INKA : ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ

ΙΝΚΑ – ΔΤ 432 29.04.13

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ

ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΟΥΣ ΑΕΡΙΤΖΗΔΕΣ

Το νερό είναι φυσικό, κοινωνικό και εθνικό αγαθό. Δεν επιτρέπεται η εμπορευματοποίησή του. Το διαχειρίζεται το κράτος, όχι με σκοπό το κέρδος, αλλά την είσπραξη από τους πολίτες των ελάχιστων λειτουργικών εξόδων για να έχει τη δυνατότητα να τους παρέχει φτηνό, καθαρό νερό.

 Στα πλαίσια του νέου ολοκληρωτισμού, χρησιμοποιείται για κερδοσκοπία από εταιρείες αεριτζήδων (που μας «πουλάνε» τα φυσικά και κοινωνικά μας δικαιώματα χωρίς να παράγουν τίποτα) και που θα διαθέτουν ακριβό και κακής ποιότητας νερό. Σε αρκετές περιπτώσεις, η χαμηλή ποιότητα του νερού οδήγησε σε μαζικές μολύνσεις, όπως στη Ν. Αφρική,ακόμη και σε θανάτους, όπως στον Καναδά. Στη Ρουμανία, από το 2001 όπου η υπηρεσία ιδιωτικοποιήθηκε, η τιμή του νερού δωδεκαπλασιάστηκε! Πολλά είναι και τα παραδείγματα διαφθοράς και μεγαλοφοροδιαφυγής από αυτές τις εταιρείες, με τρανταχτό το παράδειγμα της Μ. Βρετανίας, όπου αποκαλύφθηκε ότι οι εργασίες των επιχειρήσεων ύδρευσης επιβαρύνουν τους βρετανούς καταναλωτές ετησίως με περίπου 2 δις λίρες περισσότερα απ’ όσα αν χρηματοδοτούνταν από το κράτος!

 Στη Γαλλία, που είχε μακροχρόνια παρουσία ιδιωτών στη διαχείριση του νερού, και μάλιστα με γαλλικές πολυεθνικές, έχει αρχίσει η αντίστροφη διαδικασία : στο Παρίσι και σε άλλες οκτώ γαλλικές πόλεις, το νερό επιστρέφει στους δήμους και οι εταιρείες των αεριτζήδων απομακρύνονται.

 Το ΙΝΚΑ συνεργάζεται με την οργάνωση SAVEGREEKWATER και συμμετέχει στην Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών για τη θεσμοθέτηση από το ευρωκοινοβούλιο της μη εμπορευματοποίησης των υπηρεσιών ύδρευσης. Αυτή τη στιγμή 1.500.000 ευρωπαίοι πολίτες έχουν υπογράψει το επίσημο κείμενο της Ευρωπαϊκής Πρωτοβουλίας Πολιτών. Στην Ελλάδα, οι συμμετοχές φτάνουν τις 8.500, ενώ πρέπει να είναι τουλάχιστον 16.500.

 Καλούμε όλους τους Έλληνες να ενημερωθούν και να υπογράψουν το κείμενο της Ευρωπαϊκής Πρωτοβουλίας Πολιτών, με την απάιτηση το νερό να συνεχίσει να παρέχεται ως δημόσιο αγαθό σε υψηλή ποιότητα και χαμηλή τιμή.

          

 Ο ιστότοπος που μπορούν οι Έλληνες πολίτες να υπογράψουν είναι :

www.right2water.eu/el/node/5. ή http://tinyurl.com/nero16500

• ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΦΥΣΙΚΩΝ ΑΓΑΘΩΝ (ΝΕΡΟ, ΑΕΡΑΣ, ΟΙΚΙΑΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ)

• ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΑΕΡΙΤΖΗΔΕΣ

• ΟΧΙ ΣΤΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ

• ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΡΟΣΧΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΧΡΕΟΣ, ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ κτλ

ΤΟ ΝΕΡΟ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΦΥΣΙΚΟ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟ ΑΓΑΘΟ.

  

ΥΓ: Όποια  «έξυπνα παλικάρια», αν «αγοράσουν» το Ελληνικό Νερό δεν θα δώσουν ούτε δεκάρα! Αντιθέτως θα εισπράξουν πάνω από 700.000.000 ευρώ! Δηλαδή το σύνολο των απαιτήσεων της ΕΥΔΑΠ προς το κράτος και ΟΤΑ μείον την τιμή «πώλησης»…

Κάποιος επιτέλους να μιλήσει για το καλό...

Κάποιος επιτέλους να μιλήσει για το καλό...

«Kείνοι που επράξαν το κακό - τους πήρε μαύρο σύγνεφο
Ζωή δεν είχαν πίσω τους μ’ έλατα και με κρύα νερά
M’ αρνί, κρασί και τουφεκιά, βέργα και κληματόσταυρο
Παππού δεν είχαν από δρυ κι απ’ οργισμένον άνεμο
Στο καραούλι δεκαοχτώ μερόνυχτα
Mε πικραμένα μάτια·
Τους πήρε μαύρο σύγνεφο - δεν είχαν πίσω τους αυτοί
Θειο μπουρλοτιέρη, πατέρα γεμιτζή
Mάνα που να ’χει σφάξει με τα χέρια της
Ή μάνα μάνας που με το βυζί γυμνό
Xορεύοντας να ’χει δοθεί στη λευτεριά του Χάρου!»

Οδυσσέας Ελύτης,
«Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας»
(από το ΙΑ).

Οι ποιητές είναι οι αληθινοί νομοθέτες του μέλλοντος καιρού. Κάτι κάνουν, κάπως σκέφτονται, με κάποιον τρόπο ενώνουν το νου με την καρδιά και την ψυχή τους ώστε να δέχονται τα αληθή μηνύματα του Θεού δίχως την παρεμβολή του φόβου ή της τέλειας ανοησίας του εγωισμού.

Ο Ελύτης, που δεν έχει χρείαν συστάσεων, σ' αυτό το σημείο της δημιουργίας του ταίριασε την έννοια της παράδοσης με την αρετή, το αγαθό, το καλό. Πόσο εύστοχη παρατήρηση που μένει ασχολίαστη! Ο χαμένος ανθυπολοχαγός της Αλβανίας είναι ένα ποίημα που κλείνει με τον θάνατο, την Ελευθερία και την Ανάσταση – μια γιορτή που πάντα πλησιάζει για τους καθαρούς στην καρδιά. Ο ανθυπολοχαγός στην περιπέτειά του νιώθει την θλίψη που υπάρχει, έρχεται και καλπάζει προς το μέρος του με το μαύρο άτι της απώλειας. Αλλά εκείνος δεν νοιάζεται τόσο επειδή, όπως λέει και ο ποιητής έχει μεγάλα μάτια «όπου χώρεσε η ζωή τόσο βαθιά, που πια να μην μπορεί να βγει ποτέ της!» Γεμάτο με χαρά και καλοσύνη είναι αυτό το μπουκέτο λέξεων που μοσχοβολάει ελληνικότητα και αγώνα. Γεμάτο αισιοδοξία και αψήφισμα του σκότους. Όπως και να το δεις, το «άσμα ηρωικό και πένθιμο» είναι μια χαρμόσυνη είδηση, πολύ πιο σημαντική από τα τετριμμένα γαβγίσματα που αναπαράγουν την αίσθηση της κατήφειας και της συμφοράς.

Προγονική μνήμη

Ένα από τα κατορθώματα του Ελύτη, στο συγκεκριμένο έργο του, είναι πως παρουσιάζει την ιδανική θανή για Έλληνα, για άνθρωπο. Να χάνεται μέσα στην κάψα ενός αγώνα ιερού και η ζωή του, τα βιώματα, η προγονική μνήμη, οι μυρωδιές, οι οπτασίες και τα αγγίγματά του να έχουν γίνει ένα με την πατρίδα του. Εν το παν... Ποιος νέος θα διαβάσει αυτές τις λέξεις, έτσι όπως είναι συναρμοσμένες και τέλειες στην τάξη και την αισθητική, και δεν θα ζηλέψει -μέσα στον κολοφώνα της ορμής του- τούτο το φινάλε; Έτσι είναι. Το τέλος ορίζει το ενδιάμεσο, αυτό που μεσολαβεί ανάμεσα στο λίκνο και τον τύμβο. Η ύψιστη προσφορά για την πατρίδα, ένα σφριγηλό κορμί που σφύζει από πόθους κι όνειρα κι ετοιμάζεται να παραδοθεί στη γη, αστράφτει από το χαμόγελο της χαράς. Θάνατος σμιλεμένος με αιώνια ζωή. Όλα με νόημα και μέτρο. Ως μέτρο νοείται ο τόπος και οι άνθρωποι που πάλεψαν για την Ελευθερία του. Ούτε πανικός, ούτε καταστροφολογία, ούτε μεμψιμοιρία και οιμωγές σαν εκείνες των αρχαίων Αθηναίων που παρακολούθησαν το «Μιλήτου Άλωσις». Μόνο έτσι μπορεί να μιλήσει κάποιος για το «χειρότερο», την απώλεια της ζωής. Ολιστικά. Αν επιμερίσεις το κακό και αρχίσεις να το πολλαπλασιάζεις σαν την αμοιβάδα που διασπάται ξανά και ξανά, όλα κατρακυλούν προς τα κάτω και φρένο δεν θα μπορεί να μπει στην κατηφόρα.

Χαρτογιακάδες

Τα ΜΜΕ συνήθως πράττουν ακριβώς τα αντίθετα από την ελληνική γραμμή πάνω στην οποία βάδισε ο Ελύτης. Τεμαχίζουν την πραγματικότητα και από το σύνολό της «φωτίζουν» τις σκιές. Τις πιο ανήλιαγες και μουχλιασμένες πτυχές μιας πραγματικότητας που είναι δώρο αλλά και έπαθλο μαζί (για όποιον παλεύει αδιάκοπα). Την παράδοση την έχουν λησμονήσει γιατί δεν τους συμφέρει. Φόβητρο είναι όποιος έχει ζωή πίσω του μ’ έλατα και με κρύα νερά, μ’ αρνί, κρασί και τουφεκιά, βέργα και κληματόσταυρο και παππού από δρυ κι απ’ οργισμένον άνεμο. Μα είναι δυνατόν; Πώς μπορείς να σπείρεις και ν' αβγατίσεις ραγιαδισμό όταν θα μιλάς για το '21; Πώς θα παράξεις ανθρωπάκια άμα σε όλους δείχνεις τους τιτάνες που περάσαν;

Πώς θα σε κουλαντρίζουν ξένοι χαρτογιακάδες αν ξέρεις ότι έχεις θειο μπουρλοτιέρη και πατέρα γεμιτζή; Έτσι ριζώνει το κακό. Αποσιωπώντας όσα υπάρχουν από τα καλά, για να μας πάρουν όλους τα μαύρα σύγνεφα.

http://adiavroxoi.blogspot.gr/

Ενα ξεχασμένο θαύμα της πατρίδας

Ενα ξεχασμένο θαύμα της πατρίδας

του Κων/νου Χολέβα
Πολιτικού Επιστήμονα

Συνεχίζονται και φέτος οι εκδηλώσεις για τα 100 χρόνια από τους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13. Ηταν πράγματι ένα θαύμα της ελληνικής ψυχής το γεγονός ότι απελευθερώθηκαν ιστορικά ελληνικά εδάφη από μία μικρή Ελλάδα, η οποία είχε πτωχεύσει το 1893, είχε ηττηθεί στρατιωτικά το 1897 και βρισκόταν υπό Διεθνή Οικονομικό Ελεγχο (αντίστοιχο με την τρόικα ) από το 1898.

Πέραν, όμως, των πολεμικών κατορθωμάτων, αξίζει να θυμηθούμε και ένα ειρηνικό επίτευγμα που υλοποιήθηκε πριν από ακριβώς 100 χρόνια και καταδεικνύει ότι μπορούμε να είμαστε και οργανωτικοί και συντονισμένοι και αποτελεσματικοί. Οπως με πληροφόρησε φίλος ιατρός που αγαπά την Ιστορία, στις αρχές του 1913 και μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το Υγειονομικό του Στρατού μας εμβολίασε 500.000 ανθρώπους μέσα σε λίγους μήνες κατά της χολέρας και άλλων επιδημιών. Οι εποχές ήταν δύσκολες, υπήρχαν ασθένειες που σήμερα θεωρούνται ξεχασμένες, και οι συνθήκες του πολέμου προκαλούσαν τη μαζική συγκέντρωση αμάχων ή στρατιωτών, άρα και την ευκολότερη διάδοση των επιδημιών και των λοιμωδών νόσων. Ο βουλγαρικός και ο σερβικός στρατός είχαν μεγάλες απώλειες από τη χολέρα. Οι Ελληνες, οι παππούδες μας, τα κατάφεραν και την απέφυγαν.

Μία φτωχή Ελλάδα, με πενιχρά μέσα, στηρίχτηκε στην αυταπάρνηση και την επιστημοσύνη των στρατιωτικών ιατρών και νοσοκόμων, και έστησε 29 ιατρεία μέσα στη Θεσσαλονίκη σε ελάχιστο χρόνο. Εμβολιάστηκαν συνολικά 150.000 στρατιώτες και 350.000 άμαχοι. Η θνησιμότητα περιορίστηκε σε απειροελάχιστο ποσοστό. Κοπέλες από καλές οικογένειες της Θεσσαλονίκης προσέφεραν εθελοντικά υπηρεσίες ως νοσοκόμες. Ιατροί από όλα τα σημεία όπου ζούσαν Ελληνες κατατάχθηκαν εθελοντικώς και βοήθησαν ως απλοί στρατιώτες του Υγειονομικού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα προσφοράς, ο Σμυρναίος ιατρός Απόστολος Ψαλτώφ, ο οποίος κατετάγη στον Ελληνικό Στρατό χωρίς να έχει υποχρέωση, και μάλιστα προσέφερε με δικά του έξοδα πολλά χειρουργικά εργαλεία.

Τα γράφω αυτά όχι μόνο για να τιμήσουμε τη μνήμη των αγωνιστών της ανθρωπιάς και των ειρηνικών επιτευγμάτων, αλλά και για να πάρουμε λίγες δυνάμεις και να αντλήσουμε συγκρατημένη αισιοδοξία για το παρόν. Μην ακούτε τις ειρωνείες των γερμανικών εφημερίδων ότι έχουμε μόνον ελαττώματα. Μπορούμε να κάνουμε θαύματα, όταν είμαστε ενωμένοι και αποφασισμένοι. Στα δύσκολα δείχνουμε τον καλύτερο εαυτό μας. Ας το αποδείξουμε και τώρα!

 

Γιάννης Κυριακίδης ο φωτορεπόρτερ

Ο φωτορεπόρτερ 

που κατέβαζε τους βασιλιάδες από τα... άλογα!

H θέα της Θεσσαλονίκης από το μπαλκόνι του Γιάννη Κυριακίδη είναι όντως εντυπωσιακή. Μπροστά ο Θερμαϊκός, αριστερά το λιμάνι της Θεσσαλονίκης με τους γερανούς του, στο βάθος το Καλοχώρι και δεξιά ο Λευκός Πύργος, το σύμβολο της πόλης, που ήταν μια από τις μεγαλύτερες αγάπες του «πατριάρχη του φωτορεπορτάζ», όπως όλοι αποκαλούν τον Γιάννη Κυριακίδη.

Ο αειθαλής φωτορεπόρτερ βαδίζει πια προς τα 89 του χρόνια και παρά τα προβλήματα υγείας που τον τυραννούν τα τελευταία χρόνια, δεν έχει σταματήσει να θυμάται την τέχνη με την οποία έγινε γνωστός σε όλη την Ελλάδα. Ετσι δεν είναι λίγες οι φορές που τα απογεύματα θα κάνει μερικά κλικ στη μηχανή του, αποθανατίζοντας από το μπαλκόνι του τις εικόνες της Θεσσαλονίκης.

Οταν την Πέμπτη το μεσημέρι η «κυριακάτικη δημοκρατία» τον επισκέφτηκε στο σπίτι του, δεν ήταν λίγες οι στιγμές που θύμιζαν τον παλιό Κυριακίδη. Τον βρήκαμε να κάθεται έχοντας στο χέρι ένα λεπτό τσιγάρο, όπως τα παλιά χρόνια, με τις στάχτες να πέφτουν πάνω στην μπλούζα του. Αυτό ήταν παλιά το σήμα-κατατεθέν του, αν και παλιά προτιμούσε τα πούρα. Ιδια και η ποντιακή επιμονή του, που τον βοήθησε στη ζωή να πετύχει επαγγελματικά. «Πες μου τι θα με ρωτήσεις» μας είπε στην αρχή, δείχνοντας ότι δεν έχει ξεχάσει την τέχνη του ρεπορτάζ. Κάπως έτσι ξεκίνησε η κουβέντα μας μαζί του. Μια κουβέντα που έφερε στο προσκήνιο όλα τα δημόσια πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν στην Ελλάδα και τη Θεσσαλονίκη μετά το 1950, αλλά κυρίως τη μεγάλη του αγάπη για την πόλη. Γιατί, όπως λέει ένας καλός παλιός του φίλος, «ο Γιάννης είναι ένα από τα εξώφυλλα του βιβλίου για την ιστορία της Θεσσαλονίκης».

Ηδη από την πρώτη του κουβέντα φαίνεται η αγάπη του για τη Θεσσαλονίκη, όπου γεννήθηκε το 1924. «Γεννήθηκα στην προσφυγομάνα και εργατομάνα Θεσσαλονίκη, την πιο όμορφη πόλη της Ελλάδας. Με τις ηλιόστρατες, τις φεγγαρόστρατες, με τα όμορφα καφέ της να μπαίνουν μέσα στον Θερμαϊκό» μας λέει και θυμάται τα πρώτα δύσκολα χρόνια στις παράγκες και στα προσφυγικά σπίτια της Καλαμαριάς.

Καθοριστικά και τα χρόνια που πήγε στον Στρατό το 1945, «στον λόχο μεταφορών, στην 861η αποθήκη βάσεως», όπου πέρασε «από το ανεμοδαρμένο βραχονήσι της Μακρονήσου». «Στρώμα γη, πάπλωμα τα αστέρια και προσκέφαλο και πετρελαιωμένο νερό» θυμάται από κείνη την περίοδο. Φέρνει στη μνήμη του και την πρώτη επαγγελματική κουβέντα που έκανε με τον διοικητή του. «Τότε η φωτογραφία κόστιζε δέκα δραχμές. Παρουσιάζομαι, λοιπόν, στον διοικητή μου και του λέω: “Μπορώ να σας τις βγάλω με τρεις δραχμές τη μία”. “Πώς θα το κάνεις αυτό, Γιάννη, αφού οι άλλοι τις πωλούν προς 10;” με ρωτά. “Οι άλλοι το κάνουν αυτό γιατί έτσι θέλουν” του απαντώ. Ετσι άρχισα να βγάζω φωτογραφίες και οι φαντάροι αντί να έχουν μία φωτογραφία είχαν τρεις» συνεχίζει την αφήγησή του.

Το σαράκι της φωτογραφίας, βέβαια, το είχε από παλιά. Ετσι όταν γυρίζει στη Θεσσαλονίκη παρουσιάζεται σε ένα από τους πρώτους ιδιοκτήτες φωτογραφείου της εποχής, τον Σαλβαντόρ Κούνιο. «“Θέλω να αγοράσω μια φωτογραφική μηχανή” του λέω. “Να αγοράσεις” μου απαντά. Τότε οι καλές μηχανές ήταν οι γερμανικές, όπως η Roleflex. Μόνο που στοίχιζε 3.500 δραχμές, που εγώ δεν τις είχα. Τότε λέει στον γιο του: “Τύλιξε τη μηχανή και δώσ' τη στον Κυριακίδη”. “Μα εγώ έχω 150 δραχμές μόνο” του θυμίζω. “Οχι, θα την πάρεις” επιμένει. “Δεν την παίρνω” του ξαναλέω. Τελικά μου την έδωσε με το ζόρι, αφού πρώτα τον ρώτησα γιατί. “Σε διάβασα μέσα στα μάτια ότι είσαι αγνός άνθρωπος και ότι θα μου τα επιστρέψεις”. Και του τα επέστρεψα. Ετσι απέκτησα την πρώτη μου μηχανή» συνεχίζει ο Κυριακίδης. Βρισκόμαστε πια στο 1950 και ο νεαρός φωτορεπόρτερ ξεκινά τη μακριά του πορεία στη φωτογραφία.

Δεν ήταν εύκολο, γιατί -όπως λέει- όλες οι πόρτες ήταν κλειστές. «Με παίρνει ο φωτογράφος Γιώργος Λυκίδης στη δούλεψή του. Ενα πρωινό μου λέει: “Ακουσε, Κυριακίδη. Από αύριο δεν θα έρχεσαι στη δουλειά”. “Γιατί, έκανα κάτι κακό;” του λέω. “Γιατί εσύ είσαι γεννημένος για πρώτος και όχι για υπάλληλος” μου απαντά. “Και πώς θα ζήσω εγώ;” τον ξαναρωτάω. “Θα σε στείλω στο σχολείο Βαλαγιάννη, όπου πηγαίνουν τα παιδιά του πλουσίων και θα βγάζεις φωτογραφίες” μου λέει. Ετσι εξασφάλισα τα προς το ζην».

Με τη μηχανή Roleflex θα κάνει και την πρώτη του επιτυχία. Ηταν όταν έσπασε το φράγμα του Αξιού και πλημμύρισε όλο το χωριό Λιποχώρι. «Εγώ, σαν Λοκατζής, ανεβαίνω σε έναν μαντρότοιχο και από ψηλά φωτογραφίζω. Γυρνάω στη Θεσσαλονίκη και μοιράζω τις φωτογραφίες σε όλες τις εφημερίδες, πλην της “Μακεδονίας”. Την άλλη ημέρα με φωνάζει ο αείμνηστος Γιάννης Βελλίδης στο γραφείο του και είναι έξω φρενών μαζί μου. “Ποιος είσαι εσύ που μας κάνεις πόλεμο;” μου λέει. “Δεν σας κάνω πόλεμο, αλλά εδώ και έναν χρόνο που έχω ξεκινήσει τον δικό μου συνεταιρισμό με τον δημοσιογράφο Φίλιππο Κούκουνα και σας έστελνα φωτογραφίες, δεν βάζατε ούτε μία. Δεν είμαι υποχρεωμένος να σας δίνω φωτογραφίες” του απαντώ. Τότε γυρνά και μου λέει. “Από σήμερα θα βγάζεις φωτογραφίες για εμάς”. Ετσι ξεκίνησα εκεί».

Οι φωτογραφίες από το Λιποχώρι άνοιξαν τον δρόμο για τον νεαρό τότε φωτορεπόρτερ. Εκείνη την εποχή χρονολογείται και το πρώτο του ραντεβού με την Ελένη Βλάχου. «Η μεγάλη αυτή κυρία του ελληνικού Τύπου με φώναξε και μου είπε: “Γιάννη, κατέβα στην Αθήνα. Θα έχεις περισσότερα χρήματα και καλύτερη θέση”. “Οχι” της λέω. Εγώ εδώ γεννήθηκα και εδώ θα τερματίσω. Στην προσφυγομάνα και φτωχομάνα Θεσσαλονίκη». Τότε άρχισε τις συνεργασίες του με τα περιοδικά «Εικόνες» και «Diplomatique», ενώ αργότερα συνεργάστηκε με το «Ποντίκι».

Ενδεικτική της αγάπης του για τη Θεσσαλονίκη είναι και η ιστορία με την τηλεοπτική του εμφάνιση στην ΕΡΤ τον 1964 και την πρώτη του… διαφωνία με τον αείμνηστο Κωνσταντίνο Καραμανλή. «Η Θεσσαλονίκη είναι κακόγουστα φτιαγμένη από ανεύθυνους ανθρώπους, με σκοπό το κέρδος, χωρίς πρασιές. Η Αθήνα έγινε εργοτάξιο και η Θεσσαλονίκη νεκροταφείο» ήταν τα λόγια μου σε μια εκπομπή της ΕΡΤ. Τότε με πιάνει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αγριεμένος. “Τι είναι αυτά που λες. Εγώ πήρα τη Θεσσαλονίκη τουρκόπολη και την έφτιαξα πόλη και εσύ μου αραδιάζεις όλα αυτά” ήταν τα λόγια του. Πετιέται, λοιπόν, ο υπουργός Δημοσίων Εργων, ο Νίκος Ζαρντινίδης, που ήταν δίπλα, και του λέει: “Κύριε πρόεδρε, ο Κυριακίδης είναι μακεδονόπουλο και αγαπά την πόλη. Γι’ αυτό τα λέει”. Τότε ο Καραμανλής με αγκαλιάζει και μου λέει με τη γνωστή σερραϊκή προφορά του. “Ξέρω, ξέρω ότι είσαι δικό μου παιδί”. Και εγώ του απαντώ: “Με όλο τον σεβασμό προς το πρόσωπό σας, δεν είμαι δικό σας παιδί, αλλά του πατέρα μου”. Τότε ο Καραμανλής σκύβει, με αγκαλιάζει και με φιλάει».

Μεγάλη η έννοια του και για τη Μακεδονία. «Ηταν 26 Οκτωβρίου και η πόλη γιόρταζε όπως πάντα στον Αγιο Δημήτριο τον πολιούχο της. Στη δοξολογία είχαν έρθει ο Κώστας Καραμανλής και ο Γιώργος Παπανδρέου. Τους πλησιάζω και τους λέω: “Από σήμερα θα μιλάτε για το θέμα της Μακεδονίας μαζί. Και όχι να ξιφομαχείτε και να κάνετε κοκορομαχίες και να βγαίνετε στις τηλεοράσεις και να λέτε παραμύθια. Να μιλάτε για τη Μακεδονία” τους είπα».

Φωτογράφισε, μεταξύ των άλλων, πολλούς ξένους ηγέτες, όπως τον Αϊζενχάουερ, τον Ντε Γκολ, τον Γκορμπατσόφ, τον Γιέλτσιν, τον Πούτιν, τον Τίτο, τον Ζίφκοφ, τον Μπερίσα, τον Ντεμιρέλ, τον Μακάριο, τον Γκλιγκόροφ, τον Κληρίδη και σχεδόν όλους τους Ελληνες πολιτικούς μετά το 1950. Από τον Παπάγο, τον Κανελλόπουλο, τον Νίκο Ζαχαριάδη, τον Γεώργιο Ράλλη και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή μέχρι τον Κωνσταντίνο Τσάτσο, τον Χαρίλαο Φλωράκη, τον Χρήστο Σαρτζετάκη, τον Κωστή Στεφανόπουλο και τον Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά και σχεδόν όλους τους σύγχρονους Ελληνες πολιτικούς.

Με τη μηχανή του γύρισε σχεδόν όλο τον κόσμο για να αποτυπώσει στιγμές της πολιτικής και της αθλητικής επικαιρότητας. Με τον αείμνηστο Δημήτρη Γουσίδη ταξίδεψε μέχρι το Ισραήλ για να καλύψει τον πόλεμο Ισραήλ - Αιγύπτου, αλλά και για να παρουσιάσει τη ζωή των πολιτικών προσφύγων που ζούσαν στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης. Κάλυψε τους Ολυμπιακούς της Σεούλ, της Ατλάντας, της Βαρκελόνης και της Αθήνας, ενώ ατελείωτη είναι η λίστα με τις φωτογραφίες των διαφόρων καλλιτεχνών που έχει τραβήξει. Παρά τα χρόνια και τα προβλήματα υγείας που τον τυραννούν, είναι εκπληκτική η προσπάθεια που κάνει για να μην ξεχάσει κανέναν.

Από τους ποιητές μας, τον Ελύτη και τον Ρίτσο και τους Θεσσαλονικείς Μανόλη Αναγνωστάκη και Κωστή Μοσκώφ, τους μουσικοσυνθέτες Βασίλη Τσιτσάνη, Μίκη Θεοδωράκη, Μάνο Χατζιδάκι, Μίμη Πλέσσα, Θάνο Μικρούτσικο, Χρήστο Νικολόπουλο, Διονύση Σαββόπουλο και Σταύρο Ξαρχάκο, τους τραγουδιστές Στέλιο Καζαντζίδη, Γρηγόρη Μπιθικώτση, Γιώργο Νταλάρα, Μανόλη Μητσιά, Χαρούλα Αλεξίου, Ρίτα Σακελαρίου, Στράτο Διονυσίου, Γιάννη Πάριο, Γιάννη Πουλόπουλο, Νίκο Παπάζογλου, Μαρίζα Κωχ, Δημήτρη Μητροπάνο, Νάνα Μούσχουρη, Βίκυ Μοσχολιού, Σωτηρία Μπέλλου και Μαρινέλλα. Ατελείωτη είναι και η λίστα των ανθρώπων του θεάτρου, της τέχνης και της επιστήμης που έχουν φωτογραφηθεί από τον Γιάννη Κυριακίδη: ο Δημήτρης Χορν, ο Ζυλ Ντασσέν, ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, η Τζένη Καρέζη, η Ζωή Λάσκαρη, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο Μάνος Κατράκης, η «θεά της Ελλάδας», όπως αποκαλεί τη Μελίνα Μερκούρη, η Μαρία Κάλλας (και τον Αριστοτέλη Ωνάση), ο Θόδωρος Αγγελόπουλος και ο Μανόλης Ανδρόνικος. Πολλοί και οι άνθρωποι της Εκκλησίας που φωτογραφήθηκαν από τον φακό του: οι μακαριστοί Χριστόδουλος και Παντελεήμων, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο μητροπολίτης Ανθιμος.

Τον ρωτάμε τι σημαίνει μια καλή φωτογραφία. Μας απαντά με μια συμβουλή του πατέρα του Θόδωρου Κυριακίδη. «Μου έλεγε ότι θα φωτογραφίζεις χωρίς να κάνεις πρόσθεση και αφαίρεση και στο φυσικό μέγεθος. Θα πρέπει δηλαδή να πιάσεις τη στιγμή» απαντά.

Η τελευταία ερώτηση μάλλον τον δυσκόλεψε. Αφορούσε το αν έπειτα απ’ όλα αυτά είναι ευχαριστημένος από τη ζωή του. Αργεί να απαντήσει και τελικά λέει: «Οχι. Βοήθησα πολλούς και σήμερα που πέρασαν τα χρόνια και η υγεία μου χειροτέρεψε, με ξέχασαν και δεν με παίρνουν να μου πουν μια καλημέρα».

Οι ιστορίες, η βράβευση και οι εντιμότατοι φίλοι του

Ακόμη δεν μπορεί να ξεχάσει πώς έχασε το κλικ και δεν αποτύπωσε φωτογραφικά ένα δάκρυ του Κωνσταντίνου Καραμανλή όταν λίγο μετά τη Μεταπολίτευση επισκέφτηκε τη Θεσσαλονίκη. «Εστίασα τη μηχανή για να τον φωτογραφίσω. Δεν τα κατάφερα γιατί ένας αστυνομικός μου έδωσε μια σπρωξιά και έπεσα κάτω. Γυρνά ο Καραμανλής και με ρωτά: “Γιάννη, ποιος σε έσπρωξε;” Και εγώ, για να μη μην προδώσω κανέναν, του απαντώ: “Ηταν σκοτάδι και έπεσα, κύριε πρόεδρε”. “Ξέρω, ξέρω, κατάλαβα” ήταν το σχόλιο του Εθνάρχη».

Οσο για τον ανιψιό του ιδρυτή της Ν.Δ., είναι γνωστό σε όλους ότι τον πρόσεχε ιδιαίτερα. «Ο Γιάννης είναι φίλος μου. Τον Γιάννη και τα μάτια σας» έλεγε συχνά ο πρώην πρωθυπουργός. Από την άλλη, ο Ανδρέας Παπανδρέου τον είχε αποκαλέσει κάποτε τύραννο. «Κάποια στιγμή τον ζόριζα για να τον βγάλω κάποιες φωτογραφίες. Γυρνά λοιπόν ο Παπανδρέου και μου λέει: “Κυριακίδη, είσαι ο μοναδικός τύραννος που απέμεινε στη σημερινή δημοκρατία”».

Η φράση για όσους ξέρουν την ιστορία του Κυριακίδη είχε μεγάλη δόση αλήθειας, καθώς είναι γνωστό ότι ο Κυριακίδης «τυραννούσε» τους πολιτικούς για να τους βγάλει μια καλή φωτογραφία. Ακόμη και τους βασιλείς, όπως ο Κωνσταντίνος. «Κατέβασα κάτω από το άλογο τον βασιλιά Κωνσταντίνο που έκανε παρέλαση μπροστά από το άγαλμα του Βενιζέλου. Του το ζήτησα για μια φωτογραφία και αυτός το έκανε» θυμάται.

Μεγάλο κομμάτι της ζωής του αποτέλεσαν οι παρέες και οι πλάκες τους. Κάτι σαν την ταινία «Εντιμότατοι φίλοι» σε ελληνική έκδοση, με πρωταγωνιστές τους ανθρώπους με τους οποίους έκανε παρέα. Πολλούς δημοσιογράφους, όπως ο αείμνηστος Δημήτρης Γουσίδης, ο Αντώνης Κούρτης, ο Νικόλαος Μέρτζος, ο Αντώνης Πεκλάρης και ο Σταύρος Τζίμας, αλλά και άνθρωποι της Θεσσαλονίκης, όπως ο Αντώνης Δούδος.

Οσο για τις πλάκες ουκ ολίγες. Από το ψεύτικο φύλλο της «Μακεδονίας» που τύπωσαν κάποιοι από τους φίλους του, βάζοντας το νούμερο του λαχείου που είχε αγοράσει ο Κυριακίδης στη λίστα με τους τυχερούς της κλήρωσης, μέχρι μια μαϊμού βράβευση που του ετοίμασε ένας φίλος του σε ξενοδοχείο των Αθηνών και τελικά δεν έγινε. Δείγματα μιας άλλης εποχής, όπου οι παρέες και οι πλάκες ήταν κομμάτι της καθημερινότητας. Πάντως, την Πέμπτη το απόγευμα η βράβευση που του ετοιμάζει η ΕΣΗΕΜΘ, με ομιλητές τους δημοσιογράφους Κώστα Μπλιάτκα και Σταύρο Τζίμα, τους φωτορεπόρτερ Γιάννη Γιακουμίδη και Φώτη Φιλαργυρόπουλο και τον επιχειρηματία Αντώνη Δούδο θα είναι αληθινή…
 
Νίκος Οικονόμου
Φωτο: Φώτης Φιλαργυρόπουλος
http://www.dimokratianews.gr/

Ο ναός της Αγίας Σοφίας και τα παιχνίδια στην Τραπεζούντα

 Η Αγία Σοφία Τραπεζούντας, ναός με εξέχουσα θέση τόσο ανάμεσα στα μνημεία του Πόντου, όσο και ανάμεσα στα βυζαντινά μνημεία ευρύτερα, οφείλει τη σημασία της στη σύνδεσή της με ποικίλες ιστορικές και αρχαιολογικές παραμέτρους. Πρώτα απ' όλα αποτελεί ένα μνημείο σαφώς συνυφασμένο, ήδη από την ίδρυσή του, με την τοπική αυτοκρατορική δυναστεία των Μεγάλων Κομνηνών. Ταυτόχρονα, ο τρόπος με τον οποίο συνδυάζονται τα επιμέρους στοιχεία της αρχιτεκτονικής διαμόρφωσης, της ζωγραφικής, της ψηφιδωτής και της γλυπτής διακόσμησής του θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ασυνήθιστος και ίσως μοναδικός. Αυτή η μοναδικότητα έγκειται κυρίως στη συνύπαρξη ετερόκλητων επιδράσεων, οι οποίες παραπέμπουν άλλοτε στη Δύση (σε σχέση με τη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή) και άλλοτε στην Ανατολή.

Χτισμένος έξω από τα τείχη της Τραπεζούντας, αλλά σε κοντινή τους απόσταση, ο ναός της Αγίας Σοφίας -σύνθετος σταυροειδής εγγεγραμμένος με τρούλο, νάρθηκα και τρία εντυπωσιακά πρόπυλα- αποτελεί το κέντρο ενός ευρύτερου οχυρωμένου οικοδομικού συγκροτήματος. Πλαισιώνεται από έναν πύργο με παρεκκλήσι, καθώς και από κατάλοιπα μιας μικρότερης εκκλησίας, αλλά και άλλων κτισμάτων, κατά πάσα πιθανότητα μοναστηριακών. Φιλολογικές πηγές του 14ου αιώνα μνημονεύουν τη μονή "της του Θεού Λόγου Σοφίας", αλλά και "την μονήν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ήγουν την Αγίαν Σοφίαν". Επιπλέον, εντυπωσιακά εμφανής και κυρίαρχη στη διαμόρφωση της ταυτότητας του μνημείου είναι η ταφική λειτουργία του, η οποία τεκμαίρεται από τις νεκρικές κόγχες και τις επιτύμβιες επιγραφές που φιλοξενούνται στο ναό. Η λειτουργία πάντως του ναού ως κοιμητηριακού φαίνεται να περιλαμβάνεται στους στόχους της αυτοκρατορικής χορηγίας, όταν ιδρύθηκε είτε από το Μανουήλ Α΄ Μεγάλο Κομνηνό (1238-1263) είτε από τους άμεσους απογόνους του.

O γάμος στην Kανά. Tοιχογραφία από το νάρθηκα της Αγία Σοφίας Τραπεζούντας. Χρονολογείται γύρω στα 1250-1270.

http://www.fhw.gr/choros/trapezounda/gr/webpages/601.html 

 Παιχνίδια στην Τραπεζούντα 

 

Μετά τις όντως γενναίες παραχωρήσεις της Αγκυρας στο ζήτημα της επαναλειτουργίας της Παναγίας Σουμελά, στον Πόντο, που τείνει να γίνει πλέον θεσμός, η κυβέρνηση Ερντογάν έρχεται να μετατρέψει και πάλι τον αυτοκρατορικό ναό της Αγίας Σοφίας Τραπεζούντας σε ισλαμικό τέμενος.

Για να έχουν οι αναγνώστες μας μια συνοπτική εικόνα του μνημείου, να πούμε ότι ο ναός χτίστηκε από τον Μανουήλ Κομνηνό τον Α’ (1238-1263) και χρησιμοποιήθηκε ως ένας από τους αυτοκρατορικούς ναούς της Τραπεζούντας επί δύο και πλέον αιώνες, μέχρι το τέλος της Αυτοκρατορίας των Κομνηνών.

Το 1461, με την παράδοση της πόλης στον Μωάμεθ τον Πορθητή, μετατράπηκε σε ισλαμικό τέμενος.

Η Αγία Σοφία παρέμεινε ένα από τα πιο λαμπρά κτίρια και αναφέρονται σ’ αυτήν περιώνυμοι ταξιδευτές της εποχής, όπως ο Εβλιγιά Τσελεμπί (1648), ο Τουρνεφόρτ (1701), ο Χάμιλτον (1836), ο Τεξιέ (1864), ο Λιντς (1893) και άλλοι.

Από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά χρησιμοποιήθηκε διαδοχικά ως αποθήκη, κλινική και ισλαμικό τέμενος. Το 1958-1962 επισκευάστηκε από το πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, βυζαντινολόγοι του οποίου αποκάλυψαν τις περίφημες τοιχογραφίες της.

Από το 1964 ο περικαλλής ναός χρησιμοποιείται ως μουσείο, αποτελώντας στις μέρες μας ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μνημεία της Τραπεζούντας κυρίως για τους ξένους επισκέπτες.

Από το 2011, η τουρκική κυβέρνηση, με πρωτοβουλία του αντιπροέδρου της Μπουλέντ Αρίντς, άρχισε μια προσπάθεια επανισλαμοποίησης σημαντικών χριστιανικών μνημείων, αρχής γενομένης από τον ιστορικό ναό της Αγίας Σοφίας, στη Νίκαια της Βιθυνίας, ο οποίος, μάλιστα, λειτούργησε ως τέμενος κατά τη διάρκεια του Μπαϊραμιού.

Αμέσως μετά ακολούθησε δήλωση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, ο οποίος -σημειωτέον- θεωρείται ο κύριος πολιτικός πυλώνας του ιμάμη Γκιουλέν στην κυβέρνηση Ερντογάν, για εκ νέου μετατροπή της Αγίας Σοφίας Τραπεζούντας σε ισλαμικό τέμενος, για να προκαλέσει την αντίδραση του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου, την έκκληση του οποίου δημοσίευσαν αρκετά έντυπα στην Τουρκία, αλλά και στην Ελλάδα.

Τώρα πληροφορούμεθα ότι ο μουφτής Τραπεζούντας ανακοίνωσε ότι η πανίσχυρη Υπηρεσία Θρησκευτικών Υποθέσεων, που αποτελεί το νέο βαθύ κράτος της Τουρκίας, διόρισε ιμάμη στην Αγία Σοφία, πράγμα που σημαίνει ότι μετ’ ου πολύ ο άλλοτε αυτοκρατορικός ναός θα μετατραπεί και πάλι σε ισλαμικό τέμενος.

Εμείς είχαμε προτείνει με άρθρο μας στην εφημερίδα «δημοκρατία» προς τον Ελληνα πρωθυπουργό κ. Σαμαρά, μετά τη συνάντησή του στο Κατάρ με τον Τούρκο ομόλογό του, όπου του ζήτησε να χτιστεί ισλαμικό τέμενος στην Αθήνα με λεφτά της Αγκυρας, να απορρίψει κάθε συζήτηση για το θέμα στη συνάντηση που θα ακολουθούσε στην Κωνσταντινούπολη και αντί να δέχεται άτοπα και απαράδεκτα αιτήματα, να απαιτήσει εκείνος από τον Τούρκο πρωθυπουργό την ανέγερση ορθόδοξης εκκλησίας στην Αγκυρα, για τις ανάγκες των εκατοντάδων ορθόδοξων διπλωματών που υπηρετούν εκεί και τη λειτουργία σε μόνιμη βάση μιας εκκλησίας στην Τραπεζούντα, για τις εκατοντάδες ορθόδοξες Ρωσίδες και Γεωργιανές που κατοικούν μόνιμα και νόμιμα στην άλλοτε πρωτεύουσα των Κομνηνών, αλλά και για άλλους…ευνόητους λόγους.

Επειδή το θέμα είναι σοβαρό και σίγουρα κάτι περισσότερο απ΄ αυτό που φαίνεται, θα αποτολμήσουμε να εξηγήσουμε τη στάση του Ερντογάν!

Κατά την άποψή μας, λοιπόν, η προσπάθεια της τουρκικής κυβέρνησης να επανισλαμοποιήσει σημαντικά και εμβληματικά ιστορικά χριστιανικά μνημεία της Ανατολής, οφείλεται στους εξής λόγους:

Ο ένας σχετίζεται με την επιρροή που ασκεί -και μπορεί να ασκήσει- το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην τουρκική κοινωνία και ιδιαίτερα σε περιοχές όπως η Βιθυνία και ο Πόντος. Επειδή η επιρροή αυτή αυξάνεται και επειδή «όχημα» γι’ αυτό μπορεί να είναι οι ιστορικοί ναοί της Ανατολής, όπως η Αγία Σοφία Νίκαιας και Τραπεζούντας, η κυβέρνηση -θέλοντας να προλάβει το ενδεχόμενο να ζητηθούν από το Πατριαρχείο και να ανοίξουν και πάλι για τους χριστιανούς οι ναοί αυτοί- σπεύδει να τους μετατρέψει σε ισλαμικά τεμένη, κάτι που θα λειτουργήσει απαγορευτικά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Ο άλλος λόγος σχετίζεται με τις συνταγματικά κατοχυρωμένες παραχωρήσεις που σπεύδει να κάνει η Τουρκία προς τους Κούρδους, παραχωρήσεις που θα ισχύσουν και για τις άλλες εθνικές ομάδες, όπως Λαζοί, Τσερκέζοι, Αμπχάζιοι, Γεωργιανοί, αρμενόφωνοι και ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι. Ακριβώς για να περιορίσει τις απώλειες από τις παραχωρήσεις αυτές, αλλά και για να εξισορροπήσει τις αντιδράσεις της συντηρητικής σουνιτικής κοινής γνώμης, ο Ερντογάν παρουσιάζεται ως νέος πορθητής, με τη μετατροπή και πάλι τέτοιων ιστορικών μνημείων σε ισλαμικά τεμένη.

Οσο για το αν μπορούμε να πράξουμε κάτι για να αποτρέψουμε αυτές τις εξελίξεις, έχουμε να πούμε ότι οι δυνατότητες είναι περιορισμένες. Το ποιες είναι αυτές καλό είναι να μελετηθεί σωστά από τους αρμοδίους, αλλά και από τον οργανωμένο ποντιακό χώρο, γιατί ελλοχεύει ο κίνδυνος να πάμε για μαλλί και να βγούμε κουρεμένοι, που λέει κι ο λαός μας.

Να μην ξεχνάμε ότι -υποτίθεται- για να προστατέψουμε το Οικουμενικό Πατριαρχείο, στην ουσία θυσιάσαμε την Κύπρο και τον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης, θέτοντας στον προθάλαμο της καταστροφής την ελληνική Θράκη!

του Σάββα Καλεντερίδη
http://www.dimokratianews.gr

Ν. ΛΥΓΕΡΟΣ : Η μυθική άγονη γραμμή: ο Ελληνισμός

Η μυθική άγονη γραμμή: ο Ελληνισμός

του Ν. Λυγερού

Έτσι όπως είναι δομημένη η ελληνική κοινωνία που δεν πιστεύει πια σε τίποτα λόγω οικονομικής κατάστασης, δεν θεωρεί ότι οι άγονες γραμμές θα πρέπει να υπάρχουν. Δεν αντιλαμβάνεται όμως ότι άγονη γραμμή είναι ο ίδιος ο Ελληνισμός. 

Αν εξετάσουμε ορθολογικά την έννοια της άγονης γραμμής θα συνειδητοποιήσουμε ότι εμπεριέχει μερικά δομικά στοιχεία που είναι θεμελιακά. Ενώ κοιτάζουμε συνεχώς πού είναι η χωρική δυσκολία που αντιπροσωπεύει η άγονη γραμμή δεν βλέπουμε τον λόγο της ύπαρξής της. Αν ο Ελληνισμός δεν βρισκόταν και σε αυτά τα περιθωριακά νησιά γιατί να υπάρχουν άγονες γραμμές. Με άλλα λόγια πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί ο Ελληνισμός επέλεξε αυτές τις δύσκολες περιοχές. 

Αν μπούμε σε αυτήν τη διαδικασία τότε θα κατανοήσουμε την επινόηση του Ελληνισμού. Επειδή είμαστε ένας λαός του χρόνου και όχι του χώρου προσέχουμε περισσότερο πώς διασχίζουμε τους αιώνες. Με άλλα λόγια κάνουμε χρήση του νοητικού σχήματος που βλέπει τον χρόνο ως τον χώρο της αντίστασης. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Ελληνισμός επέλεξε για τη διάδοσή του περιοχές που κρατούν καλά και αντέχουν τις επιθέσεις. Το Άγιο Όρος και τα Μετέωρα ανήκουν στα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα που ακολούθησαν την στρατηγική των Θερμοπυλών που αποτελούν το αρχέτυπο της χωρικής ήττας που είναι μία χρονική νίκη. Και το ίδιο ισχύει και για τη μάχη της Κρήτης. 

Ο Ελληνισμός λοιπόν επιλέγει τη χωρική δυσκολία για να αντέξει και για να περάσει στη συνέχεια στη φάση της αντεπίθεσης που τον χαρακτηρίζει για να παλέψει ενάντια στη βαρβαρότητα. Έτσι οι άγονες γραμμές είναι και το αποτέλεσμα αυτής της στρατηγικής επιλογής. Πρέπει λοιπόν να είμαστε πιο προσεκτικοί με αυτήν την ορολογία, η οποία δημιουργεί ένα αντικειμενικό αντιπαράδειγμα της οικονομικής προσέγγισης των πραγμάτων. Γι’ αυτό το λόγο δίνει περισσότερο σημασία στους ανθρώπους παρά στους οικονομικούς παράγοντες. Είναι σημαντικό να το θέσουμε με αυτόν τον τρόπο ειδικά όταν έχουμε στο μυαλό μας τα κριτήρια του καθορισμού της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Κι αν ο Ελληνισμός είναι πράγματι μία άγονη γραμμή είναι διότι δεν έχει συμφέρον, δεν υπολογίζει το κόστος γιατί είναι γενναιόδωρος. Και είναι αυτή η γενναιοδωρία που του επιτρέπει να παράγει και την έννοια του ουμανισμού. Ο Ελληνισμός αν ανήκει στους σπανιότατους «-ισμούς» που έχουν αντέξει και αποτελούν πλέον ένα διαχρονικό στοιχείο, αυτό οφείλεται ακριβώς σε αυτήν την ιδιότητα. Γι’ αυτό το λόγο η Ανθρωπότητα αγαπά τον Ελληνισμό, διότι είναι ένα δώρο για αυτήν. Κι αν αυτό το δώρο υπάρχει ακόμα είναι λόγω της στρατηγικής. Με αυτήν λοιπόν θα αντιμετωπίσουμε και τώρα τις δυσκολίες που μας καταπατούν για να γίνουμε πιο δυνατοί και να τις ξεπεράσουμε. Ο Ελληνισμός άντεξε χειρότερα κι είναι ακόμα εδώ ως φάρος να συνεχίζει να εκπέμπει φως για όλη την Ανθρωπότητα. Αυτός είναι ο σκοπός του ως άγονη γραμμή. 

http://www.lygeros.org/articles.php?n=11941&l=gr