Εσχατολογίες και τέρατα

Η καταστροφολογία είναι μέσα στο αίμα των ανθρώπων. Ισως επειδή δεν υπάρχει ιστορική περίοδος που οι άνθρωποι να μη φοβούνταν κάτι: τα φυσικά φαινόμενα, τις φυσικές καταστροφές, την μήνιν των θεών, τις αρρώστιες και φυσικά... το τέλος του κόσμου.

Η γνώση της βεβαιότητας του τέλους μπορεί να είναι τρομακτική, αλλά από την άλλη ενδεχομένως να δίνει δύναμη. Τουλάχιστον σε όποιον μπορεί να την προβλέψει και σε όσους έχουν προετοιμαστεί για το επόμενο στάδιο. Γιατί, αυτομάτως, αυτοί είναι κάτι σαν «εκλεκτοί».

Ωστόσο μέχρι τώρα, και όπως όλοι θα έχετε διαπιστώσει, καμία από τις θεωρίες καταστροφής δεν επιβεβαιώθηκε. Η Γη συνεχίζει να υπάρχει και να γυρίζει περί τον άξονά της, οι πάγοι στους πόλους μπορεί να λιώνουν αλλά δεν ντελαπάρουν τον πλανήτη, η αλλαγή της χιλιετίας έγινε χωρίς να τρελαθούν τα κομπιούτερ και η ζωή συνεχίζει να συνεχίζεται... Με την απειλή του 2012 οπότε, κατά τους Μάγιας, η ανθρωπότητα δεν θα τη γλιτώσει. Τότε υποτίθεται πως οι πλανήτες θα ευθυγραμμιστούν, οι θάλασσες θα πλημμυρίσουν, θα γίνουν σεισμοί και ένα σωρό ακόμα συμφορές...

Και επειδή οι προφητείες καταστροφής δεν φαίνεται να σταματούν ποτέ, ας δούμε μαζί ορισμένες από αυτές, όπως διατυπώθηκαν στο παρελθόν.

* Οι Μιλερίτες

Ο Γουίλιαμ Μίλερ (1782 - 1849) από μικρός είχε παθιαστεί με τα ιερά κείμενα. Και κάποια στιγμή ο Θεός τού... «μίλησε» μέσα από τις σελίδες της Αγίας Γραφής. Ετσι ο Μίλερ άρχισε να διαδίδει ότι όλες οι πληροφορίες για την έλευση της Δευτέρας Παρουσίας υπάρχουν ανάμεσα στις γραμμές της Αγίας Γραφής και τοποθετούσε την ημερομηνία αυτή μεταξύ της 21ης Μαρτίου 1843 και της 21ης Μαρτίου του 1844. Σύντομα δημιούργησε ορδές οπαδών. Οι λεγόμενοι «Μιλερίτες» μαζί με τον πνευματικό τους ηγέτη κατέληξαν τελικά στο συμπέρασμα ότι η Δευτέρα Παρουσία, όπως αυτή περιγράφεται στα κείμενα, θα έρθει στις 23 Απριλίου 1843. Επικράτησε πανικός, υστερία, άνθρωποι χάριζαν τις περιουσίες τους με την ελπίδα να κερδίσουν μια θέση στον Παράδεισο... Ωσπου η 23η Απριλίου πέρασε και η 24η ξημέρωσε κανονικά. Και ύστερα η 25η. Και αισίως φτάσαμε μέχρι σήμερα.

* Η Πύλη του Ουρανού

Τη δεκαετία του '90 οι ηγέτες μιας ομάδας που ονομαζόταν «Πύλη του Ουρανού», οι Marshall Applewhite και Bonnie Nettles, είχαν καταφέρει να πείσουν ότι η μοίρα του πλανήτη είναι κάποια στιγμή να ανακυκλωθεί. Και ότι μοναδική σωτηρία για τον άνθρωπο θα ήταν να «εγκαταλείψει το πλοίο» ώστε να μπορεί να επιστρέψει «στο επόμενο επίπεδο, όποτε αυτό θα ήταν έτοιμο». Από τότε όμως, είμαστε σταθερά στο ίδιο επίπεδο!

* Ο Νοστράδαμος

Από τους πλέον διάσημους καταστροφολόγους, ο Μισέλ ντε Νοστρεντάμ έγινε διάσημος από τις συλλογές προφητειών σε τετράστιχα που εξέδωσε. Το βιβλίο του «Les Propheties» (σ.σ.: «Οι Προφητείες»), που εκδόθηκε το 1555, είναι γεμάτο από προβλέψεις, πολλές από τις οποίες, όπως ισχυρίζονται οι οπαδοί του, έχουν βγει αληθινές. Ο Νοστράδαμος υποτίθεται ότι εκτός των άλλων προέβλεψε και τον ίδιο του τον θάνατο. Λέγεται ότι «είδε» τους παγκόσμιους πολέμους, ότι «είδε» ακόμα και το όνομα του Χίτλερ (αναγραμματισμένο) καθώς και πολλές ακόμα συμφορές. Ωστόσο, οι σύγχρονοι μελετητές θεωρούν ότι οι προφητείες του ήταν κάτι σαν τις μαντείες της Πυθίας. Μπορούσαν, δηλαδή, να διαβαστούν με πολλούς τρόπους και αυτή ήταν τελικά και η επιτυχία του Νοστράδαμου.

* Η αλλαγή της χιλιετίας

Θα θυμάστε ότι στην αλλαγή της χιλιετίας, όταν το 1999 έδινε τη θέση του στο 2000, οι θεωρίες καταστροφολογίας έδιναν και έπαιρναν. Το τέλος θα ερχόταν από την... τεχνολογία, με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές ανίκανους να λειτουργήσουν αφού δεν θα αναγνώριζαν την αλλαγή (!). Και παρότι δεν υπήρχαν συγκεκριμένα στοιχεία για το πώς ακριβώς θα καταστρεφόμασταν (και αυτό ήταν και το τρομακτικό στην ιστορία), πολύς κόσμος πέρασε τότε μαύρη πρωτοχρονιά. Τελικά το 2000 μπήκε κανονικά, χωρίς σημαντικές απώλειες (άντε να κάηκε κανένα pc από τις αυξομειώσεις τάσης του ρεύματος).

Περισσότερες καταστροφές, αλλά και μια ενδιαφέρουσα μελέτη της NASA που εξηγεί γιατί η Γη είναι απίθανο να καταστραφεί (εκτός και αν αναλάβει ο άνθρωπος!) στα:

* http://en.wikipedia.org/wiki/Eschatology

* www.history.com/content/armageddon

* http://www.nostradamus.org

**http://en.wikipedia.org/wiki/Year_2000_problem

**www.nasa.gov/topics/earth/features/2012.html

Της Μαρίας Μυστακίδου

Πηγή :

ΕΛΕΥΘΕΡΤΥΠΙΑ

http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=106417

Η επιβίωσή μας εξαρτάται από την υγεία των ωκεανών

Ο πλανήτης Γη διαθέτει δύο «πνεύμονες» για την παραγωγή του πολύτιμου για τη ζωή οξυγόνου. Και ενώ όλοι γνωρίζουν ότι ο πρώτος «πνεύμονας» συγκροτείται από τα χερσαία φυτά και τα δάση, πολύ λιγότεροι υποψιάζονται ότι οι ωκεανοί αποτελούν τον δεύτερο πολύτιμο «πνεύμονα» ζωής στον πλανήτη μας. Το ένα στα δύο μόρια οξυγόνου που αναπνέουμε παράγεται από θαλάσσιους μικροοργανισμούς.

Οι ωκεανοί καλύπτουν τα δύο τρίτα της επιφάνειας της Γης και όχι μόνο φιλοξενούν ποικίλα είδη ψαριών αλλά περιλαμβάνουν και τεράστιες εκτάσεις υγρών λειμώνων στους οποίους ζει το γνωστό σε όλους πλαγκτόν καθώς και πολλοί άλλοι συμβιοτικοί μικροοργανισμοί. Μέσω της φωτοσυνθετικής τους δραστηριότητας αυτοί οι θαλάσσιοι μικροοργανισμοί αποτελούν όχι μόνο μια πολύ σημαντική πηγή οξυγόνου, αλλά και μια τεράστια δεξαμενή αποθήκευσης διοξειδίου του άνθρακα (CO2). Υπολογίζεται μάλιστα ότι απορροφούν περισσότερο από το μισό του επιβλαβούς CO2 που παράγεται πάνω στη Γη.

Θα έπρεπε λοιπόν να είναι σε όλους φανερό ότι η προστασία των ωκεανών και των οργανισμών που ζουν μέσα σε αυτούς είναι κάτι που μας αφορά άμεσα, γιατί από αυτήν εξαρτάται η ποιότητα της ζωής στον πλανήτη μας. Παραδόξως, αυτό το σύνθετο οικοσύστημα έχει ελάχιστα μελετηθεί, μολονότι απειλείται από τις δραματικές κλιματικές αλλαγές και τη γενικευμένη οικολογική υποβάθμιση. Αυτό το γνωστικό κενό επιχειρεί να καλύψει η διεθνής επιστημονική αποστολή Tara Oceans με το τριετές ταξίδι της στους επτά ωκεανούς του πλανήτη για να μελετήσει τους μηχανισμούς που ρυθμίζουν την ποιότητα ζωής των ωκεανών.

Ποιος είναι ο στόχος αυτού του πολύχρονου ερευνητικού ταξιδιού;

«Οι ωκεανοί περιέχουν τεράστιες ποσότητες μικροοργανισμών: ιούς, βακτήρια, πολυκύτταρους και σύνθετους μικροοργανισμούς όπως τα φύκη και άλλους οργανισμούς που τρέφονται από τα φύκη, πολυκύτταρους μικροοργανισμούς που μοιάζουν με μικρά οστρακοειδή ή θαλάσσια έντομα και νύμφες ψαριών. Τα μονοκύτταρα φύκη χρησιμοποιούν την ηλιακή ενέργεια και χημικές ουσίες διαλυμένες στο νερό για να τραφούν (όπως το διοξείδιο του άνθρακα), με αποτέλεσμα οι άλλοι οργανισμοί να βρίσκονται σε εξάρτηση από αυτά. Το σύνολο αυτών των οργανισμών, που αντιστοιχούν σε μια σημαντική μάζα ζωής του πλανήτη, είναι συνεπώς το θεμέλιο της διατροφικής αλυσίδας των ωκεανών. Πρόκειται λοιπόν για τον βιολογικό αντιδραστήρα της θαλάσσιας ζωής. Από την άλλη μεριά, οι εν λόγω οργανισμοί βρίσκονται στο επίκεντρο του πλανητικού μηχανισμού της κλιματικής ρύθμισης, δεδομένου ότι είναι υπεύθυνοι για την παραγωγή της μισής ποσότητας του οξυγόνου που αναπνέουμε αλλά και για την κατακράτηση του διοξειδίου του άνθρακα.

Δυστυχώς δεν γνωρίζουμε πολλά πράγματα για τη θέση των περισσότερων από αυτούς τους οργανισμούς στο γενεαλογικό δέντρο της ζωής. Η ζωή μάλλον εμφανίστηκε στους ωκεανούς και άρχισε να εξελίσσεται και να διαφοροποιείται μέσα στο θαλάσσιο περιβάλλον. Το περιβάλλον αυτό είναι πολύ διαφορετικό από το χερσαίο περιβάλλον. Πρόκειται για ένα υγρό περιβάλλον χωρίς φυσικά σύνορα, μέσα στο οποίο οι οργανισμοί δεν αισθάνονται παρά ελάχιστα τη βαρύτητα. Συνεπώς μπορούμε με το πρόγραμμά μας να θέσουμε ενδιαφέροντα ερωτήματα σχετικά με τους μηχανισμούς που ρύθμισαν την εξέλιξη των θαλάσσιων μικροοργανισμών.

Ο στόχος λοιπόν του Tara είναι να ανακαλύψει τη θαλάσσια βιοποικιλότητα και να διερευνήσει την ιδιαίτερη φύση της στους ωκεανούς του κόσμου προκειμένου να την κατανοήσουμε καλύτερα, να προσπαθήσουμε δηλαδή να κατανοήσουμε τον τρόπο που εξελίχθηκε κατά το παρελθόν και τον τρόπο που ενδεχομένως θα εξελιχθεί στο άμεσο μέλλον ανάλογα με τις κλιματικές και περιβαλλοντικές αλλαγές».

Πηγή:

http://www.enet.gr/?i=news.el.episthmh-texnologia&id=106423

Η θάλασσα θεών και ανθρώπων στην αρχαία ελληνική τέχνη

Αγγεία πολύχρωμα,

ποτισμένα στην αρμύρα

Στη θαλάσσια Θεογονία πανάρχαιοι θεοί όπως ο Ωκεανός και οι κόρες του Ωκεανίδες ή ο Νηρέας με τις Νηρηίδες του, αλλά και ήρωες, νύμφες, τέρατα και ζώα του υγρού στοιχείου παρελαύνουν σε μια σχεδόν ατέλειωτη σειρά μύθων, που συνδέονται με γεγονότα μεγάλα και θαυμαστά, άξια για να τα θυμούνται οι άνθρωποι της εποχής και να τα αφηγούνται. Με όλους τους τρόπους. Την προφορική αφήγηση από στόμα σε στόμα, τη γραπτή μέσα από τα κείμενα των αρχαίων συγγραφέων, την παραστατική στον γλυπτό διάκοσμο των ναών, στα έργα γλυπτικής, στα νομίσματα ακόμη, και φυσικά στα αγγεία. Ειδικά σε αυτά τα τελευταία, τα οποία λόγω της πληθώρας τους ως αρχαιολογικά ευρήματα αλλά και λόγω της ελευθερίας που παρείχαν στους δημιουργούς τους στη σύνθεση των παραστάσεων αποτελούν πολύτιμη πηγή πληροφοριών για όλη την αρχαιότητα. Δεν είναι παράξενο λοιπόν που η κεραμική, χάρη στην ποικιλία των σχημάτων και των διακοσμητικών επιφανειών των αγγείων, είναι η τέχνη που περισσότερο από άλλες ανέπτυξε ένα πλούσιο θαλάσσιο θεματολόγιο.

Τα δελφίνια και τα χταπόδια της Κνωσού, τα χελιδονόψαρα της Μήλου, οι σκηνές με ιστιοφόρα ή κωπήλατα πλοία είναι από τις πρώτες παραστάσεις με θαλάσσια θέματα που εμφανίζονται στη Μινωική εποχή. Ακόμη και στη Γεωμετρική περίοδο, όπου οι αυστηρές γραμμές επικρατούν, η θάλασσα είναι παρούσα μέσα από σκηνές με ναυμαχίες ή ναυάγια. Ενώ στην Αρχαϊκή εποχή, η οποία χαρακτηρίζεται από τον μεγάλο αποικισμό, τα πολεμικά συνήθως πλοία σχεδιάζονται λεπτομερειακά, ενώ τα γνωστά επεισόδια από τον περίπλου του Οδυσσέα ή από την Αργοναυτική Εκστρατεία έχουν την πρώτη θέση.

Ο κυρίαρχος

Ο θρήνος των Νηρηίδων, κορινθιακή μελανόμορφη υδρία (560-550 π.Χ.) του Ζωγράφου του Δάμωνα, από την Ετρουρία (Μουσείο Λούβρου)

Γιος του Κρόνου και της Ρέας, κυρίαρχος στο βασίλειο της θάλασσας, ο Ποσειδώνας ζούσε σύμφωνα με τους ποιητές σε χρυσοποίκιλτο παλάτι που βρισκόταν στον βυθό, ενώ ταξίδευε με άρμα που έσυραν φανταστικά ζώα και το ακολουθούσαν θαλάσσιοι δαίμονες και Νηρηίδες. Στις παραστάσεις εμφανίζεται πάντα κρατώντας τρίαινα ως σκήπτρο της εξουσίας του, ενώ συχνά απεικονίζονται και τα αποτελέσματα της οργή του σε όσους δεν τον σέβονται - όπως ο Οδυσσέας, που τύφλωσε τον γιο του Πολύφημο. Πολλές εξάλλου είναι οι παραστάσεις στις οποίες τον συνοδεύει η νόμιμη σύζυγός του Αμφιτρίτη, κόρη του Νηρέα. Ο γιος του Τρίτωνας, μισός άνθρωπος - μισός ψάρι, ενσαρκώνει την αγριότητα της θάλασσας και στις παραστάσεις άλλοτε παλεύει με τον Ηρακλή ενώ άλλοτε βοηθά τους Αργοναύτες να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Αρπακτικοί δαίμονες της θάλασσας εξάλλου είναι και η Σκύλλα, η Χάρυβδη και οι Σειρήνες.

Ο αγαθοποιός

Ο Τρίτων μεταφέρει στην αγκαλιά του τον Θησέα, μηλιακό πήλινο ανάγλυφο, 470-460 π.Χ. (Μουσείο Λούβρου)

Στον αντίποδα, ο Νηρέας και οι κόρες του είναι οι αγαθοποιοί θεότητες της ελληνικής μυθολογίας. Οι Νηρηίδες ήταν απειράριθμες κατά τον μύθο, όσες δηλαδή και τα κύματα της θάλασσας. Νύμφες του νερού στην αρχαιότητα, απεικονίζονται από τους ζωγράφους κρατώντας δελφίνια, ενώ στη νεότερη ελληνική παράδοση θα μετατραπούν σε καλές νεράιδες. Η αγγειογραφία πάντως ενδιαφέρεται περισσότερο για τη Θέτιδα, μητέρα του Αχιλλέα, που ήταν πιο σημαντική από όλες.

Τέλος, η Αφροδίτη, η θεά της ομορφιάς και του έρωτα, που έχει άμεση σχέση με το υγρό στοιχείο, αποτελεί το πλέον προσφιλές θέμα αναδυόμενη από τη θάλασσα. Πρόκειται για έναν τεράστιο θαλάσσιο θίασο, γοητευτικό όσο και οι μύθοι που τον περιβάλλουν.

Τα ταξίδια του Διονύσου

Ξαπλωμένος νωχελικά σε ένα πολεμικό πλοίο του οποίου η πλώρη καταλήγει σε ρύγχος κάπρου και η πρύμνη σε κεφάλι ψηλόλιγνου κύκνου, ντυμένος με ολοκέντητο ιμάτιο, ο Διόνυσος, προστάτης της Φύσης, ταξιδεύει. Είναι στεφανωμένος με κισσό, κρατάει κέρας για το κρασί και πάνω από το κατάρτι του πλοίου του δύο κληματαριές προσφέρουν σκιά στον θεό, γεμάτες με τσαμπιά σταφύλια. Γύρω, στην υπέρυθρη θάλασσα που παραπέμπει στον ομηρικό «οίνοπα πόντον», δελφίνια κολυμπούν. Πρόκειται για μία από τις ωραιότερες παραστάσεις του Διονύσου σε αυτή τη αττική κύλικα του 540-530 π.Χ., δημιούργημα του αγγειοπλάστη Εξηκία. Ο θεός του κρασιού που γυρίζει τον κόσμο για να διαδώσει τις τελετές του και την καλλιέργεια της αμπέλου είναι ο πρωταγωνιστής μιας από τις πιο πρωτότυπες σκηνές της αγγειογραφίας. Αυτό το «μαγικό» ταξίδι συσχετίζεται μάλιστα με το μυθολογικό επεισόδιο της αιχμαλωσίας του από τυρρηνούς πειρατές κατά τη διαδρομή του από τη Νάξο στη Ικαρία.

Οταν ο θεός, για να τους τιμωρήσει, έκανε το πλοίο να πλημμυρίσει με κρασί, μετέτρεψε τον ιστό σε κληματαριά και ο ίδιος πήρε τη μορφή λιονταριού.

Απόσπασμα από την παρουσίαση που έκανε στο "ΒΗΜΑ" για το βιβλίο της Αρχαιολόγου κας Αλίκης Σαμαρά -Κάουφμαν «Η θάλασσα θεών και ανθρώπων στην αρχαία ελληνική τέχνη» η κα Μαρία Θέρμου. (http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=301913&dt=28/11/2009)

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΑΤΗ

ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ

ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΠΡΩΊ

Κ α λ ό Τ α ξ ί δ ι

Δεν είμαστε τίποτα…

Μια σκόνη στο διάστημα…

Και η Γη είναι σαν σκόνη στο διάστημα…

Είμαστε σκόνη της σκόνης….

Η ζωή μας σε αστρική διάσταση είναι σαν κλάσμα δευτερολέπτου….

Είμαστε περαστικοί….

Οι στενοχώριες και τα προβλήματά μας είναι επομένως ασήμαντα

Θα πρέπει κάθε μέρα να τη ζούμε ειρηνικά,

σαν να μην πρόκειται αύριο να ζούμε…..

……

Μίλτος

Σε ευχαριστώ πολύ Μίλτο. Θα μας λείψει.

ΟΤΤΟ ΡΕΧΑΓΚΕΛ : Ο ΜΑΚΡΟΒΙΟΤΕΡΟΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ

Η δημοσιονομική πειθαρχία

του κ. Ρεχάγκελ

Στο ποδόσφαιρο, όπως και στην οικονομία, το ζήτημα της πειθαρχίας είναι καθοριστικής σημασίας. Αλλωστε το ίδιο το ποδόσφαιρο δεν είναι παρά μια ιδιοφυής ανακάλυψη κάποιων άγγλων παιδαγωγών, οι οποίοι περί το μέσον του 19ου αιώνα εκλήθησαν να εφεύρουν ένα παιχνίδι που θα μάθαινε τι εστί πειθαρχία στα ατίθασα αγροτόπαιδα, τα οποία λόγω της βιομηχανικής επανάστασης εγκατέλειπαν τους αγρούς και συνέρρεαν, μαζί με τους γονείς τους, στις πόλεις. Εφηύραν λοιπόν ένα παιχνίδι που επέτρεπε μεν τη σωματική βία (π.χ., τα σπρωξίματα ώμο με ώμο), αλλά που απαγόρευε απολύτως στα παιδιά να πιάνουν την μπάλα με τον συνήθη εύκολο τρόπο, δηλαδή με τα χέρια τους. Με άλλα λόγια υποχρέωνε τα αγροτόπαιδα αφενός μεν να μαθαίνουν να λειτουργούν ομαδικά - κάτι που η ζωή στις πόλεις και οι δουλειές στα εργοστάσια το απαιτούσαν-, αφετέρου δε να πειθαρχούν σε κανόνες, έστω και αν με αυτούς η ζωή τους γινόταν, σε πρώτη φάση, δυσκολότερη. Το αντίτιμο για όλα αυτά ήταν η πελώρια χαρά που αισθάνονται οι ποδοσφαιριστές όταν η ομάδα τους καταφέρνει να στείλει την μπάλα στα δίχτυα της αντιπάλου.

Σχεδόν έναν αιώνα μετά την εισαγωγή του ποδοσφαίρου και στη χώρα μας, όλα αυτά εξακολουθούν να ισχύουν, και μάλιστα με το παραπάνω. Τα τελευταία χρόνια έχει πλέον καταστεί σαφές ότι μια καλή ομάδα με 11 μέτριους παίκτες μπορεί άνετα να επιβληθεί σε ένα ανοργάνωτο συνονθύλευμα με 11 σολίστ.

Στην Ελλάδα το πόσο σημαντικά είναι το ομαδικό πνεύμα και η πειθαρχία στο ποδόσφαιρο μας το έμαθε καλύτερα απ΄ όλους ο κ. Οτο Ρεχάγκελ.

Ο άνθρωπος που έφθασε σε μια χώρα ποδοσφαιρικών κατσαπλιάδων, ανέλαβε μια εθνική ομάδα την οποία κανένας δεν ήθελε να βλέπει και στην οποία κανένας δεν ήθελε να παίζει, και σιγά σιγά την έμαθε όχι μόνο να νικάει, αλλά και να κάνει τα αδύνατα δυνατά. Να γίνει δηλαδή πρωταθλήτρια Ευρώπης.

Για το έργο του αυτό ο κ. Ρεχάγκελ αγαπήθηκε και μισήθηκε σε τέτοιον βαθμό, ώστε η περίπτωσή του να θυμίζει (θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου) τον Κολοκοτρώνη. Τον άνθρωπο που συνέβαλε περισσότερο από όλους στη δημιουργία του σύγχρονου ελληνικού κράτους και τον οποίο οι ελληναράδες της εποχής δεν δίστασαν να φυλακίσουν.

Το τι έχει ακούσει ο κ. Ρεχάγκελ όλα αυτά τα χρόνια, αρχής γενομένης από τους τηλεοπτικούς και μη αστέρες του ελληνικού αθλητικού Τύπου, δύσκολα περιγράφεται. Ο ίδιος ουδέποτε απάντησε, συνεχίζει να κάνει τη δουλειά του όπως νομίζει και η περίπτωσή του μάλλον θυμίζει το κινέζικο γνωμικό «τα σκυλιά γαβγίζουν, η άμαξα προχωρεί». Για τη Νότια Αφρική εσχάτως.

Απόσπασμα από το ομότιτλο άρθρο
του Μανώλης Σπινθουράκης
που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα:
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artId=301972&dt=28/11/2009
το Σάββατο 28 Νοεμβρίου 2009

Γ. Τοπαλίδης: «Θα ήταν το τελευταίο παιχνίδι»

Ο Γιάννης Τοπαλίδης (δεξιά) με τον Οτο Ρεχάγκελ, στον πρώτο αγώνα κατά της Ουκρανίας.

Για την πρόκριση της Εθνικής ομάδας επί της Ουκρανίας στο Μουντιάλ, αλλά και για το στόχο της στην κορυφαία διοργάνωση που θα διεξαχθεί το καλοκαίρι του 2010 στα γήπεδα της Νοτίου Αφρικής, μίλησε σε αθλητικό ραδιοφωνικό σταθμό ο συνεργάτης του Οτο Ρεχάγκελ, Γιάννης Τοπαλίδης.

«Διαισθανόμασταν πως σε περίπτωση που δεν πήγαινε κάτι καλά, αυτό θα ήταν το τελευταίο μας παιχνίδι. Δεν θέλει πολύ μυαλό να το καταλάβεις. Όμως δεν σκεφτόταν κανείς το δικό του μέλλον. Η μεγαλύτερη πίεση ήταν να φτάσουμε στο Παγκόσμιο Κύπελλο», ενώ για το κλίμα στην εθνική απάντησε:

«Ήταν πάντα καλό και παραμένει. Δεν ξέρω από πού βγήκαν αυτά τα πράγματα από τα ΜΜΕ για άσχημο κλίμα στα αποδυτήρια. Το μόνο που είχε συμβεί ήταν να πει ένας παίκτης στον άλλο στο ημίχρονο ενός αγώνα ''μη φωνάζεις, μας αγχώνεις''. Όταν τα αποτελέσματα δεν είναι καλά, όλοι είμαστε στενοχωρημένοι. Το κλίμα όμως ουδέποτε διαταράχθηκε».

Όσο για τους αντιπάλους της εθνικής στη Νότιο Αφρική, σχολίασε: «Δεν έχουμε κάποια ιδιαίτερη προτίμηση. Απολαμβάνουμε αυτό που πετύχαμε, είναι μεγάλη επιτυχία. Έχουμε πάει σε δύο Euro, ένα Συνομοσπονδιών και τώρα ένα Μουντιάλ τα τελευταία χρόνια. Η προετοιμασία δεν θα γίνει στη Γερμανία».

Οτο Ρεχάγκελ: Το φθινόπωρο στη Γερμανία

Να πετύχει κάτι καλό στο Μουντιάλ και να αποχωρήσει από τον πάγκο της εθνικής μας ομάδας ευτυχισμένος, είναι ο στόχος του Οτο Ρεχάγκελ, όπως τον αποκάλυψε μιλώντας στο περιοδικό «World Soccer».

Μετά το Μουντιάλ, γυρίζω στη χώρα μου.

Ο Γερμανός, που είναι ο μακροβιότερος και πιο επιτυχημένος προπονητής που έχει περάσει από την Εθνική Ελλάδος, σκοπεύει να επιστρέψει στη χώρα του μετά το Μουντιάλ του ερχόμενου καλοκαιριού...

«Δεν ξέρω τι θα γίνει στη Νότιο Αφρική. Σε ένα τέτοιο τουρνουά, χρειάζεται και τύχη. Μακάρι να την έχουμε, για να πετύχουμε και κάτι καλό, ώστε να μπορώ να αποχωρήσω ευτυχισμένος μετά το Μουντιάλ.

Θέλουμε να πάμε όσο το δυνατόν πιο μακριά γίνεται», δήλωσε ο Ρεχάγκελ, ο οποίος, έχοντας αναλάβει τα καθήκοντά του στις 5 Σεπτεμβρίου του 2001 και τη βαριά ήττα με 1-5 από τη Φινλανδία στο Ελσίνκι, συμπλήρωσε 100 παιχνίδια στην τεχνική ηγεσία της ομάδας, στο τελευταίο παιχνίδι με την Ουκρανία.

Ο απολογισμός του στον πάγκο της Ελλάδας είναι 52 νίκες, 22 ισοπαλίες και 26 ήττες.

Για πρώτη φορά θα οδηγήσει την εθνική ομάδα σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου, καθώς ήταν ο μοναδικός στόχος που δεν είχε εκπληρωθεί στο διάστημα της παρουσίας του, μετά την πρώτη αποτυχημένη προσπάθεια στο Μουντιάλ του 2006, που είχε διεξαχθεί στην πατρίδα του.

Πηγή:

Ναυτεμπορική

http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=1746502

Νέοι ρόλοι, νέες δόξες

θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε ιστορικό συμβιβασμό τριτοκοσμικού τύπου. Ύστερα από μια σύντομη περιπέτεια, ένα δημοφιλές αναψυκτικό γνωρίζει νέες δόξες σε νέους ρόλους.

Η Κόκα-Κόλα γνώρισε μια δύσκολη χρονιά στην Ινδία. Οι αγρότες του κρατιδίου Άντρα Πραντές διαδήλωναν κάθε τόσο εναντίον της επιχείρησης κατηγορώντας την άτι αντλεί υπερβολικά μεγάλες ποσότητες νερού για τα εμφιαλωτήριά της. Και μια επιτροπή που συγκρότησε η κυβέρνηση διαπίστωσε ότι το συγκεκριμένο αναψυκτικό, όπως και η Πέπσι-Κόλα, περιέχει απαράδεκτα υψηλές ποσότητες υπολειμμάτων από εντομοκτόνα. Οι εντάσεις ήταν συνεχείς. Η συμβολικά σύγκρουση Βορρά - Νότου είχε φτάσει στο απόγειό της.

Ώσπου, ως εκ θαύματος, τα πράγματα ηρέμησαν. Όχι μόνο συμφιλιώθηκαν οι Ινδοί με την Κόκα-Κόλα, αλλά ανέπτυξαν μαζί της μια νέα σχέση φιλίας και συνεργασίας. Ναι, οι πωλήσεις του αναψυκτικού αυξήθηκαν. Με τη διαφορά ότι οι αγρότες δεν το αγόραζαν για να το πιουν, ή για να το δώσουν στα παιδιά τους, αλλά για να ψεκάσουν τα χωράφια τους! Τον περασμένο μήνα, εκατοντάδες αγρότες του Άντρα Πραντές και του Σσπσγκάρ χρησιμοποίησαν αυτή τη μέθοδο για να προστατεύσουν τις καλλιέργειες βαμβακιού και πιπεριάς. Τους ερχόταν πιο φτηνά από τα προϊόντα που προτείνουν η Monsanto, η Shell και οι άλλες εταιρείες: ένα λίτρο συνηθισμένου εντομοκτόνου κοστίζει 10.000 ρουπίες (κάπου 170 ευρώ), ενώ ενάμισι λίτρο Κόκα-Κόλα που παρασκευάζεται στην Ινδία δεν στοιχίζει πάνω από 30 ρουπίες (πενήντα λεπτά). Και τα αποτελέσματα είναι θαυματουργά. «Διαπίστωσα ότι λίγο μετά τον ψεκασμό τα βλαβερά έντομα πεθαίνουν», λέει ένας αγρότης σε τοπική εφημερίδα.

Είναι αλήθεια πως η Κόκα-Κόλα έχει και άλλες χρησιμότητες. Καθαρίζει αποτελεσματικά την τουαλέτα, προστατεύει από τη σκουριά, ενώ ένα νέο (και όχι ιδιαίτερα επιτυχημένο) προϊόν της, που ονομάζεται New Coke, λέγεται ότι χρησιμοποιήθηκε στην Κίνα ως σπερμοτοξικό διάλυμα. Για να μην κατηγορηθούμε πάντως ότι κάνουμε διαφήμιση, πρέπει να πούμε ότι οι αγρότες της Ινδίας χρησιμοποιούν για τους ψεκασμούς τους και άλλα αναψυκτικά, όπως η Πέπσι- Κόλα ή η Thums Up. «Οι αγρότες χρησιμοποιούσαν πάντα σακχαρούχα διαλύματα για να παρακινούν τα κόκκινα μυρμήγκια να τρώνε τις κάμπιες», παρατηρεί ένας γνωστός Ινδός αγρονόμος, ο Ντεβιντέρ Σάρ μα. «Η Κόκα-Κόλα φαίνεται πως παίζει τον ίδιο ρόλο. Νομίζω λοιπόν πως βρήκε επιτέλους την αληθινή χρησιμότητά της».

Η εταιρεία πάλι όμως δεν είναι ευχαριστημένη. Εκπρόσωπος της Κόκα-Κόλα στην Ατλάντα αποδοκίμασε δημοσίως τη χρήση του αναψυκτικού στα χωράφια, λέγοντας ότι δεν υπάρχει κανένα επιστημονικό στοιχείο που να δικαιολογεί την αποτελεσματικότητα αυτής της μεθόδου. Τα αναψυκτικά μας δεν έχουν τα ίδια αποτελέσματα με τα εντομοκτόνα, τόνισε, σε μια σπάνια επίδειξη βιομηχανικής αλληλεγγύης προς τις εταιρείες που παράγουν τα τελευταία. Αυτό όμως που έχει εν τέλει σημασία δεν είναι η κατανάλωση; Δεν αρκεί που οι Ινδοί αγοράζουν ξανά Κόκα-Κόλα, πρέπει υποχρεωτικά και να την πίνουν.

Πηγή:
TO BHMA
[Διαστάσεις] Του Μιχάλη Μητσού / mmitsos@dolnetgr