«Gracias a la vida» (Ευχαριστίες στη ζωή)

«Gracias a la vida» (Ευχαριστίες στη ζωή)

 Ας ξεκινήσουμε σήμερα την μέρα μας με ένα υπέροχο τραγούδι , με υπέροχους στίχους αλλά και τόσο αινιγματικό στο μήνυμα που θέλει να στείλει. Τι είναι άραγε το «Gracias a la vida» (Ευχαριστίες στη ζωή);

Οι στίχοι της Violeta Parra είναι διφορούμενοι καθώς σε πρώτη ανάγνωση το τραγούδι μπορεί να διαβαστεί σαν μια ρομαντική αναφορά και ύμνος στην ζωή και τις προσωπικές εμπειρίες μας αλλά ωστόσο τα όσα ακολούθησαν στην ζωή της Βιολέτας Παρά δείχνουν ότι η Parra προόριζε επίσης το τραγούδι αυτό ως ένα είδος σημειώματος για  την αυτοκτονία της, που σημειώθηκε λίγο αργότερα, ευχαριστώντας την ζωή για όλα όσα της είχε δώσει. Μπορεί όμως ακόμη να διαβαστεί σαν ειρωνεία, επισημαίνοντας ότι μια ζωή γεμάτη καλή υγεία, με ευκαιρίες και κοσμική εμπειρία δεν μπορεί να προσφέρει καμία παρηγοριά στην θλίψη και την αντιφατική φύση της ανθρώπινης ζωής 

Το πιο διάσημο ίσως τραγούδι της Parra, to Gracias a la Vida ( «Ευχαριστίες στη ζωή»), διαδόθηκε σε όλη τη Λατινική Αμερική από τη Mercedes Sosa , στη Βραζιλία από την Elis Regina και αργότερα στις ΗΠΑ από Joan Baez . Παραμένει ένα από τα δημοφιλέστερα τραγούδια στην ιστορία της μουσικής της Λατινικής Αμερικής. Όμως αυτός ο  τραγικός, αλλά και ευρέως αγαπημένος, λαϊκός ύμνος πέρασε και στην Ευρώπη και παρουσιάστηκε με την ιταλική κιθάρα και το φωνητικό σόλο της Adriana Mezzadri και La Oreja de Van Gogh το 2005 στο Διεθνές Φεστιβάλ Τραγουδιού Viña del Mar International Song Festival.

Το τραγούδι αυτό μετά από επεξεργασία που υπεστεί παρουσιάσθηκε ακόμα και σαν κλασικό κομμάτι από τον Alberto Cortez.

Το τραγούδι έχει εκ νέου διασκευαστεί σε πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής από πλήθος καλλιτεχνών και στον Καναδά ο Michael Bublé το χρησιμοποίησε για να συγκεντρώσει κεφάλαια για τους ανθρώπους που επλήγησαν από το σεισμό στη Χιλή, τον Φεβρουάριο του 2010.

Το  «Gracias a la vida» γράφτηκε και ηχογραφήθηκε το 1964-65 μετά από χωρισμό Parra από τον επι πολλά χρόνια σύντροφό της. Είχε κυκλοφορήσει με τον δίσκο Las Ultimas Composiciones (1966) που ήταν και το τελευταίο άλμπουμ της Parra πριν αυτοκτονήσει το 1967.

Ας το δούμε όμως και εμείς έτσι όπως το είδε ο περισσότερος κόσμος και ας τολμήσουμε να το θεωρήσουμε σαν ένα τραγούδι ύμνο στη ζωή, ένα χιλιοτραγουδημένο και χιλιοακουσμένο τραγούδι, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, που έγραψε και συνεχίζει να γράφει την δική του ιστορία μέσα από την αγάπη του κόσμου όπου και αν ζει· στην Χιλή, στο Περού, στην Αμερική, στη Γαλλία, στην Ελλάδα, παντού όπου υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται για κάτι καλύτερο.

Gracias a la vida τραγούδησε η Χιλιανή Violetta Parra, που  το έγραψε το 1966, λίγο πριν θέσει τέρμα στη ζωή της. Gracias a la vida όμως τραγούδησε και το 1974 η Joan Baez, όταν το συμπεριέλαβε  στο Ισπανικό της άλμπουμ, σαν μήνυμα ελπίδας προς τους Χιλιανούς που ζούσαν τότε κάτω από τη δικτατορία του Πινοσέ, αλλά και σαν απαξίωση για την πολιτική των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική.

Gracias a la vida όμως τραγουδούν σε όλο τον κόσμο οι άνθρωποι υμνώντας την ζωή και τον έρωτα· πιστεύοντας πως η ζωή γράφει τελικά τα πιο αναπάντεχα της σενάρια της για όλους μας.

LETRA 'GRACIAS A LA VIDA'

Gracias a la vida que me ha dado tanto

Me dio dos luceros que cuando los abro

Perfecto distingo lo negro del blanco

Y en el alto cielo su fondo estrellado

Y en las multitudes el hombre que yo amo.

Gracias a la vida que me ha dado tanto

Me ha dado el sonido y el abedecedario

Con él las palabras que pienso y declaro

Madre amigo hermano y luz alumbrando,

La ruta del alma del que estoy amando.

Gracias a la vida que me ha dado tanto

Me ha dado la marcha de mis pies cansados

Con ellos anduve ciudades y charcos,

Playas y desiertos montañas y llanos

Y la casa tuya, tu calle y tu patio.

Gracias a la vida que me ha dado tanto

Me dio el corazón que agita su marco

Cuando miro el fruto del cerebro humano,

Cuando miro al bueno tan lejos del malo,

Cuando miro al fondo de tus ojos claros.

Gracias a la vida que me ha dado tanto

Me ha dado la risa y me ha dado el llanto,

Así yo distingo dicha de quebranto

Los dos materiales que forman mi canto

Y el canto de ustedes que es el mismo canto

Y el canto de todos que es mi propio canto.

Gracias a la vida

- FUENTE - MUSICA.COM

- ESCRITORES - VIOLETA PARRA SANDOVAL

- PUBLICADA POR - WARNER/CHAPPELL MUSIC, INC.

- LICENCIADA POR – LyricFind Violeta Parra

Ευχαριστώ τη ζωή

Ευχαριστώ τη ζωή που μου έδωσε τόσα

Μου έδωσε δυο μάτια που όταν τα ανοίγω

διακρίνω τέλεια το άσπρο από το μαύρο

και στον απέραντο ουρανό το αστροφώτιστο βάθος του

κι ανάμεσα στα πλήθη τον άντρα που αγαπώ

Ευχαριστώ τη ζωή που μου έδωσε τόσα

Μου έδωσε την ακοή που σε όλο το εύρος της

καταγράφει νύχτα και μέρα γρύλλους και καναρίνια

σφυριά ,τουρμπίνες, γαβγίσματα, μπόρες

και την τόσο τρυφερή φωνή του καλού μου αγαπημένου

Ευχαριστώ τη ζωή που μου έδωσε τόσα

Μου έδωσε τον ήχο και το αλφαβητάριο

που μ'αυτό σκέφτομαι λέξεις και τις απευθύνω

Μητέρα, φίλος, αδερφός και φως που φωτίζει

τον δρόμο για την ψυχή εκείνου που έχω ερωτευθεί

Ευχαριστώ τη ζωή που μου έδωσε τόσα

Μου έδωσε το βάδισμα στα κουρασμένα μου πόδια

Με αυτά διέσχισα πολιτείες και λασπωμένα χωριά

παραλίες και ερήμους,βουνά και πεδιάδες

Και το σπίτι σου,το δρόμο σου και την αυλή σου

Ευχαριστώ τη ζωή που μου έδωσε τόσα

Μου έδωσε την καρδιά που φτερουγίζει

όταν αντικρύζω τον καρπό του ανθρώπινου μυαλού

όταν διακρίνω το καλό τόσο μακριά απ'το κακό

όταν κοιτάζω στο βάθος των φωτεινών ματιών σου

Ευχαριστώ τη ζωή που μου έδωσε τόσα

μου έδωσε το γέλιο, μου έδωσε και το κλάμα

έτσι διακρίνω τη χαρά από τη θλίψη

τα δυο υλικά που έφτιαξαν το τραγούδι μου

και το τραγούδι σας που είναι το ίδιο τραγούδι

και το τραγούδι όλων που είναι το δικό μου τραγούδι

Ευχαριστώ τη ζωή που μου έδωσε τόσα

Εύα Καλογεράκη : Στη γη του Σαρπηδώνα!

Στη γη του Σαρπηδώνα!

Η μικρή-μεγάλη ιστορία των Μαλίων

Κείμενο-φωτογραφίες της Εύας Καλογεράκη  

Στα ανατολικά των Μαλίων βρίσκεται μινωικό ανάκτορο. Σε ολόκληρη την περιοχή υπήρχε πόλη στην αρχαιότητα, με άγνωστη σήμερα ονομασία. Στα αρχαιολογικά συγγράμματα αναγράφεται ως ανάκτορο Μαλίων. Η περιοχή ονομάζεται σήμερα Τάρμαρος και πιστεύεται ότι η ονομασία αυτή σχετίζεται με το όνομα της αρχαίας πόλης. Επίσης, θεωρείται ότι στην πόλη έζησε ο αρχαίος βασιλιάς Σαρπηδών, γιος του Δία και της Ευρώπης. Το Σαρπηδόνα έδιωξε ο αδερφός του Μίνως και βρήκε καταφύγιο στη Λυκία της Μικράς Ασίας. Το ανάκτορο θεωρείται ότι ανοικοδομήθηκε την περίοδο της οικοδόμησης των ανακτόρων της Κνωσού και Φαιστού και ακολούθησε την τύχη τους. Περί το 1700 π.Χ. καταστράφηκε από άγνωστη αιτία, ανοικοδομήθηκε έπειτα και ξανά καταστράφηκε το 1450 π.Χ. Ο χώρος εξακολούθησε να κατοικείται, αν και το ανάκτορο δεν κτίστηκε ξανά. Στα δυτικά του ανακτόρου στη θέση Μάρμαρα αποκαλύφθηκε παλαιοχριστιανική βασιλική. Εκεί βρέθηκε μαρμάρινη σαρκοφάγος.

Ο αρχαιολογικός χώρος των Μαλίων ήταν αρχικά άγνωστος. Μέχρι τις τελευταίες δεκαετίες ανήκε στο νομό Λασιθίου. Το 1880 ο ιδιοκτήτης της περιοχής Ελληνικό Λιβάδι ανακάλυψε μερικά φύλλα χρυσού, περίπου 500 μέτρα δυτικά από το ανάκτορο. Το γεγονός αυτό στάθηκε αφορμή για να ανασκαφτεί ολόκληρος ο χώρος από χρυσοθήρες. Από τότε η περιοχή ονομάστηκε Χρυσόλακκος. Το 1915 έπειτα από την ανακάλυψη και νέων ευρημάτων διαπιστώθηκε από τον αρχαιολόγο Ιωσήφ Χατζιδάκη η ύπαρξη αρχαιοτήτων στο μέρος εκείνο. Έπειτα από το Χατζιδάκη, οι ανασκαφές συνεχίστηκαν από τη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή. Όπως έδειξαν οι ανασκαφές, οι κάτοικοι των αρχαίων Μαλίων ασχολούνταν με την αλιεία και με τη γεωργία. Δεν ήταν τόσο πλούσια η περιοχή όπως ήταν η Κνωσός και η Φαιστός.

Το όνομα προέρχεται από το τοπωνύμιο ομαλία>Μάλια= επίπεδη έκταση. Σώζεται στην αρχική γλωσσική μορφή του στο τοπωνύμιο Ομαλές (οι), που είναι επίπεδη έκταση βόρεια της Σελένας και στα οροπέδια Ομαλός της Δίκτης και των Λευκών Ορέων. Το 1583 αναφέρεται villa di Maglia με 620 κατοίκους. Το 1881 είχε 800 Χριστιανούς κατοίκους. Toύρκοι δεν κατοικούσαν στα Μάλια.

Facebook/Eva Kalogeraki

Νίκου Αμμανίτη : Θα σε πάρω να φύγουμε...

ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ & ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

μέσα στον χρόνο

Θα σε πάρω να φύγουμε...

Tου Νίκου Αμμανίτη

Ο Έλληνας σήμερα είναι κοσμογυρισμένος. Το δουκάτο του Λουξεμβούργου το γνωρίζει καλύτερα από την κουζίνα του σπιτιού του. Ξέρει πώς ανεβαίνουν στον Άγιο Μαρίνο, πού θα παρκάρει στο Νάρβικ της Νορβηγίας και ποια μπυραρία να προτιμήσει στην όχθη της λίμνης Τίτιζε στον Μέλανα Δρυμό. Θα σου περιγράψει το πέρασμα του Άγιου Γοτθάρδου. Με δύο λόγια, παίζει στα δάχτυλα την Ευρώπη - ούτε ο Τόμας Κουκ να ήταν…

Και όμως, κάποια χρόνια πρωτύτερα, ο ίδιος αυτός Έλληνας ούτε την Ελλάδα δεν ήξερε και οι μόνες γεωγραφικές του γνώσεις ταυτίζονταν με τα προϊόντα που παρήγαγε ο κάθε τόπος. Το Άργος, να πούμε, σήμαινε πεπόνια, ο Βόλος μήλα φιρίκια, στην Υπάτη φτιάχνανε τραχανά, και στα Φάρσαλα χαλβά Φαρσάλων. Ουαί και αλλοίμονο αν μαθευόταν τότε πως πας ταξίδι.

Οι παραγγελίες πέφτανε βροχή. Σε πιάνανε, π.χ., και σου λέγανε: «Να μου φέρεις σουτζούκια από το Σουφλί. Φέρε μου τουτουμάκια, δηλαδή χυλοπίτες, από την Αμαλιάδα, σύγκλινο από τη Σπάρτη, πορτοκάλια από την Πρέβεζα, αυγοτάραχο από το Μεσολόγγι. Και χαλβά από τα Φάρσαλα». Και ξεποδαριαζόσουνα, και ξεπαραδιαζόσουνα, και γινόσουνα χαμάλης για να εκτελέσεις τις παραγγελίες, άσε που ούτε ένα «ευχαριστώ» δεν άκουγες, ούτε ρώταγαν ποτέ πόσο κάνει; Τα χρόνια εκείνα, οι μόνοι που ταξίδευαν ήσαν οι παραγγελιοδόχοι και οι νεοσύλλεκτοι, που καλούνταν να καταταγούν σε κάποιο κέντρο εκπαιδεύσεως μιας πόλης της επαρχίας.

Οι ταξιδιάρηδες πλασιέδες, φτάνοντας ύστερα από οκτώ ή και παραπάνω ώρες ταξίδι σε κάποια κωμόπολη, αμέσως πήγαιναν να κλείσουν δωμάτιο στο ξενοδοχείο που λεγόταν «των εμπόρων» ή Hotel «Ερμής». Τους κοιτούσε καχύποπτα ο ξενοδόχος σαν να ήσαν φυγόδικοι και ύστερα από λογική ανάκριση τους έκλεινε δωμάτιο, που ενίοτε τα σεντόνια του ήτανε καθαρά.

Μετά ερχόταν η καμαριέρα και ρωτώντας εάν θέλουν κι άλλη κουβέρτα εξακρίβωνε αν έχουνε γνωστούς στην πόλη. Εάν από γνωριμίες ήσαν καθαροί, τους ενέπνεε ακάθαρτες σκέψεις και τελικά τους όρκιζε να είναι εχέμυθοι, επειδή οι δικοί τους είναι πουριτανοί και δεν σηκώνουνε ατιμίες…

Έκτοτε τα πράματα και οι συνθήκες αλλάξανε. Έγιναν αυτοκινητόδρομοι. Αποκτήσανε όλοι ένα και δύο αυτοκίνητα. Χτίστηκαν ξενοδοχεία και άλλα ανακαινίστηκαν, τα δε ταξίδια έγιναν απολύτως προσιτά. Καβαλάς το αεροπλάνο για ψύλλου πήδημα, να πούμε, και ώσπου να πεις κύμινο βρίσκεσαι στο Δελχί, στη Νέα Υόρκη ή στο Τιμπουκτού. Πάει η εποχή που πέταξε για πρώτη φορά αεροπλάνο πάνω από το χωριό και το είδαν οι χωριάτες και κατατρόμαξαν.

Αλλά τους καθησύχασε ο δάσκαλος όταν συγκεντρώθηκαν στο καφενείο, όπου τους εξήγησε πως είναι «ή πουλί του Θεού, που το έσκασε από τον παράδεισο, ή οχτακοσίων χρονών κουνούπι...». Και στον Ρωμιό, που προόδευσε και έγινε κοσμοπολίτης, τα επιτακτικά «φέρε μου» σταμάτησαν, μιας και το πιο απίθανο γέννημα από κάποιο άγνωστο κουτσοχώρι το βρίσκει στο σουπερμάρκετ της γειτονιάς του.

Στα χρόνια της χούντας κυκλοφορούσε ένα τραγουδάκι που ο στίχος του έλεγε: «Μάνα μου, τον γιόκα σου τον στείλανε ταξίδι». Το τραγουδούσε στις μπουάτ κάποιος οργισμένος καλλιτέχνης με μαλλιαδούρα ίσα με ένα δάσος στο κεφάλι και τα μπιζαρίσματα έπεφταν βροχή. Όμως δεν έγινε ποτέ σουξέ, ούτε και γυρίστηκε σε δίσκο, ίσως επειδή την επομένη στην μπουάτ έμπαινε λουκέτο και ο οργισμένος καλλιτέχνης με τη μαλλιαδούρα εξαφανιζόταν από την πιάτσα. Πάντως προσωπικά είχα την αίσθηση πως το τραγούδι γράφτηκε για εμένα, μιας και όταν προγραμματίζανε εκδρομή, εκείνο «…τον στείλανε ταξίδι» ερχόταν γάντι στην περίπτωσή μου, καθώς μόνον οι φυσιολάτρες και άλλοι κουζουλοί λένε «ωραίο πράμα» τις εκδρομές.

Παρά ταύτα, αποφασίστηκε να περάσουμε εφέτος το Πάσχα στην Καστοριά. Σήμερα, με την «Εγνατία», το ταξίδι από τη Θεσσαλονίκη στην Καστοριά είναι ένας γοητευτικός περίπατος.

Ο δρόμος με τα συχνά και αλλεπάλληλα τούνελ διατρέχει τις άλλοτε δυσπρόσιτες κακοτοπιές με απόλυτη ασφάλεια. Και υπάρχουνε σημεία που είναι τόσο ψηλά πάνω στο βουνό, που θαρρείς πως βρίσκεσαι σε αεροπλάνο. Μια περίφραξη με πυκνό συρματόπλεγμα εξασφαλίζει από παρείσακτους το άβατο του αυτοκινητοδρόμου, διότι στην περιοχή κυκλοφορούνε αρκούδες και αρκουδόπουλα, που, σαν να είναι «γιωταχήδες», αγνοούνε και τους στοιχειώδεις κανόνες οδικής συμπεριφοράς.

Έτσι φορτώσαμε τα μπαγκάζια στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε. Η θεία Σουμέλα, που κρυφοκοίταγε πίσω από τις κουρτίνες, πετάχτηκε στο παράθυρο φωνάζοντας «να φέρετε φασόλια από την Καστοριά…», ενώ ο θείος Αγαμέμνων, που ‘χε πλακώσει αξημέρωτα τα τσίπουρα, σιγοντάριζε: «Και μπούκοβο. Να μην ξεχάσουν να φέρουν μπούκοβο…».

Πάντοτε εκτός εποχής βρίσκεται αυτό το ζευγάρι.

ΤΟ ΠΑΡΟΝ