Μοχός: Ξινόχοντρος και μουζουδιά

 

 

Χωριά της Κρήτης:

Μοχός:  Ξινόχοντρος και μουζουδιά

Ήθη κι έθιμα της Κρήτης

 

Γράφει η Έρικα Τζαγκαράκη *

 

Ο Μοχός είναι μεγάλος οικισμός της επαρχίας Πεδιάδας του Δήμου Χερσονήσου, που βρίσκεται σε υψόμετρο 400 μ. στη δυτική άκρη σε γόνιμη αλλά άνυδρη πεδινή έκταση, κατάφυτη από ελαιώνες και αμπελώνες. Απέχει από το Ηράκλειο 45,8 χλμ. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκομία και την αμπελοκαλλιέργεια. Βάση της οικονομίας του χωριού είναι το λάδι. Έχει ταχυδρομείο, σταθμό χωροφυλακής (πρώην), νηπιαγωγείο, Δημοτικό Σχολείο, Γυμνάσιο, Λύκειο και αγροτικό ιατρείο. Η ποδοσφαιρική ομάδα του Μοχού αγωνίζεται στον κρητικό όμιλο της Β΄ ΕΠΣΗ κατηγορίας.

 

Το δημοτικό διαμέρισμα Μοχού αποτελείται από 2 οικισμούς, το Μοχό και τη Σταλίδα. Η Σταλίδα είναι παράλιος οικισμός με 987 κατοίκους. Ο συνολικός πληθυσμός του Δημοτικού διαμερίσματος είναι 2.142 κάτοικοι. Βρίσκεται σε υψόμετρο 10 μέτρων και ήταν άλλοτε λιμένας του Μοχού, που έχει αξιοποιηθεί τουριστικά. Οι Μοχιανοί ετυμολογούν το Μοχό από το μυχό αυτό.

 

 

Από τους ιερούς ναούς αξίζει να αναφέρουμε το δίκλιτο του Ευαγγελισμού και της Αγίας Παρασκευής στην πλατεία του χωριού, το δίκλιτο επίσης του Αγίου Γεωργίου και Αγίου Σάββα και του Μιχαήλ Αρχαγγέλου. Στην περιοχή του Μοχού υπάρχουν περί τα 10 εξωκλήσια. Στο κέντρο του χωριού υπάρχει μεγάλη πλατεία, όπου γίνεται στις 15 Αυγούστου το κρητικό πανηγύρι, με κρητικούς χορούς, το οποίο συγκεντρώνει πλήθος επισκεπτών, ντόπιων και ξένων. Την ίδια μέρα σε αίθουσα του Δημοτικού διαμερίσματος που είναι διασκευασμένη σε παλαιό κρητικό νοικυριό, γίνεται έκθεση εργοχείρων, υφαντών, κεντημάτων, πλεκτών κλπ.

 

 

Στις 14 και 15 Αυγούστου γιορτάζεται το πανηγύρι της Παναγίας στο Μοχό. Ο εορτασμός ξεκίνησε το 1960 υπό Προεδρίας της Κοινότητος Γεωργίου Λεβέντη σε συνεργασία με την Περιγιητική Λέσχη Ηρακλείου με Πρόεδρο τον Γεώργιο Πατεράκη. Στο κέντρο του χωριού στο χώρο της μεγάλης δεντροφυτεμένης και πλακοστρωμένης πλατείας, γίνεται κάθε χρόνο στις 15 Αυγούστου το κρητικό πανηγύρι, με κρητικούς χορούς και αγαπημένους κρητικούς καλλιτέχνες, το οποίο συγκεντρώνει πλήθος επισκεπτών, ντόπιων και ξένων. Παράλληλα σε αίθουσα του Δημοτικού διαμερίσματος που είναι διασκευασμένη σε παλαιό κρητικό νοικυριό, γίνεται έκθεση εργόχειρων, υφαντών, κεντημάτων, πλεκτών κλπ.

Η ετυμολογία του τοπωνυμίου είναι άγνωστη. Στις βενετικές απογραφές αναφέρεται με το όνομα Mogho, με πρώτη αναφορά το 1387. To 1583 είχε 451 κατοίκους (Καστροφύλακας, Κ95). Το 1881 είναι έδρα ομώνυμου δήμου, με 1299 κατοίκους, το 1900 ο δήμος μετονομάζεται Λαγκάδος αλλά παραμένει πρωτεύουσα, κάτ. 1613, το 1920 έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου, κάτοικοι 1671, το 1928 κάτοικοι 1730, το 1940 κάτ. 1810, το 1951 κάτ. 1804, το 1961 κάτι. 1716 και το 1971 κάτ. 1422.

 

 

Από το Μοχό κατάγονταν οι αδερφοί Βέργα, οι οποίοι έδρασαν πριν από την Επανάσταση του 1821. Ο Γιώργης Βέργας, τον οποίο βρήκε αιχμάλωτο στον τουρκικό ναύσταθμο και τον παρέλαβε στην προσωπική του φρουρά ο καπουδάν πασάς Γαζή Χουσείν, ήταν ατίθασος και άγριος, αντίπαλος του γενίτσαρου και σκληρού δυνάστη του Μοχού , Ιμπραχίμ Μόχογλου (Π. Φαφουτάκη, Συλλογή ηρωικών κρητικών ασμάτων, 1889, σελ. 66).

 

Οι αλευρόμυλοι του Μοχού

 

Εις τσι Κοψάς το Δίχαλο, στσ’ Ανεμοσκιάς το πλάϊ

εκειά που πάντοτε Βοράς θαλασσινός φυσάει

Πάνω στη ραχοκοκαλιά στο ποιό ψηλό σημείο

που δεν χορταίνουν  να θωρούν τα μάτια σου τοπίο

Απ’ τα Μεραμπελιώτικα, μέχρι τσι Γούβες πέρα

δαντελωτές ακρογιαλιές και πελαγίσιο αέρα…

Διαλέξανε και χτίσανε πέντε μεγάλους μύλους

πού ‘χε ανάγκη το χωριό εις τους καιρούς εκείνους

Και δυό χιλιάδες άτομα κοντά απαριθμούσε

με τ’ αποδέλοιπα χωριά που εξυπηρετούσε

Σαν Δήμος και Κωμόπολη ετότες τσι Λαγκάδας

Βόρειο-Ανατολικό τμήμα της Πεδιάδας……..!

Όλοι εκεί πηγαίνανε τα σταροκρίθαρά τους

και ώρες επροσμένανε μέχρι να ‘ρθεί η σειρά τους

Ως γράφανε του μυλωνά τα πελατοτεφτέρια.!

που με τ’ αλευροσκόνιστα και στιβαρά ντου χέρια

σαν πούπουλο εσήκωνε στην πλάτη το μιγόμι

και τρίζανε τα κόκκαλα κι’ οι σιντερένιοι ώμοι

καθώς τα πετροσκάλουνα με μιά ανάσα βγάνει

για να φκερέσει τον καρπό στην ξύλινη χοάνη.!

Ένα σκαφίδι κωνικό μα κουτσομουρισμένο

στην τρύπα τσι μυλόπετρας πάνω ανεστραμμένο

Με ένα σύρτη ρυθμιστή που να ανοιγοκλείνει

και λίγο-λίγο τον καρπό στο φώλιασμα να ρίχνει

Είναι ο πετροταϊστής, η μυλοκοφινίδα

πάτω-κορφή όλόκληρη φτιαγμένη από σανίδα..!!

Όλα του μύλου δύσκολα για την κατασκευή ντου

ήθελε μάστορα καλό ν’ αντέχει η ψυχή ντου

Γιατί εκτός της  τεχνική, την γνώση και τον κόπο

συνεργασία ήθελε πάρα-πολλών ανθρώπω.!

Ξυλουργικές κατασκευές, αξόνια και γρανάζια

ξύλα γερά ν’ αντέχουνε, αρόζαστα, καθάρια

Νά ‘νε κομμένα λίγωση χυμούς να μη κρατούνε

να τα φυσάει ο Βοράς για να μη σκουλικιούνε

Τα δέντρα νά’νε άγρια και ντρέτοι οι κορμοί ντους

και να λυγά ο σάρακας μπροστά στην δύναμή ντους

Θέλουνε και το χρόνο τους να αποξεραθούνε

μέχρι να ‘ρθεί η ώρα τους για να πελεκηθούνε.!

Θέλει χαρκιά που να μπορεί το σίντερο να λιώνει

και σε περτσινωτά καρφιά να το μεταμορφώνει

Για να ματίζει τα χοντρά ξύλα εκειά που πρέπει

θέλει σιγούρα μπροδεσιά, σφιχτογερή και ντρέτη

Τα τσέρκουλα σφυρίλατα όλα τους πρέπει νά ‘νε

να δένουν και να συγκρατούν τ’ αξόνια που γυρνάνε

Μα ποιό πολύ την φτερωτή πρέπει να σφιχτοδέσουν

πανιά κι’ αντένες ο Βοράς μη πάρει και μισέψουν..!!

Οι πετροκόποι του βουνού ποιός ξέρει πόσο χρόνο

παλεύγαν να σμιλέψουνε την μία πέτρα μόνο

για βάλε δυό απού’θελε ο κάθε μύλος νά’χει

πόσων αντρών σκληρή δουλειά έπρεπε να υπάρχει

για να τσι πελεκήσουνε και να τσι συμμορφώσουν

Γεωμετρίας έπρεπε γνώσεις να εφαρμόσουν

Μηχανική χρειάζονταν και τριγωνομετρία

ένας φαρδής πετροτροχός με πλήρη συμμετρία

Λάθη δεν επιτρέπονται και ούτε συγχωρούνται

οι πέτρες δεν μοντάρονται ούτε και συγκολιούνται

Έπρεπε μονοκόματη να βγεί χωρίς ψεγάδι

και να γλυστρά το χέρι σου επάνω τζης σαν χάδι

Κι’ αυτό δεν ήταν εύκολο γιατί το υλικό τζης

ήτανε μαυροχάρακο, είχε το παιδεμό τζης.!

Και μέχρι εδώ, πές με το νού πως όλα εξηγούνται

μα πές μου όμως ύστερα το πώς μετακινιούνται

Πώς τσι κυλούσαν στο βουνό και πώς τσι μεταφέραν

ίντα δυνάμεις είχανε και πώς τα καταφέραν

Να τσι μετακινήσουνε χωρίς να τσι χαλάσουν

χωρίς να κιντυνεύγουνε να πέσουν να τσι σπάσουν

Και να τσι βάλουν ακριβώς την μιά πάνω στην άλλη

να τσι ζυγοσταθμίσουνε με μαστοριά μεγάλη

[ με μεσοπεριθώριο..μιά τρίχα..ένα ψιχάλι.!]

Εκατοστά ελάχιστα που σβύναν και χανόταν

όσο στην περιφέρεια τσι πέτρας απλωνόταν

Ίσα που να χωρά καρπό στο κέντρο να περάσει

κι’ η πάνω πέτρα που γυρνά να το ‘νε κατοπιάσει

Να το’νε σύρει αναμεσίς να τον ψιλοτσακίσει

τον γυροφέρνει κάτω τζης μέχρι να διαλύσει

να γίνει αλευρόσκονη και την στριφογυρίζει

και την αφήνει στο γυρί το κάτω να ξεφύγει

Ένα ρηχό κι’ ανάβαθο αυλάκι την  μαζώνει

και κυκλοπαρασέρνει την, ομπρός μερά  τη σπρώχνει

σε  ένα στόμιο μικρό που τρέχει αγάλι-αγάλι

κι’ αργογεμίζει αθόρυβα το ξομπλιαστό τσουβάλι….

Εκειά που στέκει ο μυλωνάς κι’ ελέγχει μη χυθούνε

τα άλευρα απ’ τα σακιά και χαμοσκορπιστούνε…..!!!!!!!

  Διαμαντάκης…..14 – 2 – 2016

 

Ξυνόχοντρος και μουζουδιά

 

Ένα έθιμο που τηρείται κατά τις ημέρες της αποκριάς στην περιοχή είναι αυτό του  «Ξυνόχοντρου και μουζουδιάς». Πρόκειται για μια εκδήλωση του πολιτιστικού συλλόγου του χωριού και αναφέρεται στηνα αναβίωση ενός παλιού τοπικού εθίμου με ψήσιμο ζεστού ξυνόχοντρου (παραδοσιακό φαγητό) και μεταμφίεσης με μουζουδιά που λαμβάνει χώρα κατά την Αποκριά.

Δείτε τις σχετικές πληροφορίες από την σελίδα της εκδήλωσης στο Facebook :

https://www.facebook.com/mouzoudia

Δείτε φωτογραφίες από προηγούμενες εκδηλώσεις:

 

 

 

*Έρικα Τζαγκαράκη

Η Έρικα Τζαγκαράκη, γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης στις 15 Μαρτίου 1975.Είναι παντρεμένη με τον Κώστα Μενύχτα και έχουν δύο παιδιά τον Γιώργο και την Δήμητρα. Γράφει στίχους, ρίμες, μαντινάδες, ποιήματα, τραγούδια, διηγήματα και παραμύθια! Έχει εκδώσει ήδη δύο βιβλία, με στίχους-ρίμες-μαντινάδες,το πρώτο σε συνεργασία με τη Στέλλα Τσαϊνη το 2012, "Στον Αργαλειό της σκέψης μας" και το δεύτερο "Η Ψυχή στην θέση της καρδιάς" (στίχους-ρίμες-μαντινάδες-πεζογραφία) το 2015,καθώς επίσης και το παραμύθι «Τα ηλιοβασιλέματα της μικρής Σταματίας» σε μορφή e-book,το 2014. Επίσης συμμετείχε στο συλλογικό έργο "Μια εικόνα ...χίλιες λέξεις" Το Βιβλίο 2014. Στίχοι της έχουν μελοποιηθεί και έχουν τραγουδηθεί από διάφορους καλλιτέχνες της Κρητικής μουσικής και όχι μόνο! Έχει συνεργαστεί με το παιδικό ραδιοφωνικό σταθμό "Family 89.5 Fm". (Δημιουργικό τμήμα)στο Ηράκλειο Κρήτης. Επιμελείται και παρουσιάζει την καλλιτεχνική εκπομπή "Με της Ψυχής την Πένα", στο Κρήτη fm 100.3,επίσης στο Ηράκλειο της Κρήτης (Συνεντεύξεις-Αφιερώματα-Παρουσιάσεις). Διατηρεί το site στο διαδίκτυο "Η Ψυχή στη Θέση της Καρδιάς"(http://i-psychi-sti-thesi-tis-kardias3.webnode.gr/) ένα site, όπου παρουσιάζονται συνεντεύξεις καλλιτεχνών και καλλιτεχνικές ανησυχίες ανθρώπων που προσφέρουν στην Κρητική Λογοτεχνία και όχι μόνο! 

 

 

Η σημερινή ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε έναν από τους πρωτοπόρους της αναβίωσης του εθίμου, του αγαπητού φίλου Σίμου Κοσμαδάκη που μας έφυγε νωρίς από κοντά μας

Πηγές:

Αρθρο της Έρικας Τζαγκαράκη

el.wikipedia.org,

https://www.facebook.com/mouzoudia

 http://diamantakis-arxontakis.blogspot.gr/

Μια μικρή Ελλάδα στη Μ. Βρετανία

 

Μια μικρή Ελλάδα στη Μ. Βρετανία

Στο σημερινό Λονδίνο, στην Oxford Street ή στο Soho, σε μαγαζιά, εστιατόρια ή καφέ, είναι πολύ εύκολο να συναντήσει κανείς Ελληνες που ζουν και εργάζονται εκεί.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ζούλας

Σε κάποιο νησί από τη Μύκονο, την Πάρο, τη Σαντορίνη, την Άνδρο ή την Τήνο προφανώς έχετε πάει. Πολλοί ίσως τα έχετε επισκεφθεί όλα. Φτιάξτε λοιπόν στο μυαλό σας την εξής εικόνα: Ξαφνικά όλοι οι κάτοικοι αυτών των νησιών τα εγκαταλείπουν. Μόνιμα. Μπαίνουν σε αεροπλάνα και ρίχνουν μαύρη πέτρα. Στην αρχή φεύγουν οι 19.000 Σαντορινιοί, μετά οι 14.000 Μυκονιάτες, ακολούθως οι 13.000 Παριανοί και πάει λέγοντας. Και τώρα φέρτε στο μυαλό σας τα πέντε αυτά νησιά κατά κυριολεξία έρημα –να μην υπάρχει πάνω τους ψυχή ζώσα– και όλους τους κατοίκους τους να έχουν μετοικήσει στη Μ. Βρετανία.

Αυτό είναι που θα μείνει στη μνήμη της παρέας που επισκεφθήκαμε προσφάτως το Λονδίνο. Η συνειδητοποίηση του αριθμού. Των 62.000 Ελλήνων, στην πλειονότητά τους νέων, που έχουν μεταναστεύσει στη Μ. Βρετανία την τελευταία 7ετία. Το ξαναγράφω γιατί μόνο με παράδειγμα μπορεί να το χωνέψει κανείς. Είναι σαν να έχουν διακτινιστεί στην Αγγλία πέντε νησιά των Κυκλάδων ή να έχουν μετοικήσει στο Λονδίνο όλοι οι Γιαννιώτες.

Στην παρέα είχαμε πάνω από επτά χρόνια να επισκεφθούμε την Αγγλία, και ίσως γι’ αυτό θεωρήσαμε τυχαία όσα μας συνέβησαν την πρώτη μέρα. «Πώς μπορώ να σας εξυπηρετήσω;», μας αιφνιδίασε στη γλώσσα μας ένα νέο παιδί σε καφέ της Oxford street. Λίγο αργότερα στο Soho η πωλήτρια ενός φούρνου μας πρότεινε «να δοκιμάσετε αυτό που μοιάζει με σπανακόπιτα». Και το βράδυ σε ένα ασιατικό εστιατόριο νομίζαμε πια ότι κάποιος μας κάνει φάρσα. Ο σερβιτόρος όχι μόνον ήταν Έλληνας, αλλά μας ενημέρωσε ότι δουλεύουν εκεί κι άλλοι δύο συμπατριώτες μας.

Από την επομένη ασυναίσθητα όλοι αρχίσαμε να κάνουμε κάτι σαν ρεπορτάζ, καθώς συναντούσαμε παντού Έλληνες. Οχι τουρίστες, όπως στο παρελθόν, αλλά εργαζομένους. Κι έχουν νομίζω μεγάλο ενδιαφέρον όσα μας είπαν, καθώς μετέτρεψαν τον πρώτο στενάχωρο αιφνιδιασμό μας σε μια παράδοξη αισιοδοξία.

Το μεγαλύτερο ρεύμα των Ελλήνων πήγε στην Αγγλία μετά το 2012. Ενδεικτικά, Νational Insurance Number (δηλαδή κάτι σαν ΙΚΑ για να εργαστούν) πήραν 7.500 Ελληνες το 2012, 9.800 το 2013, 12.000 το 2015. Σε τι δουλειές; «Όπου μπορεί να φανταστεί κανείς» απαντά ο Ν.Ρ. που ήταν από τους πρώτους νεομετανάστες. «Στην Αγγλία δεν βρίσκεις πια Έλληνες εργαζομένους μόνον σε τράπεζες ή funds, αλλά γιατρούς, σκηνοθέτες και μουσικούς μέχρι πλακάδες και μπετατζήδες» λέει και εξηγεί ότι λίγοι στην Ελλάδα έχουν καταλάβει π.χ. «πόσες δεκάδες μηχανικοί και αρχιτέκτονες μετανάστευσαν συμπαρασύροντας και τα συνεργεία που είχαν στη χώρα μας».

«Αν θέλεις να βρεις δουλειά, βρίσκεις. Κι αν ξέρεις καλά αγγλικά και έχεις προϋπηρεσία, ακόμη πιο εύκολα» είπε η Ε.Σ. που εργάζεται από το 2014 ως υπεύθυνη καταστήματος μιας πολύ γνωστής αλυσίδας ρούχων. «Ο κατώτατος καθαρός μισθός του ανειδίκευτου είναι 1.300 λίρες (1.480 ευρώ), αν έχεις bachelor ξεκινάς με 1.500 λίρες (1.700 ευρώ) κι αν είσαι καλός, γρήγορα ανεβαίνεις και μισθολογικά και στην ιεραρχία. Η ζωή όμως εδώ είναι πανάκριβη, οι περισσότεροι μένουμε εκτός κέντρου και σχεδόν πάντα με συγκάτοικους. Για να καταλάβετε, για ένα μικρό διαμέρισμα τριών δωματίων, πληρώνουμε 2.000 λίρες» λέει.

Η δικαίωση

Τα λεγόμενά της επιβεβαιώνει ο Γ.Σ. που είχε στην Ελλάδα επιτελική θέση σε εταιρεία ηλεκτρονικών συσκευών και το 2011 απολύθηκε. «Δίστασα να διεκδικήσω αντίστοιχη θέση, αρχικά έκανα αίτηση ως πωλητής. Πολλοί Έλληνες το πάθαμε αυτό, να αυτοϋποτιμήσουμε τα προσόντα μας. Αλλά με πολλή δουλειά και πείσμα είμαστε αρκετοί πια που δικαιωθήκαμε και ζούμε καλά» λέει. «Αν είσαι ικανός και κινηθείς έξυπνα, στο Λονδίνο μπορείς γρήγορα να ανέβεις επαγγελματικά γιατί διαρκώς ανοίγουν θέσεις και το να αλλάζεις εργοδότη είναι μια φυσιολογική εξέλιξη» υπερθεματίζει ο Θ.Σ. Ξεκίνησε το 2011 βοηθός σε μια μικρή ταβέρνα και μας υποδέχθηκε ως front desk manager σε ένα από τα γνωστότερα εστιατόρια στο Picaddilly. «Δουλεύω πάνω από 50 ώρες την εβδομάδα, αλλά δεν παραπονιέμαι γιατί έχω ένα καλό μισθό και όλοι εδώ έτσι εργάζονται, αν θέλουν να πετύχουν» αναφέρει.

Έχει ενδιαφέρον και κάτι ακόμη που μας είπε. «Μέχρι το 2011 δεν έβρισκες ποτέ Έλληνες σερβιτόρους ή π.χ. πωλητές ρούχων στο Λονδίνο, ενώ αντιθέτως συναντούσες Ιταλούς, Ισπανούς ή Γάλλους να κάνουν αυτή τη δουλειά. Σήμερα οι Έλληνες που εργάζονται σε τέτοιες θέσεις είναι εκατοντάδες. Και συχνά σκέφτομαι ότι πολλοί θα ντρέπονταν να κάνουν αυτές τις δουλειές στην Ελλάδα, αλλά στην Αγγλία δεν αισθάνονται έτσι, καθώς κατάλαβαν ότι εδώ υπάρχει ένας αυτονόητος σεβασμός σε οποιονδήποτε κάνει τη δουλειά του με επαγγελματισμό».

Έχει απόλυτο δίκιο. Αν κάτι μας έκανε εντύπωση ήταν όχι μόνον ο επαγγελματισμός, αλλά και η υποδειγματική ευγένεια των Ελλήνων εργαζομένων που συναντήσαμε.

Η έκπληξη

«Μην το θεωρήσετε ρομαντικό, γιατί σας το καταθέτω εκ πείρας» το εξήγησε καλύτερα η Α.Σ. που εργαζόταν στο Λονδίνο και προ κρίσης. «Αυτό που ξανασυνειδητοποίησα τα τελευταία χρόνια στην Αγγλία είναι ότι οι Έλληνες είτε λόγω περηφάνιας, είτε εγωισμού, είτε και λόγω του περιβόητου φιλότιμου διακρινόμαστε πολύ εύκολα όταν υπάρχουν συγκεκριμένοι κανόνες που σέβονται όλοι χωρίς διακρίσεις. Όταν δηλαδή νιώθουμε ότι υπάρχει δικαιοσύνη, αξιοκρατία και ανταμοιβή των καλύτερων».

Με αυτή την ενθαρρυντική σκέψη επιστρέψαμε στην Ελλάδα, θέλοντας να ελπίζουμε και σε μία ακόμη πιο αισιόδοξη προοπτική. Ότι οι χιλιάδες αυτοί Έλληνες, που παλεύουν για να ζήσουν και πολλοί απ’ αυτούς διαπρέπουν σε οξύτατο ανταγωνισμό, ίσως μια μέρα αποδειχθούν ο καταλύτης για να γυρίσει επιτέλους σελίδα η χώρα μας. Όταν κάποια στιγμή δημιουργηθούν οι συνθήκες και τα κίνητρα για να επιστρέψουν, έχοντας στις αποσκευές τους εκτός από τα προσόντα και τις εμπειρίες τους, μια εντελώς διαφορετική νοοτροπία με επαγγελματικές αρχές και αξίες που στην Ελλάδα συναντάμε δυστυχώς εδώ και χρόνια μόνον κατ’ εξαίρεση.

Success stories

«Mazi», «Οpso», «Τhe life goddess», «Carpo». Όσοι έχετε επισκεφθεί το Λονδίνο τα τελευταία χρόνια τα έχετε ακούσει. Είναι μερικά από τα νέα ελληνικά εστιατόρια και delicatessen που άνοιξαν αφού ξέσπασε η κρίση, επιβεβαιώνοντας τη γνωστή φράση περί ελληνικού δαιμονίου. Σημειωτέον δε, ότι στον χώρο της εστίασης υπάρχουν και πολλοί Έλληνες σεφ που διαπρέπουν, όπως ένας συμπατριώτης μας η ιστορία του οποίου θα μπορούσε να γίνει ταινία. Είδε και απόειδε που ο ιδιοκτήτης πιτσαρίας στο Κρανίδι δεν τον άφηνε να μετεξελιχθεί από σερβιτόρο σε μάγειρα και με τις οικονομίες του πήγε στο Λονδίνο, πήρε μαθήματα μαγειρικής και έπιασε εντέλει δουλειά βοηθού μάγειρα σε μια ινδική ταβέρνα. Δεν πέρασαν παρά λίγοι μήνες για να πείσει τον ιδιοκτήτη να τον χρηματοδοτήσει και να ανοίξει πλέον ως σεφ ένα νέο εστιατόριο στο κέντρο του Λονδίνου, το οποίο σήμερα είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα στέκια μεξικάνικου φαγητού.

Υπάρχουν πάμπολλα ακόμη μικρά ή μεγάλα success stories με πρωταγωνιστές Έλληνες. Όπως η εταιρεία Convibo, μια startup διαδικτυακή εταιρεία φαινόμενο, που κάνει ντελίβερι 40.000 προϊόντων από διαφορετικά σούπερ μάρκετ σε μόλις μία ώρα (ο 32χρονος Τ. Μαλαβέτας είναι ένας εκ των τριών εμπνευστών-ιδιοκτητών της).

Υπάρχει όμως και η άλλη όψη του νομίσματος που μας προσγείωσε στην πραγματικότητα. Είναι η ιστορία του Λ. Φ., ιδιοκτήτη μιας πολύ επιτυχημένης εταιρείας παροχής υψηλών τουριστικών υπηρεσιών, η οποία είχε έδρα την Ελλάδα απασχολώντας 40 άτομα. Ο Λ. Φ. αποφάσισε προ εξαμήνου να μεταφέρει όλη του τη δραστηριότητα στο Λονδίνο και τον ρωτήσαμε γιατί. «Στην Αγγλία ένας ετήσιος καθαρός μισθός 28.000 λίρες μού κοστίζει με τους φόρους 36.000 λίρες. Στην Ελλάδα ο ίδιος μισθός είναι 32.000 ευρώ αλλά γι’ αυτόν έπρεπε να καταβάλω 60.000 ευρώ. Νομίζω σας απάντησα γιατί έφυγα κι ας πάλεψα όσο μπορούσα για να το αποτρέψω» μας είπε χαμογελώντας πικρά.

13.06.2017

https://www.kathimerini.gr/society/913410/mia-mikri-ellada-sti-m-vretania/