ΧΡΙΣΓΟΔΟΥΛΟΥ Κ. ΠΑΛΛΟΥΡΙΔΗ : Ο «Αττίλας» και οι «εισβολές»

Ο «Αττίλας» και οι «εισβολές»

Του ΧΡΙΣΓΟΔΟΥΛΟΥ Κ. ΠΑΛΛΟΥΡΙΔΗ

Καθηγητή Διεθνούς Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Η Κύπρος βιώνει για 45 χρόνια το διαρκές έγκλημα της Τουρκίας εις βάρος της αλλά και κατά της ανθρωπότητας, που συνίσταται στην παράνομη κατοχή ξένης γης, στον εποικισμό της, στην εκδίωξη των κατοίκων της, πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας, και τη μετατροπή τους σε πρόσφυγες στην ίδια τους την πατρίδα, καθώς και στη διαρκή, αδιάλειπτη παραβίαση όλων των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των μόνιμων κατοίκων της Μεγαλονήσου.

Η εισβολή σαφώς είχε πρόσχημα, πρόφαση, ακόμη και αφορμή της το πραξικόπημα των εγκληματιών, αφρόνων στρατιωτικών της ελληνικής χούντας. Δεν υπάρχει όμως καμία αμφιβολία πως το τραγικό αυτό συμβάν δεν ήταν ούτε τυχαία ούτε συγκυριακή εξέλιξη, αλλά προϊόν ενός στρατηγικού πλάνου της Τουρκίας, με τη συνεργασία των Βρετανών και σε τελευταία φάση των Αμερικανών, που είχε αφετηρία το σχέδιο Νιχάτ Ερίμ του 1957, κατ’ εντολήν του τότε πρωθυπουργού της Τουρκίας Αντνάν Μεντερές, ο οποίος επεξεργάστηκε το «Σχέδιο Αττίλας» για τη διχοτόμηση της Κύπρου. Το σχέδιο επιχειρήθηκε να πραγματοποιηθεί το 1964 και το 1967, αλλά απέτυχε είτε γιατί εμποδίστηκε από τις ΗΠΑ το 1964 είτε γιατί υποχώρησε η δικτατορία των συνταγματαρχών στις απαιτήσεις της Τουρκίας για απόσυρση της μεραρχίας τον Δεκέμβριο του 1967.

Το 1974 προσφέρθηκε από εμάς τους Έλληνες, Ελλαδίτες και Κυπρίους, η χρυσή και πολυαναμενόμενη ευκαιρία για την Τουρκία να εισβάλει και να υλοποιήσει τους στόχους που είχε θέσει ήδη από τη δεκαετία του 1950 για διχοτόμηση και έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου. Η αναφορά ορισμένων κυπρίων ιθυνόντων σε δύο εισβολές δεν είναι απλώς λάθος, αλλά για να παραφράσουμε τον Ταλλεϋράνδο είναι έγκλημα, γιατί ακριβώς ταυτίζουμε τη σχεδιασθείσα και πραγματοποιηθείσα εισβολή του «Αττίλα», της οποίας τα εγκληματικά αποτελέσματα είναι μέχρι σήμερα ορατά και δυστυχώς παρόντα παντού, με το εγκληματικό πραξικόπημα της χούντας εις βάρος του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Ο «Αττίλας» δεν είχε και δεν έχει καμία σχέση με εισβολή ελλαδικών στρατιωτικών δυνάμεων στην Κύπρο, οι οποίες δεν κατέλαβαν έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας και δεν διέπραξαν εγκλήματα πολέμου.

Το να ταυτίζει η πολιτική ηγεσία της Κύπρου το πραξικόπημα με την εισβολή, χαρακτηρίζοντας και τα δύο «εισβολές», δεν είναι μόνο πολιτικά και ηθικά ανεπίτρεπτο, είναι και στρατηγικά βλακώδες. Ο διεθνής παράγων, λόγω των χαρακτηρισμών αυτών, δεν θεωρεί την Τουρκία δύναμη που κατέχει την Κύπρο παρανόμως και παραβιάζοντας όλα τα δικαιώματα των κατοίκων της. Προβάλλεται η σκέψη και η παράσταση δύο χωρών, Ελλάδας και Τουρκίας, οι οποίες στον ίδιο βαθμό και με τα ίδια αποτελέσματα διέπραξαν και διαπράττουν εγκλήματα εις βάρος της Κύπρου, τα οποία πρέπει κάποια στιγμή να διευθετηθούν μέσα από συνεννόηση των δύο «μητέρων» πατρίδων-εισβολέων.

Πρόκειται για μια απίστευτη διατύπωση, που αποενοχοποιεί πλήρως την Τουρκία και περιορίζει τη δυνατότητα φιλικών προς την Κύπρο χωρών (όσες μας απέμειναν) να ασκήσουν πίεση προς την Τουρκία για μεταβολή της στάσης της στο Κυπριακό. Πρόκειται για ερασιτεχνισμούς χειρίστου είδους, που δεν προσβάλλουν μόνο τη νοημοσύνη, την αισθητική και τη λογική μας, αλλά κυρίως υποθηκεύουν το μέλλον της Κύπρου.

Έφτασε η ώρα, πιστεύουμε, για αλλαγή, τόσο στο επίπεδο του πολιτικού προσωπικού όσο και στη στρατηγική γύρω από το κυπριακό πρόβλημα. Η στρατηγική θα πρέπει να αντιμετωπίζει την Κύπρο ως μέλλον ελευθερίας και δικαιωμάτων, ως προοπτική δημοκρατίας για όλους, ως κράτος δικαίου, που σημαίνει ευρωπαϊκό πολιτικό πολιτισμό και απόρριψη κάθε συνταγής που οδηγεί σε φυλετικές διακρίσεις και εθνικούς διαχωρισμούς στην Παγκοσμιοποιημένη δημοκρατία του 21ου αιώνα.

ΤΟ ΠΑΡΟΝ

Η προδοσία, η δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής και ο καλά ενημερωμένος Κίσιγκερ

Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Χένρι Κίσιγκερ σε πρόσφατη ομιλία του στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Η προδοσία, η δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής και ο καλά ενημερωμένος Κίσιγκερ

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Ο Τούρκοι ξεκινούσαν τη δεύτερη φάση ολοκλήρωσης του σχεδιου Αττίλα, στις 14 Αυγούστου 1974. Για την ακρίβεια η προέλαση δεν είχε σταματήσει ποτέ, παρά τη συμφωνία εκεχειρίας. Η κατοχική Τουρκία σκορπούσε το θάνατο, την καταστροφή και προέλαυνε.

Την ίδια ώρα, στην Ουάσινγκτον, στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ο περιβόητος Χένρι Κίσιγκερ γνώριζε όλα όσα διαδραματίζονταν στην Κύπρο. Για την ακρίβεια τα γνώριζε όλα από προηγουμένως.

Όπως έγραψε ο Μιχάλης Ιγνατίου, στις 13 Αυγούστου 1974, στα γραφεία της CIA - και σε στενή συνεργασία με το επιτελείο του Κίσινγκερ, συμπεριλαμβανομένου και του νομικού του συμβούλου, Χέλμουντ Σόνενφελτ- τα μέλη της ομάδας Βureau of Ιntelligence and Research, που ασχολούνταν με την «Κυπριακή Κρίση», όπως είχε χαρακτηριστεί η εισβολή, σχεδίασαν ένα χάρτη με τον αριθμό 9. Ήταν ο ένατος μίας σειράς χαρτών, που απεικόνιζαν τις κινήσεις των τουρκικών στρατευμάτων από την 20ή Ιουλίου 1974, όταν άρχισε η εισβολή, μέχρι εκείνη την ημέρα, τη 13η Αυγούστου.

Την επόμενη ημέρα, πραγματοποιήθηκε η δεύτερη εισβολή, που ολοκλήρωσε την τραγωδία. Οι οκτώ χάρτες καταστράφηκαν και ο ένατος διασώθηκε επειδή ο Κίσινγκερ είχε μία κακή, όπως αποδείχθηκε, συνήθεια να κρατά στο προσωπικό του αρχείο μερικά από τα σημειώματα των συνεργατών του. Η λεζάντα στο χάρτη έγραφε τα εξής: “Map done by the Bureau of Intellegence and Research projecting Turkish moves on Cyprus, August 13, 1974. SECRET”.

Ο χάρτης πρωτοδημοσιεύθηκε στο βιβλίο «Τα Μυστικά Αρχεία του Κίσινγκερ» (Εκδόσεις Λιβάνη) του Κώστα Βενιζέλου και του Μιχάλη Ιγνατίου. Ο Κίσινγκερ, δεν αμφισβήτησε ποτέ την εγκυρότητα του χάρτη και των εγγράφων. Μάλιστα, με επιστολή που έστειλε η προσωπική του γραμματέας στον Μιχ. Ιγνατίου, αποδέχεται και την ύπαρξη του Μνημονίου Σόνενφελντ.

Αυτός ο χάρτης, ο οποίος δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο βιβλίο «Τα Μυστικά Αρχεία του Κίσινγκερ» (Εκδόσεις Λιβάνη, Ιγνατίου και Βενιζέλου) απεικόνιζε τη σημερινή γραμμή Αττίλα. Η εγκυρότητα του χάρτη αυτού δεν αμφισβητήθηκε ποτέ.

Στις 14 Αυγούστου 1974, ο νομικός σύμβουλος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Χέλμουτ Σόννενφελντ , παρουσίασε ιδέες στον Κίσιγκερ σε σχέση με τη διαχείριση της κατάστασης στην Κύπρο. Το έγγραφο με την ένδειξη «μυστικό/μόνο για τα μάτια», αναφέρει:

« Ζητήσατε κάποιες σύντομες ιδέες για το τι να κάνουμε στη συνέχεια. Τίποτα από ότι μπορώ να σκεφθώ θα σταματήσει τους Τούρκους από το να προσπαθήσουν να εξασφαλίσουν δια της βίας όσα απαίτησαν στα τελεσίγραφά τους. Ουσιαστικά, όπως ήταν έτσι και αλλιώς η πραγματικότητα, η μόνη πιθανή βιώσιμη λύση (modus Vivendi) θα πρέπει να βασισθεί σε μια ντε φάκτο διαίρεση του νησιού, όποια και να είναι η μορφή της. Εάν οι Τούρκοι κινηθούν γρήγορα και μετά αναγκασθούν να υποχωρήσουν, ίσως προκληθεί ελληνική αντίδραση και τότε ίσως μας δοθεί η ευκαιρία να προσπαθήσουμε για μια συμφωνία ( η οποία ίσως σώσει και τον Καραμανλή).

Καθώς οι Σοβιετικοί μπορούν να λειτουργήσουν ως φόβητρο, πρέπει να τους κρατήσουμε σε απόσταση. Δεν μπορούν να εξελιχθούν σε διαιτητές μεταξύ συμμάχων των ΗΠΑ. Τα συμφέροντά τους διαφέρουν διαφέρουν ριζικά από τα δικά μας. Εμείς επιθυμούμε ένα modus Vivendi μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, ενώ αυτοί θέλουν μια αδέσμευτη Κύπρος και προτιμούν την Ελλάδα ή την Τουρκία, ή και τις δυο αποστασιοποιημένες από το ΝΑΤΟ.

Έτσι, θα έπρεπε,

• να προσπαθήσουμε, επειγόντως, να περιορίσουμε την ελληνική αντίδραση, τουλάχιστον για 24 ώρες,

• να πούμε ξεκάθαρα στους Τούρκους ότι πρέπει να σταματήσουν σήμερα ή το αργότερο αύριο

• να προειδοποιήσουμε τους Τούρκους ότι η Ελλάδα κινείται ταχύτατα προς τα αριστερά

• να στείλουμε έναν υψηλόβαθμο αξιωματούχο στην Αθήνα για να ασκεί συνεχή και άμεση επιρροή στον Καραμανλή

• με δεδομένο ότι οι Τούρκοι θα καταλάβουν γρήγορα την Αμμόχωστο, να διαβεβαιώσουμε ιδιωτικά τους Τούρκους ότι θα τους εξασφαλίσουμε λύση που θα περιλαμβάνει το ένα τρίτο του νησιού, στο πλαίσιο κάποιου διακανονισμού ομοσπονδιακής φύσης

• να διαβεβαιώσουμε τους Έλληνες ότι θα περιορίσουμε τις τουρκικές απαιτήσεις και δεν θα επιτρέψουμε επιπλέον εγκλωβισμένους, κλπ.

Δεν πρέπει να εμπλακείτε άμεσα έως ότου σταματήσουν οι εχθροπραξίες. Αφού γίνει αυτό, πρέπει να το κάνετε διότι δεν υπάρχει εναλλακτική δυνατότητα, και μόνο εμείς έχουμε το βάρος.

Δεν νομίζω ότι οι Βρυξέλλες και το ΝΑΤΟ είναι το μέρος που πρέπει να χρησιμοποιήσουμε όταν έρθει η ώρα. Οι Έλληνες είναι πιθανότατα πολύ χολωμένοι με το ΝΑΤΟ και η διαδικασία μιας συνάντησης σε υπουργικό επίπεδο είναι περίεργη. Εξάλλου, χρειάζεστε τον Ετζεβίτ και τον Καραμανλή.

Το Λονδίνο ίσως δεν είναι αποδεκτό από τους Τούρκους λόγω της επίθεσης που δέχθηκαν από τον Κάλαχαν.

Δεν θα πρέπει να μεταβείτε στις πρωτεύουσες ( Αθήνα και Άγκυρα).

Αυτό ίσως σημαίνει Γενεύη. Η Ουάσινγκτον, στο πλαίσιο πρωτοβουλίας του Προέδρου θα ήταν εντάξει, αλλά θα είναι δύσκολο να καταφέρουμε να έλθουν όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη. Επίσης, θα εκληφθεί ως πρόκληση προς τους Ρώσους. Η Νέα Υόρκη θα καθιστούσε δύσκολη τη διατήρηση των Ρώσων μακριά από τη διαδικασία. Θα μπορούσατε επίσης να επιχειρήσετε τη Ρώμη».

Σαράντα πέντε χρόνια μετά, το έγκλημα σε βάρος της Κύπρου συνεχίζεται.

Από το 1974 εκείνο που συζητείται είναι τα αποτελέσματα της προδοσίας και της κατοχής. Καμία συζήτηση για ανατροπή των κατοχικών δεδομένων και για απελευθέρωση. Κι αυτό είναι ό,τι καλύτερο για την Τουρκία και τους συμμάχους της.  

Πηγή: Η προδοσία, η δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής και ο καλά ενημερωμένος Κίσιγκερ

https://hellasjournal.com/2019/08/i-prodosia-i-deyteri-fasi-tis-toyrkikis-eisvolis-kai-o-kala-enimeromenos-kisigker/