Dear Donald : «Κοίτα πρώτα τι συμβαίνει έξω από τη δική σου πόρτα…»
Υπάρχουν πολιτικοί που προκαλούν αντιδράσεις με τις αποφάσεις τους. Και υπάρχουν και πολιτικοί που, με τον τρόπο που μιλούν, προκαλούν σχεδόν αναπόφευκτα την εμφάνιση ενός ολόκληρου κύματος σαρκασμού, ειρωνείας και αντιλόγου.
Ο Ντόναλντ Τραμπ ανήκει αναμφισβήτητα στη δεύτερη κατηγορία.
Η προσωπική του ρητορική, η επιθετικότητα με την οποία απευθύνεται ακόμη και σε συμμάχους των Ηνωμένων Πολιτειών και η συνήθειά του να παρουσιάζει τις διεθνείς σχέσεις σαν μια διαρκή διαπραγμάτευση «ποιος κερδίζει και ποιος χάνει», δημιουργούν ένα ιδιαίτερο πολιτικό περιβάλλον. Σε αυτό το περιβάλλον γεννιούνται και κείμενα που, αν και δεν αποτελούν επίσημες δηλώσεις κυβερνήσεων ή πολιτικών, αποκτούν τεράστια διάδοση στα κοινωνικά δίκτυα.
Ένα τέτοιο κείμενο είναι και αυτό που ακολουθεί.
Κυκλοφόρησε ευρέως ως «η απάντηση ενός Αυστραλού στον Τραμπ», με αφορμή τις δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου για τη Γροιλανδία και τις επικρίσεις του για το ΝΑΤΟ. Δεν αποτελεί, όμως, επίσημη ανακοίνωση της αυστραλιανής κυβέρνησης ούτε έχει αποδειχθεί με βεβαιότητα η ταυτότητα του συντάκτη του.
Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα όσα περιέχει είναι ψευδή. Αντίθετα, αρκετά από τα επιχειρήματά του στηρίζονται σε πραγματικά στοιχεία. Άλλα όμως είναι υπερβολικά, απλουστευμένα ή πλέον ξεπερασμένα.
Κρατώντας λοιπόν την ουσία της επίθεσης αλλά αφαιρώντας τις ανακρίβειες, η «αυστραλιανή απάντηση» θα μπορούσε να διατυπωθεί ως εξής:
«Κυβερνάς μια χώρα όπου εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι αντιμετωπίζουν την έλλειψη στέγης. Μια χώρα όπου ένα πολύ μεγάλο ποσοστό πολιτών δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει μια απρόβλεπτη δαπάνη μερικών εκατοντάδων δολαρίων.
Μια χώρα όπου το κόστος της υγειονομικής περίθαλψης έχει οδηγήσει ανθρώπους να περιορίζουν ακόμη και απαραίτητες θεραπείες και όπου το ιατρικό χρέος αποτελεί σοβαρό κοινωνικό και οικονομικό πρόβλημα.
Μια χώρα με ένα από τα μεγαλύτερα συστήματα μαζικού εγκλεισμού στον κόσμο, με περίπου δύο εκατομμύρια ανθρώπους σε φυλακές και κρατητήρια και με εκατοντάδες χιλιάδες να κρατούνται χωρίς να έχουν καταδικαστεί.
Μια χώρα όπου οι νόμοι περί άμβλωσης έχουν προκαλέσει σοβαρές αντιπαραθέσεις και έχουν δημιουργήσει φόβους και αβεβαιότητα ακόμη και για τους γιατρούς που αντιμετωπίζουν επιπλοκές της εγκυμοσύνης.
Μια χώρα όπου τα σχολεία πραγματοποιούν ασκήσεις αντιμετώπισης ένοπλων επιθέσεων και όπου ο ομοσπονδιακός κατώτατος μισθός παραμένει στα 7,25 δολάρια την ώρα από το 2009.
Και ύστερα μιλάς για κακή διακυβέρνηση στη Γροιλανδία;
Η Γροιλανδία έχει δημόσιο σύστημα υγείας. Έχει δημόσια εκπαίδευση. Οι πολίτες της δεν χρειάζεται να αντιμετωπίσουν το αμερικανικό σύστημα ιδιωτικής ασφάλισης υγείας με τον ίδιο τρόπο.
Δεν είναι παράδεισος. Έχει τα δικά της σοβαρά κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα.
Αλλά, αν θέλεις να κρίνεις την ποιότητα της διακυβέρνησης μιας χώρας, ίσως θα έπρεπε πρώτα να κοιτάξεις τι συμβαίνει στη δική σου.
Και όσο για το ΝΑΤΟ…
Λες ότι «το ΝΑΤΟ δεν ήταν εκεί όταν το χρειαζόμασταν».
Πότε ακριβώς ήταν αυτό;
Στις 11 Σεπτεμβρίου;
Γιατί τότε το ΝΑΤΟ ενεργοποίησε για πρώτη και μέχρι σήμερα μοναδική φορά στην ιστορία του το Άρθρο 5 — υπέρ των Ηνωμένων Πολιτειών.
Και η Αυστραλία;
Δεν ήταν καν μέλος του ΝΑΤΟ.
Κι όμως, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες ζήτησαν τη συνδρομή των συμμάχων τους μετά την 11η Σεπτεμβρίου, η Αυστραλία ανταποκρίθηκε.
Για περίπου δύο δεκαετίες Αυστραλοί στρατιώτες υπηρέτησαν στο Αφγανιστάν. Πολέμησαν, τραυματίστηκαν και σκοτώθηκαν.
Έτσι λειτουργούν οι συμμαχίες.
Δεν είναι μονόδρομος.
Δεν είναι μια υπηρεσία που πληρώνεις μόνο όταν τη χρειάζεσαι.
Και πριν λοιπόν αποφασίσεις ότι οι άλλες χώρες είναι «κακά κυβερνώμενες», ίσως θα ήταν χρήσιμο να ρίξεις μια ματιά σε όσα συμβαίνουν ακριβώς έξω από τη δική σου πόρτα.
Γιατί σε αυτή την ιστορία, το μόνο πράγμα που φαίνεται να έχει κυβερνηθεί πραγματικά άσχημα είναι… το μεγάλο σου στόμα.»
Το κείμενο αυτό είναι βέβαια πολιτική σάτιρα και όχι επίσημη αυστραλιανή τοποθέτηση. Και ίσως αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ιστορίας: ένας πολιτικός που συνηθίζει να προκαλεί με τόσο επιθετικό τρόπο είναι σχεδόν αναπόφευκτο να προκαλεί με τη σειρά του έναν τεράστιο όγκο σαρκαστικών απαντήσεων.
Όταν η πολιτική ρητορική γίνεται προσωπική, απόλυτη και προκλητική, η απάντηση συχνά παύει να είναι απλώς πολιτική. Γίνεται viral.
Υ.Γ. Το κείμενο που κυκλοφορεί ως «αυστραλιανή απάντηση» είναι viral πολιτική σάτιρα και όχι επίσημη δήλωση της αυστραλιανής κυβέρνησης. Ορισμένα από τα στοιχεία του είναι τεκμηριωμένα, άλλα υπερβολικά ή πλέον ξεπερασμένα.
