Κώστα Α. Μπογδανίδη : Τα δραματικά γεγονότα 30-31 Ιουλίου 1920

Ο Βενιζέλος υπογράφει τη Συνθήκη των Σεβρών

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΙΝ 97 ΧΡΟΝΙΑ

Τα δραματικά γεγονότα (30-31 Ιουλίου) ως απότοκο του Εθνικού Διχασμού

Η απόπειρα κατά Βενιζέλου και η δολοφονία του Δραγούμη

Του Κώστα Α. Μπογδανίδη

Ήταν 30-31 Ιουλίου. Πολλά χρόνια πίσω. Στα 1920. Πρόκειται για ένα διήμερο δραματικών συμβάντων που σημαδεύτηκε από την απόπειρα δολοφονίας του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου στο Παρίσι (30 Ιουλίου) από βασιλόφρονες αξιωματικούς και τα θλιβερά αντίποινα των βενιζελικών με τη δολοφονία του Ίωνα Δραγούμη στην Αθήνα (31 Ιουλίου). Ήταν ένα ακόμη φρικιαστικό επεισόδιο του Εθνικού Διχασμού που ακόμη πληρώνει η χώρα. Μεσούσης της Μικρασιατικής Εκστρατείας και δύο μέρες μετά την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών, που δημιούργησε «την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών», ο Ελευθέριος Βενιζέλος πήρε τον δρόμο της επιστροφής, κομιστής του μεγάλου αγγέλματος. Κι ενώ βρισκόταν στον σιδηροδρομικό σταθμό των Παρισίων, Gare de Lyon για να επιβιβασθεί στο τρένο, με προορισμό το λιμάνι της Μασσαλίας, δέχθηκε δολοφονική επίθεση από δύο απότακτους βασιλόφρονες αξιωματικούς.

Ο Γεώργιος Κυριάκης από την Κόρινθο και ο υποπλοίαρχος Απόστολος Τσερέπης από το Αιτωλικό αρχίζουν να τον πυροβολούν. Σε απόσταση μόνο λίγων βημάτων από αυτόν, του ρίχνουν 10 σφαίρες και μια από αυτές καταφέρνει να τον τραυματίσει στον βραχίονα και στον αριστερό του ώμο. Απορίας άξιον πώς δεν υπήρχαν χειρότερα τραύματα, αφού και οι δύο βασιλόφρονες αξιωματικοί ήταν δεινοί σκοπευτές.

Η αποτυχία τους ήταν αποτέλεσμα της ψύχραιμης αντίδρασης του Έλληνα πρωθυπουργού, που, όταν ένιωσε τον κίνδυνο, άρχισε να τρέχει δεξιά - αριστερά, σε συνδυασμό προς την τυχαία πτώση του πίσω από αποσκευές και την ανεξήγητη αστοχία, σχεδόν εξ επαφής, των υποψήφιων δολοφόνων. Την προηγούμενη μέρα της απόπειρας, 29 Ιουλίου, ο Τσερέπης είχε πάρει τηλεγράφημα από την Αθήνα από τον αξιωματικό Θ. Σκυλακάκη. Με αυτό τού έδινε το πράσινο φως να προχωρήσει στη δολοφονική ενέργεια την επόμενη μέρα, 30 Ιουλίου, καθώς τότε είχε καθοριστεί να γίνει πραξικόπημα στην Αθήνα. Το πραξικόπημα είχε σχεδιαστεί να πραγματοποιηθεί στις 11 το πρωί της 30ής Ιουλίου από τους Ν. Δημητρακόπουλο, Γ. Χρηστάκη-Ζωγράφο, Γ. Γαβαλιά, Θ. Σκυλακάκη και τον ναύαρχο Καββαδία. Στη συνομωσία μετείχε και ο μητροπολίτης Ιωαννίνων Σπυρίδων Βλάχος. Οι Γαβαλιάς, Σκυλακάκης και Καββαδίας στρατολόγησαν και τους εκτελεστές του Βενιζέλου και τους έστειλαν στο Παρίσι από τον Μάιο για να προετοιμαστούν. Το πραξικόπημα αυτό δεν έγινε ποτέ. Η δολοφονική όμως απόπειρα δεν σταμάτησε!

Η επιστροφή του Βενιζέλου στην Ελλάδα αναβλήθηκε για λίγες ημέρες, αφού χρειάστηκε να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο του Παρισιού.

Η είδηση

Η είδηση της απόπειρας δολοφονίας του Βενιζέλου έφθασε αρχικά παραποιημένη ως δολοφονία στην Αθήνα, με αποτέλεσμα να οδηγήσει σε μαζική βία εκ μέρους των βενιζελικών (31 Ιουλίου). Ήταν η αρχή των Ιουλιανών. Παρακρατικές ομάδες επιτέθηκαν και κατέστρεψαν γραφεία αντιπολιτευόμενων εφημερίδων («Καθημερινή», «Ριζοσπάστης»), τυπογραφεία, καταστήματα και θέατρα («Κοτοπούλη»), ενώ επιτέθηκαν και λεηλάτησαν σπίτια πολιτικών της αντιπολίτευσης, όπως του πρώην πρωθυπουργού Στέφανου Σκουλούδη.

Έπειτα από την απόπειρα, γαλλικό δικαστήριο καταδίκασε τους 2 επίδοξους δολοφόνους σε πενταετή φυλάκιση, στις 14 Φεβρουαρίου 1921. Συνήγορός τους ήταν ο διάσημος δικηγόρος Μαρό Τζαφερί, που τον ακριβοπλήρωσε ο πρίγκιπας Χριστόφορος. Έπειτα από δυο χρόνια, οι δυο κατάδικοι με επιστολή τους στον Βενιζέλο τού ζήτησαν να μεσολαβήσει στη γαλλική κυβέρνηση, για να τους δοθεί χάρη. Ο Βενιζέλος μεσολάβησε, οι δυο κατάδικοι αποφυλακίστηκαν και γύρισαν στην Αθήνα.

Ποια ήταν όμως η εξέλιξη των δύο αυτών ανδρών;

Ο Τσερέπης διορίστηκε διαχειριστής των κτημάτων του πρίγκιπα Χριστόφορου και πέθανε το 1980 σε ηλικία 92 ετών. Ο Κυριάκης διορίστηκε πρώτος διευθυντής του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας, που εγκαινιάστηκε στις 25 Μαρτίου 1938. Κατά την Κατοχή, διετέλεσε εκφωνητής του χιτλερικού ραδιοφώνου κι άρχιζε κάθε βράδυ τις εκπομπές του με το στερεότυπο: “Αγαπητοί Έλληνες ακροαταί, η κατά το 1821 ελευθερωθείσα Ελλάς ηγωνίζετο από το 1915 εναντίον της τρομοκρατίας των Αγγλογάλλων. Θυμηθείτε τα εγκλήματα των ορδών του Σαράιγ στη Μακεδονία, θυμηθείτε…” Μετά την Κατοχή διετέλσε νομικός σύμβουλος του Ταμείου Πλινθοποιών Αθηνών και Περιχώρων. Η επόμενη μέρα, 31 Ιουλίου 1920, στιγματίστηκε από την άσκοπη και άδικη δολοφονία του Ίωνα Δραγούμη- ένα ακόμη θλιβερό επακόλουθο του Εθνικού Διχασμού.

Στιγμιότυπο από τη συνάντηση για τη Συνθήκη των Σεβρών

 Το σκηνικό

Την επομένη της απόπειρας δολοφονίας του Ελευθερίου Βενιζέλου στο Παρίσι ο Ίων Δραγούμης αποφασίζει, παρά την προτροπή της Μαρίκας Κοτοπούλη, να φύγει από το σπίτι του στην Κηφισιά με το μικρό του «Φορντ», έχοντας κατεύθυνση το κέντρο της Αθήνας. Βιαζόταν να κλείσει την ύλη του περιοδικού του «Πολιτική Επιθεώρησις», το οποίο θα κυκλοφορούσε την επομένη. Ήθελε να γράψει και να ανακοινώσει στον κόσμο τα γεγονότα της προηγούμενης ημέρας στη γαλλική πρωτεύουσα.

Μόλις το αυτοκίνητό του έφθασε στο ύψος της βίλας «Θων» (Κόμβος Αμπελοκήπων), στρατιωτικές δυνάμεις της προσωπικής φρουράς του Βενιζέλου («Τάγμα Ασφαλείας») το σταμάτησαν και κατέβασαν τον οδηγό του. Ήταν 3 το μεσημέρι. Ύστερα από διαβουλεύσεις με τον στενό συνεργάτη του Βενιζέλου, Εμμανουήλ Μπενάκη, και τον επικεφαλής του Τάγματος Ασφαλείας, Παύλο Γύπαρη, ο Δραγούμης οδηγήθηκε πεζή σε άγνωστο μέρος, συνοδεία στρατιωτικού αποσπάσματος. Σύμφωνα με αυτόπτη μάρτυρα, στη γωνία των οδών Βασιλίσσης Σοφίας (τότε Κηφισίας) και Παπαδιαμαντοπούλου, ο Δραγούμης έπεσε νεκρός από πυροβολισμούς των στρατιωτών περί την 4η απογευματινή.

Ο ίδιος ο Βενιζέλος στο Παρίσι, όταν του ανήγγειλαν τη δολοφονία του Δραγούμη, αναφώνησε συγκλονισμένος: «Φρικτό! Φρικτό! Φρικτό!» Ως ηθικοί αυτουργοί, διατάξαντες την εκτέλεση, κατηγορήθηκαν οι Παύλος Γύπαρης, διοικητής του παρακρατικού σώματος που συνέλαβε τον Δραγούμη, απών όμως κατά τη σύλληψη και την εκτέλεση, Εμμανουήλ Ρέπουλης, αντιπρόεδρος και επικεφαλής στο εσωτερικό της κυβερνήσεως του απουσιάζοντος στο εξωτερικό Ελευθερίου Βενιζέλου, Εμμανουήλ Μπενάκης, παλαιός υπουργός του Βενιζέλου, κατηγορηθείς, μετά θάνατον όμως, από τον ίδιον τον Γύπαρη το 1935 ως διατάξας την εκτέλεση. Δεν προέκυψαν όμως επαρκείς αποδείξεις εις βάρος τους, ενώ οι ίδιοι πάντοτε επέμεναν για την αθωότητά τους και αθωώθηκαν στη δίκη που έγινε τον Νοέμβριο του 1922 υπό την επαναστατική κυβέρνηση Πλαστήρα-Γονατά. Επικεφαλής του αποσπάσματος ήταν ο λοχίας Σαρτζέτης.

Κυβερνητικό ανακοινωθέν της 1ης Αυγούστου 1920, σχετικά με τα έκτροπα που ακολούθησαν τη γνωστοποίηση της απόπειρας δολοφονίας κατά του Ελευθέριου Βενιζέλου, καταλήγει:

«Οι πλείστοι των Αρχηγών της Αντιπολιτεύσεως συνελήφθησαν, καθ' όσον υπάρχουσι σοβαραί ενδείξεις, ότι ενέχονται εις την δολοφονικήν απόπειραν. Ο εκ των Αρχηγών της συνεργαζόμενης αντιπολιτεύσεως Ιωάν. Δραγούμης, συλληφθείς επίσης, απεπειράθη να διαφύγη. Εφ' ω, πυροβοληθείς, εφονεύθη…».

Η κηδεία του Δραγούμη έγινε την επομένη και οι φιλοβενιζελικές εφημερίδες («Ελεύθερος Τύπος» του Καβαφάκη, «Καιροί», «Πατρίς» του Δημητρίου Λαμπράκη), είχαν ακόμη ως κύριο θέμα την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Βενιζέλου και στα ψιλά την είδηση της δολοφονίας του Δραγούμη, εντελώς διαστρεβλωμένη. Στο σημείο της εκτελέσεως (σήμερα λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας, απέναντι από το ξενοδοχείο «Χίλτον») ανεγέρθηκε το 1921 μνημείο, λευκή κολώνα, όπως είχε ζητήσει με τους στίχους του ο Κωστής Παλαμάς στην «Νεκρική Ωδή» που είχε συνθέσει (8 Αυγ. 1920) εις μνήμην του Δραγούμη και αναφέρονται στην αρχή του κειμένου. Οι στίχοι αυτοί χαράχθηκαν στο μνημείο.

 (H ΦΩΤΟΓΡΑΦIΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΕΊΟΥ ΑΠΟ ΤΟ Lifo - http://www.lifo.gr/team/athens/53461)

Λευκή ας βαλθεί όπου έπεσες, Κολώνα

(Πώς έπεσες, γραφή να μη το λέη)

Λευκή με της Πατρίδας την εικόνα

Μόνο εκείνη ταιριάζει να σε κλαίη,

Βουβή, μαρμαρωμένη να σε κλαίη!

«…Εκείνο που με συνδέει μ' έναν τόπο δεν είναι το καλοκαίρι, είναι ο χειμώνας, και με τους ανθρώπους, οι λύπες της αγάπης…»

(Η φωτογραφία του Ιωνα Δραγούμη είναι από το http://www.cretalive.gr/history/mia-askoph-kai-adikh-dolofonia)

Ο Ίων (Ιωάννης) Δραγούμης είχε γεννηθεί στην Αθήνα στις 14 Σεπτεμβρίου 1878. Ήταν διπλωμάτης, πολιτικός και λογοτέχνης. Υπήρξε βασικός οργανωτής των ελληνικών κοινοτήτων κατά τον Μακεδονικό Αγώνα. Υποστήριξε τη δημιουργία ενός πολυεθνικού ελληνικού κράτους, εκφραζόμενος από το 1908 εναντίον της Μεγάλης Ιδέας. Πρωταγωνίστησε στο γλωσσικό κίνημα του δημοτικισμού, ενώ με το συγγραφικό του έργο άσκησε σημαντική επιρροή στη διαμόρφωση της ελληνικής ιδεολογίας των αρχών του εικοστού αιώνα. Ο πολιτικός που ανέδειξε τη σκέψη του Ίωνα Δραγούμη στα μεταπολεμικά χρόνια ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, μετέπειτα ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργός της χώρας. Κατά τη διάρκεια της πολιτικής και πολιτειακής κρίσης του 1965, ο Ανδρέας Παπανδρέου δημοσίευσε το άρθρο «Εξωτερική Πολιτική και Εθνική Αναγέννηση», που αποτέλεσε σταθμό στην αναβίωση της επιρροής του Δραγούμη στην ελληνική πολιτική. Έκτοτε, ο Ίων Δραγούμης και οι ιδέες του έχουν επηρεάσει όλο το πολιτικό φάσμα.

Κατά τον Άγγελο Σικελιανό, ο Δραγούμης υπήρξε ο «απόστολος μιας θρησκείας που θα στηριζόταν στην παγκόσμια συνθετική Εποπτεία και Σκέψη των μεγάλων Προσωκρατικών» και ερμηνεύοντας την προσπάθεια του Δραγούμη «να βρει τον ενιαίο Ρυθμό του Εθνικισμού, του Σοσιαλισμού και του Ανατολισμού», αναφέρει τον πολιτικό στοχασμό του Ηρακλείτου για «μιαν Υπερελληνικήν Οργάνωση».

O ίδιος γράφει στο ημερολόγιό του στις 18 Μαρτίου του 1919:

«…Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός σοσιαλιστής. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός πατριώτης. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να νοιώσω τον εαυτό μου άτομο. Από άνθρωπος μιας τάξης με ορισμένα συμφέροντα τάξης, γίνομαι σοσιαλιστής με την πλατιά έννοια και θέλω μια καινούρια οικονομία της κοινωνίας μου και των άλλων κοινωνιών. Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος…».

Ο Νίκος Καζαντζάκης θα γράψει αργότερα ότι : «Ο Ίων Δραγούμης κι ο Πέτρος Βλαστός είναι, θαρρώ, οι δυο άνθρωποι που περισσότερο τίμησα και αγάπησα στη ζωή μου…»

ΠΗΓΕΣ: Θ. Βερέμης-Η. Νικολακόπουλος «Ο Ε. Βενιζέλος και η εποχή του», ΤΑ ΝΕΑ «Ιστορική βιβλιοθήκη». Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος larousse Britannica, ΠΑΤΡΙΣ, Εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Wikipedia.gr, greekworldhistory.blogspot.gr, istorikathemata.com

Από την εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ του Ηρακλείου Κρήτης

http://www.patris.gr/articles/319490?PHPSESSID=eaj75sccjoiv07kbcpp33l4ha3#.WX8veulLeM8

Κων. Χολέβα : Τα εθνικά θέματα και η ιστορική μας συνέχεια

Τα εθνικά θέματα και η ιστορική μας συνέχεια

Του Κων. Χολέβα*

Είναι απαραίτητη η εμμονή των Κυπρίων στην ελληνική ταυτότητά τους.

Η αντιμετώπιση των εθνικών μας θεμάτων δεν απαιτεί μόνον εύστοχους διπλωματικούς χειρισμούς. Απαιτεί, πρωτίστως, τη συνειδητοποίηση της ιστορικής συνέχειας και της πολιτιστικής ταυτότητας του Ελληνισμού. Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνος σημαντικοί διανοητές κατανόησαν τη σύνδεση εθνικών θεμάτων και ταυτότητας του Ελληνισμού και την εξέφρασαν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο.

Ο Κωστής Παλαμάς μίλησε για τη διαχρονική πορεία του Γένους και τόνισε την καταγωγή μας από την Αρχαιότητα και από το ελληνορθόδοξο Βυζάντιο. Έτσι κατόρθωσε να αφυπνίσει τους Έλληνες, που είχαν απογοητευτεί από την πτώχευση του 1893, τον ατυχή Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 και τον βαρύτατο δανεισμό του 1898. Με τα δύο επικά ποιήματά του, τη «Φλογέρα του βασιλιά» (αφιερωμένη στον αυτοκράτορα Βασίλειο Β' τον Μακεδόνα) και τον «Δωδεκάλογο του Γύφτου», θύμισε στους Έλληνες τη δόξα της Ρωμανίας/Βυζαντίου και την πίστη των προγόνων μας στην Υπέρμαχο Στρατηγό. Αυτή η εθνική αφύπνιση οδήγησε στους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13.

Ο Ιων Δραγούμης ήταν διπλωμάτης και λόγιος, με δυτικομακεδονική καταγωγή. Στις αρχές του 20ού αιώνος έβλεπε την αδιαφορία των αθηναϊκών κυβερνήσεων για τον αγώνα των Ελλήνων Μακεδόνων κατά των Οθωμανών και των Βουλγάρων, και έγραψε τα ακόλουθα αφυπνιστικά λόγια: «Ας τρέξουμε να σώσουμε τη Μακεδονία και η Μακεδονία θα μάς σώσει». Εννοούσε ότι, αν η ελεύθερη Ελλάδα βοηθήσει την τουρκοκρατούμενη Μακεδονία να ενωθεί με τον εθνικό κορμό, θα ξαναβρεί τα υψηλά ιδανικά της και θα ξεκολλήσει από το τέλμα της ηττοπάθειας.

Ο νομπελίστας ποιητής μας Γιώργος Σεφέρης υπήρξε διπλωμάτης και χειρίστηκε κρίσιμες πτυχές του κυπριακού ζητήματος. Το 1953 επισκέφτηκε την αγγλοκρατούμενη -τότε- Κύπρο και διαπίστωσε μία προσπάθεια των Βρετανών να αλλάξουν την ελληνική συνείδηση των Κυπρίων.

Στις 28 Δεκεμβρίου 1954 έγραψε από τη Βηρυτό στον Γιώργο Θεοτοκά: «Υπάρχουν σε μια γωνιά της γης 400.000 ψυχές από την καλύτερη, την πιο ατόφια ρωμιοσύνη, που προσπαθούν να τις αποκόψουν από τις πραγματικές τους ρίζες και να τις κάνουν λουλούδια θερμοκηπίου. Σ' αυτή τη γωνιά της γης δουλεύει μια μηχανή που κάνει τους Ρωμιούς σπαρτούς-Κυπρίους-όχι-Ελληνες, που κάνει τους ανθρώπους μπαστάρδους, με την εξαγορά και την απαθλίωση των συνειδήσεων, με τις κολακείες των αδυναμιών ή των συμφερόντων (το κυπριακό ζήτημα είναι, πριν απ' όλα, ζήτημα καλλιέργειας, ζήτημα “κουλτούρας” με την πλατύτερη έννοια που έχει η λέξη), και ονομάζει τη φυσιολογική παιδεία αυτών των ανθρώπων “πολιτική προπαγάνδα”».

Οι Έλληνες της Κύπρου σήμερα είναι περισσότεροι από τις 400.000 που υπολόγιζε τότε ο Σεφέρης. Για να φύγει ο Τούρκος κατακτητής από το νησί είναι απαραίτητη η εμμονή των Κυπρίων στην ελληνική και ορθόδοξη ταυτότητά τους.

Kωνσταντίνος Χολέβας

*Πολιτικός επιστήμων

http://www.dimokratianews.gr/content/77059/ta-ethnika-themata-kai-i-istoriki-mas-syneheia

Τα Μάλια «απαγόρεψαν» την άφιξη σε 10.000 Βρετανούς

Το όμορφο Μαλιώτικο ηλιοβασίλεμα

Τα Μάλια «απαγόρεψαν» την άφιξη σε 10.000 Βρετανούς

Τα Μάλια για πολλούς Βρετανούς είναι ο τόπος των ξέφρενων πάρτι, του άφθονου αλκοόλ και των ακραίων καταστάσεων, με τον καθένα να κάνει ελεύθερα ό, τι θέλει. Σε όλο αυτό, ωστόσο, φαίνεται πως μπαίνει τέλος, με δημοσίευμα των βρετανικών Times να υποστηρίζει πως οι ξενοδόχοι της περιοχής επιθυμούν να αλλάξουν την κατάσταση. Το 95% αυτών αποφάσισε να μην υπογράψουν συμφωνία με βρετανικά πρακτορεία για οικονομικά πακέτα που αφορούν ηλικίες 18-30, απαγορεύοντας σε 10.000 Βρετανούς να επισκεφτούν την περιοχή, θέλοντας να προσελκύσουν περισσότερες οικογένειες.

«Δεν έχουμε τίποτε εναντίων αυτών των παιδιών ούτε με τους Βρετανούς γενικότερα. Όμως αυτοί οι τουριστικοί πράκτορες λειτουργούν στα πρόθυρα της εγκληματικής αμέλειας. Οδηγούν με σφυρίχτρες εφήβους που βρίσκονται σε κατάσταση μέθης σαν κοπάδια στα πάρτι και στα nightclubs της πόλης» ανέφερε χαρακτηριστικά ένας ξενοδόχος.

Όπως σημειώνει η Daily Mail, ο αντιδήμαρχος Τουρισμού του δήμου Χερσονήσου, Ευθύμιος Μουντράκης, κατηγορεί τους ταξιδιωτικούς πράκτορες για ενισχύει του προβλήματος με την πώληση διακοπών «όπου γίνονται τα πάντα». «Τα Μάλια δεν αφορούν το σεξ, τα ναρκωτικά και το ό, τι γίνει. Είναι ο κύριος τουριστικός προορισμός της Κρήτης, που φέρνει εκατομμύρια ευρώ στο νησί», τονίζει.

Σε άρθρο του στο «cretalive.gr», με αφορμή το περιστατικό με την 19χρονη που μεταφέρθηκε αναίσθητη σε νοσοκομείου του Ηρακλείου μετά την εισπνοή αερίου γέλιου, ο κ. Μουντράκης είχε γράψει για την αλλαγή που επιθυμούν όλοι οι παράγοντες στα Μάλια.

 Ο προσανατολισμός είναι τώρα ο οικογενειακός τουρισμός

«Σχετικά με τα Μάλια τώρα, που αυτό το μεμονωμένο και ατυχές γεγονός τα έφερε και πάλι μετά από 3-4 χρόνια και πάλι στο προσκήνιο της επικαιρότητας για τη νυχτερινή τους διασκέδαση. Αρχικά θα αναφερθώ στο γεγονός ότι η τοποθέτηση δύο αντιδημάρχων, ο ενός εκ των οποίων τουρισμού στη δημοτική ενότητα Μαλίων, από το δήμαρχό μας κο Μαστοράκη, μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί, καθώς από την αρχή της θητείας μας η περιοχή των Μαλίων ήταν από τις περιοχές που κρίναμε ότι έπρεπε να επικεντρωθούμε και να δώσουμε ένα ειδικό βάρος λόγω μεγέθους.

Μία περιοχή η οποία ήταν από τις πρώτες περιοχές της Κρήτης που αναπτύχθηκε τουριστικά και έδειξε στην ουσία το δρόμο για πολλές άλλες περιοχές του νησιού μας, ένα πολύ όμορφο μέρος με μεγάλο ιστορικό αποτύπωμα. Το Μινωικό ανάκτορο των Μαλίων, ο «Ποταμός» περιβαλλοντική κληρονομιά, η πολύ όμορφη παλιά πόλη, οι πανέμορφες παλιές εκκλησίες, οι πανέμορφες παραλίες, οι πολύ καλές ξενοδοχειακές μονάδες, από την μία, και οι πολύ ενεργοί και ανήσυχοι πολίτες «Σαρπιδονίστες» που έχουν στην κυριολεξία «μεταμορφώσει» τον τόπο τους, οι πολύ δραστήριοι τοπικοί σύλλογοι που αγαπούν και υπερηφανεύονται για το τόπο τους διοργανώνοντας πολλές και όμορφες εκδηλώσεις, από την άλλη, καθώς και πολλά άλλα όμορφα χαρακτηριστικά του ευλογημένου αυτού τόπου, συνθέτουν ένα ιδανικό προορισμό για όμορφες διακοπές.

Στα Μάλια τα τελευταία χρόνια, μετά από την ώριμη και συνειδητοποιημένη, σύσσωμη απόφαση της τοπικής κοινωνίας, αλλά και των επιχειρηματιών που βλέπουν (και οικονομικά) το υπάρχων μοντέλο να μην αποδίδει πλέον, έχει αρχίσει να γίνεται στροφή στη προσφορά ενός διαφορετικού, αναβαθμισμένου και ποιοτικότερου προϊόντος. Γίνεται μία συντονισμένη και στοχευμένη προσπάθεια με τη συνεργασία όλων των τοπικών φορέων, προξενείων, πρεσβειών, της αστυνομίας, των τοπικών συλλόγων και επαγγελματικών φορέων, τοπικών επιχειρηματιών, τουριστικών πρακτόρων και όλης της τοπικής κοινωνίας, η οποία κουράστηκε από το μέχρι πρόσφατα, Βρετανικό κυρίως, μοντέλο τουρισμού της περιοχής!

 Το όμορφο παλιό χωριό

Έχει ήδη γίνει μία αρκετά μεγάλη αλλαγή του προφίλ πελάτη, τα τελευταία 5-6 χρόνια, με νέες συνεργασίες ξενοδόχων της περιοχής και τουριστικών πρακτόρων από Ρωσία, Σκανδιναβία, Ολλανδία και άλλες χώρες, επιδιώκοντας ένα νέο “εμπλουτισμένο μείγμα” πελάτη. Ταυτόχρονα έχει ήδη μειωθεί σε παραπάνω από τον μισό ο αριθμός συμβολαίων, άρα και επισκεπτών, από τις συγκεκριμένες χώρες που δημιουργούν προβλήματα στη νυχτερινή, και όχι μόνο, ζωή των όμορφων και ιστορικών Μαλίων.

Σκοπός και στόχος της δημοτικής αρχής, και όλων, είναι πρωτίστως η ασφάλεια των επισκεπτών μας και φυσικά η ευχάριστη διαμονή τους στο δήμο μας,. Παράλληλα όμως και ο σεβασμός, από τους επισκέπτες, των φιλήσυχων και φιλόξενων κατοίκων της περιοχής που κουράστηκαν ποιά από τον θόρυβο και την ανέλεγκτη κατάσταση διασκέδασης μερικών εκ των εν λόγω επισκεπτών. Το αποτέλεσμα των συντονισμένων και μεθοδευμένων ενεργειών μας, έχει ήδη φανεί σε αρκετά μεγάλο βαθμό, χωρίς να λέει κανείς ότι δεν έχουμε ακόμα δρόμο μπροστά μας. Τουλάχιστον όμως η δημοτική αρχή μαζί με τις υπόλοιπες αρχές, οι τοπικοί φορείς και η τοπική κοινωνία των Μαλίων συμπορευόμαστε όλοι μαζί, σε κοινή και σωστή κατεύθυνση! Ελπίδα και ευχή όλων μας η παραπάνω υπόθεση να έχει ένα αίσιο τέλος!»

Το αναδημοσιεύουμε με ιδιαίτερη ευχαρίστηση από εδώ:

http://www.tilestwra.com/ta-mllia-apagorepsan-tin-afixi-se-10-000-vretanous/

ΑΝΑΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΨΗΛΟΡΕΙΤΗ

ΑΝΑΒΑΣΗ  ΣΤΟΝ ΨΗΛΟΡΕΙΤΗ

(AUF DEN IDA)

ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟY  ΚΑΛΙΤΣΟYΝΑΚΗ

Ακαδημαϊκού

Ό Φράντς φόν Λέχερ    (1818 — 1892) είναι Γερμανός συγγραφεύς πλην των άλλων και ενός συντόμου άλλα πολύ περιγραφικού βιβλίου για την περιήγηση του εις την Κρήτη κατά το έτος 1876. Το βιβλίο φέρει την επιγραφή  «Κρητικάι Ακταί» (Kretische Gestade) και εκδόθηκε στο Μπιέλεφελδ το 1887. Την περιήγηση αυτήν, εις την Κρήτη, όπως δε αναγράφεται κατωτέρω και σε άλλα Ελληνικά νησιά, το έκαμε κατ' έντολήν τού βασιλέως Λουδοβίκου Β' της Βαυαρίας (1845-1886) εγγονού του φιλέλληνα, Λουδοβίκου Α' (1786 - 1868) του οποίου γιός ήταν ο πρώτος βασιλιάς της  Ελλάδας  ο Όθων.     

Ο   Λέχερ  είχε  σπουδάσει Νομικά, Ιστορία και Φυσικές Επιστήμες, κατέλαβε δε πολλά αξιώματα.  Έγινε τακτικός Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο τού Μονάχου (1855), Μέλος της εκεί Βασιλικής Ακαδημίας των Επιστημών, και κατά το 1865 Διευθυντής των Κρατικών Βαυαρικών Αρχείων. Περιηγήθηκε πολλές χώρας και έγραψε για αυτές τις περιηγητικές του αναμνήσεις όπως Σικελία και Νεάπολη (1864), Ουγγαρία      (1874),      Ελληνικές      Νήσοι (;), Κύπρος (1877)  Ρωσία (1881), Καναρίοι Νήσοι (1877) κτλ. Επίσης αυτός ο πολυγραφότατος άνδρας έγραψε και πλείστα νομικά, Ιστορικά και αρχειακά επιστημονικά έργα.

«Οι πρώτες πρωινές ώρες χρωμάτιζαν με κόκκινα χρώματα τις κορυφές των βουνών όταν εμείς ανεβαίναμε από τις τοποθεσίες των κήπων του χωριού (Πισταγή). Για εμένα ήταν μια πραγματική απόλαυση η ευκαιρία αυτή για να κάμω άλλην μίαν φορά πεζή μιαν ορειβασία.

Ο δρόμος πήγαινε ήρεμα προς μίαν φάραγγα της όποιας οι πλευρές ανήρχοντο προς τα ύφη ως πύργοι και φρούρια

Ύστερα από μια ώρα είχαμε κατορθώσει να ανέβουμε το πρώτον τμήμα του ορεινού δρόμου. Εκεί εκτεινόταν ένα στενό πράσινο λιβάδι με ανθισμένες λευκάκανθες, και μέσα σε ένα βράχο ανακαλύψαμε μια φυσική στέρνα, η οποία μας δρόσισε ανέλπιστα με το νοστιμότατο νερό της. Αυτό το νερό εις τα μέρη αυτά είναι ξακουστό, και όλοι γνωρίζουν πώς η στέρνα αύτη το μεγάλο καλοκαίρι είναι πάντοτε γεμάτη από δροσερό νερό.

Τρία τέταρτα της ώρας αργότερα ανήλθαμε, βλέποντες το θαυμάσιο θέαμα της πεδιάδος και των απέναντι Λευκών Ορέων, το δεύτερο τμήμα του ορεινού μας δρόμου. Ήταν ακόμη το έδαφος πράσινο. Περάσαμε τρεις μεγάλες φυσικές στέρνες με νερό, και μια τετάρτη τεχνητή, κατασκευασμένη υψηλότερα. Από εδώ έφθανε το βλέμμα μας εις την απέραντη λαμπερή θάλασσαν και στις οδοντωτές παραλίες της νοτιάς πλευράς της Κρήτης. Και τώρα εις το ύψος αυτό μας συνόδευε μακρά σειρά από δρυς, οι οποίες φαινόντουσαν στις σταχτιές ή βαθέως πράσινες πλαγιές του όρους σαν να ήσαν  εκεί σπαρμένες. Έπειτα εξακολουθούσε αδιάκοπα το θέαμα αυτό, και μάλιστα χωρίς να κοπιάζουμε ιδιαίτερα, και σκαρφαλώναμε σε γυμνά πετρώδη υψώματα, από τα οποία πάρα πολύ συχνά παρουσιαζόταν η κεντρική κορυφή του Ψηλορείτη, κατάλευκη σαν μάρμαρο και με τόσο τέλειες καμπύλες όσον μπορεί να δημιουργήσει η γλυκεία και έξυπνη φύσις για μια στρογγύλωση.

Σε αυτές τις ανοικτές πλαγιές ανάμεσα στις δρυς ξεπηδούσαν λαγοί εμπρός και οπίσω μας. Ως επί το πλείστον όμως, επειδή κατρακυλούσαν οι πέτρες, γινόταν τούτο πάντοτε σε αρκετά μεγάλη από εμάς απόσταση, και ο ιατρός και ο Αναγνώστης πυροβολούσαν πολύ αργά και περιγελούσαν έπειτα τους εαυτούς των μόνοι των. Θέλοντας  και εγώ να εξοικονομήσω τις δυνάμεις μου αντιστάθηκα πολύ στον πειρασμό να λάβω μέρος και εγώ, άλλα επί τέλους με έπιασε με όλα αυτά ή μανία του κυνηγιού. Μοιραστήκαμε και αρχίσαμε και ανεβαίναμε γρήγορα – γρήγορα. Πυροβολούσαμε σε παν ότι ξετρύπωνε, ή έκανε τσάλαχο, ή πηδούσε, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό ώστε αντηχούσαν όλες οι πλαγιές από πυροβολισμούς και φωνές, και οι αρχαίοι Κουρήτες και Δάκτυλοι και κάθε τι τετράποδο το οποίο διασώθηκε σε αυτές τις πλαγιές τού Ψηλορείτη θα έσπευδε με τρόμο και φρίκη να απομακρυνθεί.

Επί τέλους χάθηκε από κάτω από τα πόδια μας κάθε ξεθωριασμένη πρασινάδα και βρεθήκαμε μπροστά σε σωρούς από γκρίζες πέτρες, οι οποίες ατελείωτα ανυψώνονταν ήρεμα - ήρεμα προς τα επάνω, προς τον ουρανό.

Όλο και όλο το κυνήγι μας συνίστατο από ένα λαγό και δύο πέρδικες· αυτές ήταν μικρότερες από τις ιδικές μας άλλα πιο χρωματιστές (εις την βόρεια Ευρώπη). Σε αντιστάθμισμα αυτών είχαμε κόκκινα μάγουλα και τρεμουλιασμένα γόνατα, και ένα ακόμη μακρινό δρόμο μπροστά μας· είχαμε κάμει μια μεγάλη βλακεία, άλλα και ποιος δεν κάνει τέτοιες; Όσον κανείς προχωρεί στην ηλικία τόσον και μεγαλύτερη γίνεται η σειρά από έξοχες βλακείες. Βλακείες κανείς κάνει όλη του τη ζωή με μόνην την διαφορά ότι οι βλακείες της νεότητας είναι αρνητικές, ενώ οι βλακείες της προχωρημένης ηλικίας είναι θετικές.

Αφού λοιπόν ξεκουραστήκαμε και κοίταξα εγώ την φύση κάτω από τα πόδια μου, παρατήρησα με έκπληξη πόσον αυτές οι μεγάλες πλαγιές της Ίδης είναι γυμνές και χωρίς φυσική πρασινάδα.

Τίποτε από φυλλοφόρα δάση, από σκιερούς θάμνους από μουχλιασμένους κορμούς δένδρων ή από κελαρύζοντα ρυάκια. Εδώ επί αιώνας πηγαινοερχόντουσαν αγέλες ζώων και άνθρωποι. Εκεί κάτω χαμηλότερα κοντά στις στέρνες βεβαίως θα υπήρχαν οικήσεις, οι οποίες  θα εκτεινόντουσαν υψηλότερα προς τα επάνω· Από όλα αυτά τίποτε δεν διασώθηκε και αυτά τα ονόματα τους χάθηκαν. Όλο το βουνό γύρω - γύρω είναι γυμνό και λείο σαν ένα γιγαντιαίο πορτοκάλι. Σε παρόμοια κατάσταση είδα όλα τα ξακουστά βουνά στην  Ανατολή.

Η φυσική πράσινη κόμη της γής χάθηκε και μόνον κάπου - κάπου μένει ακόμη ένα μαυριδερό σημείο στην άτριχη φαλάκρα. Και μαζί με τα δάση έφυγαν και οι φλύαρες πηγές και τα θορυβώδη ρυάκια, και μαζί με αυτό και τα άνθη και τα πουλιά. Ως τελευταίο χάθηκε και το χώμα  το οποίο παρασύρθηκε από τους κατακλυσμούς ή αν είχε ξεραθεί από τη λαύρα τού ήλιου οπότε το πήραν οι άνεμοι.

Αφού λοιπόν συνήλθαμε από τον πυρετό του κυνηγίου, προχωρήσαμε με μεγάλο κόπο επάνω στους σωρούς των λιθαριών, το έδαφος ήταν σε μερικά μέρη πολύ κατηφορικό. Δεν ξεκουραζόμασταν διόλου, διότι κάθε φορά ο δρόμος τον οποίο είχαμε να κάμουμε μπροστά μας φαινόταν διαρκώς μακρύτερος εάν κοιτάζαμε πίσω για να δούμε αν ανεβήκαμε ψηλότερα. Επί τέλους φθάσαμε σε ένα μέρος όπου φαινόταν η ράχη τού βουνού να ανυψώνεται αρκετά υψηλά. Επάνω ήτο καταχιονισμένο. Με αυστηρή γραμμή εισορμά εκεί η υψηλή λάμπουσα πλαγιά στο καθαρό κυανό τού ουρανού χρώμα.  Υπολόγιζα μίαν ακόμη ώρα για να φθάσουμε στα όρια της χιονισμένης γραμμής, αλλ' αυτό υστέρα βάσταξε τρεις ολόκληρους ώρας έτσι που είχαμε να διαβούμε από τόσους μεγάλους πετρώδεις όγκους. Αυτοί οι πέτρινοι όγκοι γινόντουσαν διαρκώς μεγαλύτεροι και δυσανάβατοι και οι μεταξύ τους μικροί γκρεμοί πολλαπλασιαζόντουσαν διαρκώς και διαρκώς γινόντουσαν βαθύτεροι. Όπου και αν άγγιζε κανείς σε αυτά τα μέρη ήταν σουβλερές γωνίες.

Άμα φθάσαμε στη χιονισμένη γραμμή σωριάστηκε ο μικρός και καλός αγωγιάτης μας πού βαστούσε το καλάθι μας χάμω στην γή. Είχαν τελειώσει οι δυνάμεις του. (Αναγκάσθηκε να γυρίσει πίσω και να μάς περιμένει σ' ένα μητάτο πού ήταν παρακάτω).

Επειδή η επιφάνεια του χιονιού ήταν κάπως παγωμένη  ανεβαίναμε ευκολότερα. Αλλα τώρα άρχισε η δυσκολία της αναπνοής, διότι σε ύψος οκτώ χιλιάδων ποδών, ο αέρας είναι αραιός, και εκτός τούτου ένας διαπεραστικός νότιος άνεμος μας έκανε αδύνατο το να προχωρούμε γρήγορα. Στο στήθος μας είχαμε ένα αίσθημα σαν να ήθελε αυτό να σπάσει (…). Η θέα, από εδώ ήταν μεγαλοπρεπής και ιδιόρρυθμος. Όλο το νησί φαινόταν μικρά και ωχρά και σα προσκολλημένη στο βουνό. Από τις δύο πλευρές φαινόταν απέραντος η θάλασσα. Βρισκόμασταν στο μέσον της μακροεκτεινομένης νήσου Κρήτης. Δεξιά και αριστερά εκτεινόντουσαν υπεράνω της νήσου οι σκοτεινές πετρώδεις ακρογιαλιές και ράχες και ακρώρειες, και μαζί με αυτές ανασηκωνόταν η νήσος στα ανατολικά και δυτικά. Στις άκρες αυτών των κατευθύνσεων η νήσος παρείχε την εντύπωση ως εάν ανυψωνόταν εναντίον του ορίζοντα. Αλλά τα πάντα φαινόντουσαν από αυτό το ύψος μικρά και χαμηλά. Η Κρήτη είχε σουφρώσει σε αξιολύπητο βαθμό. Μόνον οι Σφακιανές Μαδάρες φαινόντουσαν σαν ένα τρομερό γιγαντιαίο φρούριο.

Επισκοπήσαμε όλους τους κόλπους όλα τα νησιά και τα βουνά της Κρήτης, αλλά το διάγραμμα του όλου μπορούσε κανείς να παρακολούθηση μόνον μεταξύ νεφών και ομίχλης, η οποία εδώ και εκεί κάλυπτε μεγάλες εκτάσεις με άσπρα και γκρίζα χρώματα. Μερικά ακρωτήρια και ωραία σχηματισμένοι κόλποι παρουσιάζονταν φωτιζόμενοι από τον ήλιο καθαροί και φωτεινοί. Πάντοτε όμως οι εικόνες ήσαν τμηματικές. Μια συνολική εικόνα του μεγάλου νησιού δεν ήτο δυνατόν να γίνει αντιληπτή, και ο οδηγός μας ο οποίος είχε ξανανέβει έλεγε ότι πάντα έτσι είναι. Αλλά νομίζω ότι και εάν η ατμόσφαιρα είναι καθαρή πάντοτε η θέα θα είναι τμηματική και περιορισμένη σε όποια κατεύθυνση και αν βλέπει κανείς. Πάντοτε θα κρέμεται εδώ ή εκεί ένα γκρίζο πλεκτό αδιαπέραστο.

Ο άνεμος μας έκανε και τουρτουρίζαμε μέχρι μυελού οστών. Όπως στην ράχη των Καρπαθίων ορέων, τα όποια κείνται ανάμεσα σε εκτεταμένες πεδιάδες, ακριβώς έτσι και στη ράχη του Ψηλορείτη, η οποία βρίσκεται μεταξύ δύο θαλασσών, πνέει διαρκώς τσουχτερός άνεμος. Ο άνεμος αυτός έρχεται πότε από τη μια μεριά και πότε από την άλλη, και κάνει να κρέμονται πυκνοί πέπλοι από αέρα στην γύρω - γύρω θέα.

Επειδή ο ψυχρός αυτός αέρας έκανε αδύνατο την μακρότερη παραμονή μας εκεί επάνω και η μεταμεσημβρία τελείωνε, αρχίσαμε την επιστροφή μας. Εγώ είχα πολλές έγνοιες μέσα μου και ανησυχίες  αν ή επιστροφή αυτή θα γινόταν χωρίς περιπέτειες ώστε να φθάσουμε κάτω σώοι και αβλαβείς. Ευτυχώς η επιστροφή έγινε καλά και γρηγορότερα απ' ότι φανταζόμουν. Μας βοήθησαν πολύ οι παγωμένες επιφάνειες. Παραμείναμε βαδίζοντες διαρκώς εις την δυτική ράχη  όπου από το βόρειο μέρος κι' από το ιδικόν μας η κατωφέρεια ήτο μεγάλη. Όλα ήταν χιονισμένα, και όταν παίρναμε λίγη φόρα και πετούσαμε απάνω από το στηριζόμενο κάτω στο χιόνι ραβδί μας  γλιστρούσαμε σε μεγάλη απόσταση που αντιστοιχούσε με τριάντα ή σαράντα βήματα. Τρέχαμε προς τα κάτω ως εάν ήμασταν επάνω σε ορμητικώς παγοδρομούντα έλκηθρα (..), Επιτέλους  και ταυτό υπερνικήθηκε και μπορούσαμε πλέον να χαιρόμαστε τα λαμπρά τοπία, τα οποία με την ζωηρή λάμψη του μεταμεσημβρινού ηλίου περιέβαλε το Ιερό τούτο Βουνό. Χρυσαφένιο χρώμα και κόκκινο και βαθύ γαλάζιο    αναμιγνυόντουσαν σε ένα θαυμάσιο φαινόμενο φωτός και αποχρώσεων. Όλες οι βουνοκορφές ήσαν χρωματισμένες με ελαφρό κόκκινο χρώμα, και γύρω μας, όταν φθάσαμε χαμηλότερα μέσα στα δάση, βασίλευε μια ουράνια, θα έλεγα μία εορταστική ειρήνη, σαν να περιτριγύριζαν σε αυτά τα μέρη οι μακάριοι θεοί του Ολύμπου».

Η διασκευή στην καθομιλουμένη έγινε από τον Κ. Γραικιώτη.

Τίτλος πρωτοτύπου «ΑΝΑΒΑΣΙΣ ΣΤΟΝ ΨΗΛΩΡΕΙΤΗ»

Δημοσιεύτηκε στο βιβλίο «ΚΡΗΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 1962»

φωτογραφίες από το ιστολόγιο

http://www.kritionline.gr

Ο Νίκος Καζαντζάκης και ο Ιωάννης Καλιτσουνάκης στο κατάστρωμα του αρματαγωγού «Χίος», στο Κερατσίνι, την ώρα του απόπλου. 1945. (Η φωτογραφία φέρει την υπογραφή του φωτογράφου Κ. Κουτουλάκη)

Από το ιστολόγιο

http://agonaskritis.gr/ανάθεμά-σας-γερμανοί-κι-εκάψατε-την-κρ/

Ιωάννης Ε. Καλιτσουνάκης

Ο Ιωάννης Ε. Καλιτσουνάκης (και Καλλιτσουνάκης, Χανιά, 1878 - Βουκουρέστι, 1η Οκτωβρίου 1966), ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός και ακαδημαϊκός, ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Κρητικών Σπουδών το 1938 και πρόεδρος του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός το 1961.

Γεννήθηκε στα Χανιά, όπου ολοκλήρωσε τις βασικές σπουδές του. Συνέχισε τις σπουδές του στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Σε ηλικία 24 ετών μετέβη στη Γερμανία με υποτροφία της Κρητικής Πολιτείας για να παρακολουθήσει φιλολογικά, φιλοσοφικά και παιδαγωγικά μαθήματα. Το 1905 διορίστηκε καθηγητής Ανατολικών Γλωσσών στο Βερολίνο. Από το 1924 ως το 1948 ήταν τακτικός καθηγητής στη Φιλοσοφική Σχολή στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Το 1926 αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1947 ανέλαβε για 1 έτος πρόεδρος της Ακαδημίας.

Το 1933 ήταν πρόεδρος του Γενικού Συμβουλίου Βιβλιοθηκών Ελλάδος.

Από το 1936 ως το 1937 ήταν κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αργότερα έγινε καθηγητής Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου και μετέπειτα επίτιμος εν ενεργεία καθηγητής στη Φιλοσοφική Σχολή του εν λόγω πανεπιστημίου.

Τιμήθηκε με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Φοίνικα.

Το φθινόπωρο του 1966 μετέβη στο Βουκουρέστι ως εκπρόσωπος της Ακαδημίας Αθηνών για τους εορτασμούς της συμπλήρωσης 100 χρόνων από την ίδρυση της Ρουμανικής Ακαδημίας. Πέθανε εκεί από καρδιακή προσβολή.

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια