει μάθει να ζεσταίνει το μπιμπερό». «Θα πάρω τηλέφωνο να του θυμίσω ξανά να του βάλει ορό για το συνάχι». «Θα τα τάιζε πίτσα κάθε βράδυ», «Δυστυχώς, θα πάει μόνος του να πάρει αύριο τους βαθμούς γιατί έχω πολλή δουλειά» είναι μερικά μόνο από αυτά που έχω προσωπικώς σταχυολογήσει (ενδεχομένως κάποια εξ αυτών να τα έχω εκστομίσει εγώ η ίδια). Όπως θα γράψει στο «New York Magazine» η ψυχοθεραπεύτρια Μπάρμπρα Κας: «Τόσο πολλές γυναίκες θέλουν να ελέγχουν τη γονεϊκότητα των συζύγων τους... Ο σεξισμός εσωτερικοποιείται». Ακόμη και η πλέον σκληροπυρηνική μεταφεμινίστρια που φλέγεται από φιλοδοξία και lean in (σ.σ.: «βγες μπροστά») οίστρο, διακηρύσσοντας νυχθημερόν την ανάγκη ίσης κατανομής των οικιακών αγγαρειών, θα υποπέσει κάποια στιγμή στον πειρασμό, εξαιτίας αυτού που η ίδια θεωρεί «εξελικτικό πλεονέκτημα».

Αποτέλεσμα; Όπως ακριβώς η γυναίκα προσπαθεί επί ματαίω να αντεπεξέλθει στους ρόλους και τις ρουτίνες μιας αγοράς εργασίας σχεδιασμένης αποκλειστικά από άνδρες, έτσι και ο άνδρας καλείται να περάσει μέσα στο σπίτι του από εξονυχιστική συνέντευξη για μια θέση CΕΟ καπαρωμένη προ πολλού. Όσες προσπάθειες και αν καταβάλλει ο ίδιος, ένα μαινόμενο, θηλυκό control freak θα σπεύσει να τον κάνει να νιώσει ανέτοιμος, ανεπαρκής, ακατάλληλος. Στο τέλος, εκείνος θα αναγκαστεί να ανταποκριθεί σε αυτό που οι ψυχολόγοι αποκαλούν «απειλή του στερεοτύπου» και εστιάζει στον στενό συσχετισμό μεταξύ προσδοκιών και απόδοσης (π.χ. τα κορίτσια θεωρούνται ότι δεν έχουν κλίση στα μαθηματικά και έτσι «πατώνουν» στο διαγώνισμα των μαθηματικών). Και θα ανταποκριθεί και αυτός στα «προαπαιτούμενα» του φύλου του: θα αφήσει το σπίτι άνω-κάτω, θα ζεματίσει το γάλα στο μπιμπερό (και δεν θα δοκιμάσει τη θερμοκρασία του στον καρπό του, όπως μόνο η μάνα γνωρίζει), θα ταΐζει τα παιδιά πίτσα κάθε βράδυ, θα ξεχάσει τον ορό αλλά και το όνομα της φιλολόγου στο σχολείο.

Υποθέτω, κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει εύκολα από αυτόν τον οικόσιτο σεξισμό. Ούτε αυτός ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ. Ο διευθύνων σύμβουλος του Facebook, που μόλις ανακοίνωσε περιχαρής ότι θα πάρει δύο μήνες γονική άδεια όταν αφιχθεί η κόρη του (εισπράττοντας μάλιστα 300.000 like), δεν φαίνεται να γνωρίζει με τι αρχέγονες δυνάμεις τα βάζει.

Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2015

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=760132