Translate -TRANSLATE -

Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου 2014

Έξω απ' τον κόσμο αλλά και από τη ζωή;

Ιερώνυμος Μπος: Η θεραπεία της τρέλας (Μουσείο Prado, Μαδρίτη). Το έργο είναι γνω­στό και με τον τίτλο «Η εγχείρηση της πέτρας». Σε επιγραφή κάτω γράψει «Δάσκαλε, βγάλε την πέτρα - τ' όνομα μου είναι κορόιδο, κερατάς, μπόσικος, ζαγάρι»· έτσι ο άρρω­στος δίνει τη συγκατάθεση του για την εγχείρηση...



Έξω απ' τον κόσμο αλλά και από τη ζωή;
Αναφορά στη φιλοσοφική αντιμετώπιση του ακρότατου συνόρου της ανθρώπινης αλήθειας

Του ΘΕΟΔ. Ν. ΠΕΛΕΓΡΙΝΗ*

Στο έργο του «Ερρίκος Δ'» ο Λουΐτζι Πιραντέλο παρουσιάζει την ιστορία ενός ανθρώπου που για πολλά χρόνια προσποιόταν τον τρελό, χωρίς οι άλλοι γύρω του να τον έχουν αντιληφθεί. Ο άνθρωπος αυτός, συγκεκριμένα, είχε μεταμφιεστεί στον Ερρίκο Δ', για να συμμετάσχει, με φίλους του, σ' ένα καρναβάλι. Κάποια στιγμή,  όμως, έπεσε από το άλογο του και κτύπησε στο κεφάλι του, με αποτέλεσμα να πιστέψει στ' αλήθεια πως ήταν ο Ερρίκος ο Δ'. Ωστόσο, ύστερα από λίγα χρόνια, ανακτά την πνευματική «υγεία» του, αλλά αυτός εξακολουθεί να κάνει τον Ερρίκο Δ' και οι άλλοι γύρω του να πιστεύουν ότι συνεχίζει να είναι τρελός.
Το ταξίδι του προς την τρέλα και οι εμπειρίες που απεκόμισε ζώντας την, η επιστροφή του στον κόσμο του ορθολογισμού και η παραμονή σε αυτόν μέχρι ν' αποκαλύψει στους γύρω του ότι δεν είναι παρανοϊκός του έδωσαν τη δυνατότητα να καταλάβει ότι, τελικώς, οι τρελοί δεν είναι, όπως υποστηρίχθηκε, ονειροπαρμένοι άνθρωποι. Στα όνειρα υπάρχει μια αβίαστη παραδοχή των δρώμενων εκεί· αυτός που ονειρεύεται δεν αμφισβητεί όσα βλέπει στο όνειρο του. Οι τρελοί, όμως, είναι οπλισμένοι με συνεχή και άγρυπνη δυσπιστία. Η αμφιβολία, η καχυποψία είναι βασικό συστατικό της τρέλας έτσι, ώστε η τελευταία αυτή να μην μπορεί να ταυτιστεί με τη μεταφορά του ονείρου στην πραγματικότητα. Ο Ρενέ Ντεκάρτ, όταν εισηγείτο την αμφιβολία σαν τη μέθοδο εκείνη μέσω της οποίας οι φιλόσοφοι μπορούν να φτάσουν σε μιαν αναμφισβήτητη αλήθεια πάνω στην οποίαν θα μπορούσαν στη συνέχεια να οικοδομήσουν μιαν έγκυρη γνώση της πραγματικότητας, ήξερε ότι άγγιζε τα όρια της τρέλας και της παράνοιας.
Για όλα τα πράγματα, έλεγε, συγκεκριμένα, ο Γάλλος φιλόσοφος μπορώ ν' αμφιβάλλω, ακόμη και για τα πιο κοντινά μου και οικεία - για το γεγονός ότι έχω χέρια, ότι τρέχει αίμα στις φλέβες μου, ότι έχω κεφάλι ότι έχω κορμί και ούτω καθεξής. Όμως, διερωτάται ο Ντεκάρτ, «θα μπορούσα ν' αρνηθώ ότι τα χέρια αυτά και το κορμί αυτό είναι δικά μου δίχως να έχω μοιάσει με ορισμένους παράφρονες, που το κεφάλι τους είναι τόσο ταραγμένο και σκοτεινιασμένο από τους μαύρους ατμούς της χολής, ώστε να βεβαιώνουν ότι είναι βασιλιάδες ενώ είναι πάμπτωχοι, ότι είναι ντυμένοι στα χρυσοπόρφυρα ενώ είναι θεόγυμνοι ή που φαντάζονται ότι είναι στάμνες ή ότι έχουν σώμα από γυαλί;».   '
Ασφαλώς όχι, αν η σκέψη του Ντεκάρτ εξηντλείτο στην αμφιβολία, τη δυσπιστία και την καχυποψία. Αλλά, ο Γάλλος φιλόσοφος μέσα στο βάθος της καθολικής αμφισβήτησης του αναγνωρίζει μιαν αδιαφιλονίκητη αλήθεια: εκείνο που δεν μπορώ, λέει, ν' αμφισβητήσω, όταν αμφιβάλλω, είναι ότι πράγματι αμφιβάλλω και, ως εκ τούτου, ότι, κατ' ανάγκην υπάρχω - γιατί, διαφορετικά, αν δεν υπήρχα, πώς θ' αμφέβαλλα». Αν, όπως λέει ο Πιραντέλο, αφήσει κανείς την πόρτα της συνείδησης του ανοικτή δεν θα εισέλθει ο εαυτός του με τον εσωτερικό κόσμο του, αλλά οι άλλοι που, έχοντας με τη σειρά τους αφήσει ανοικτή την πόρτα της δικής των συνείδησης, είναι ταυτισμένοι όχι με τον εαυτό τους, αλλά με κάποιους άλλους. Νομίζομε πως είμαστε ο εαυτός μας, ενώ στην πραγματικότητα έχομε αλλοτριωθεί από το κοινωνικό περιβάλλον μας. Πράγματι, γεννιόμαστε μέσα σ' ένα διαμορφωμένο ήδη σύστημα γνώσεων, ιδεών, κανόνων και όρων συμπεριφοράς. Από την τρυφερή ηλικία του βρέφους και του παιδιού, ψάχνοντας να προσανατολιστεί κανείς μέσα στον κόσμο για να τον αντιμετωπίσει και να μη χαθεί μέσα στην ακατάπαυστη ροή των γεγονότων, δέχεται το βομβαρδισμό ξένων κανόνων συμπεριφοράς, αρχών και γνώσεων που οι άλλοι του ενσωματώνουν. «Μην κάνεις αυτό», «κάνε εκείνο», «αυτό είναι σωστό», «εκείνο είναι λάθος». Όλα δάνεια από τους άλλους, με τα οποία είναι υπερχρεωμένος και υποχρεωμένος να ζήσει τη ζωή του.


Ιερώνυμος Μπος: Το πλοίο των τρελών (Λούβρο, Παρίσι). Το παράξενο «μεθυσμένο» καρά­βι που πλέει στα ήρεμα ποτάμια της Ρηνανίας και στα φλαμανδικά κανάλια. Το πλήρωμα του αποτελείται από φανταστικούς ήρωες, επιβιβάζεται σ' ένα μεγάλο συμβολικό ταξίδι, που θα τους δώσει, ίσως, τη δυνατότητα να γνωρίσουν το πεπρωμένο και την αλήθεια τους.


Η πραγματική ρήξη με τον ψεύτικο εαυτό μας -τον εαυτό μας, ο οποίος, αντίθετα προς ό,τι πιστεύουμε, είναι οι άλλοι που με τις ιδέες τους παρεισέφρησαν από την ανοικτή πόρτα της συνείδησης μας- η πραγματική ρήξη, λοιπόν, με τον ψεύτικο αυτόν εαυτό μας μπορεί να επέλθει μέσα από την παράνοια. Οι τρελοί μπορούν ν' αμφισβητήσουν και να «κλονίσουν συθέμελα» οτιδήποτε έχει οικοδομηθεί μέσα τους σαν φυσιολογική γνώση και στη θέση της να δημιουργήσουν έναν άλλο, εντελώς δικό τους, κόσμο. Έναν κόσμο που ό,τι και αν είναι, αληθινός ή ψεύτικος -και ποιος, άραγε θα καθορίσει το αληθινό και το ψεύτικο: εγώ, εσύ, αυτός οι άλλοι;- είναι ο αυθεντικός εαυτός τους, είναι ο εαυτός τους όπως οι ίδιοι, μόνοι τους, θέλησαν να τον πλάσσουν. Αλλά, οι παρανοϊκοί, μέσα από την τρέλα τους, πέρα από την αυθεντικότητα του εαυτού τους, μπορούν ν' αποκαταστήσουν μιαν αυθεντική επίσης σχέση με τον κόσμο γύρω τους, την οποίαν εμείς οι άλλοι έχομε απωλέσει. Οι δίαυλοι επικοινωνίας μας με τα πράγματα, συγκεκριμένα, είναι οι πέντε αισθήσεις μας. Το γαρύφαλλο που υπάρχει απέναντι μου ξέρω ότι υπάρχει απέναντι μου, επειδή μπορώ να το δω ή να το αγγίξω. Αν ήμουν ένα πλάσμα χωρίς καθόλου αισθήσεις, αν δεν έβλεπα, δεν είχα αφή και ούτω καθεξής, θ' αγνοούσα την ύπαρξη του συγκεκριμένου αυτού γαρύφαλλου. Τούτο είναι σαφές.
Εκείνο, ωστόσο, που έχει ιδιαίτερη σημασία να καταλάβομε, εν προκειμένω, είναι ότι οι αισθήσεις μας είναι αυτόνομες. Οι παραστάσεις ή οι εντυπώσεις που μας δίνει η μια αίσθηση για ένα πράγμα δεν μπορεί να είναι οι ίδιες με τις παραστάσεις ή τις εντυπώσεις του ίδιου αυτού πράγματος που μας δίνει κάποια από τις άλλες αισθήσεις.
Αν λοιπόν, οι αισθήσεις μας είναι αυτόνομες και δεν έχουν παράθυρα για να επικοινωνούν μεταξύ τους, σημαίνει ότι, όταν αντιλαμβανόμαστε ένα πράγμα με δυο ή περισσότερες από τις αισθήσεις μας, στην πραγματικότητα θα πρέπει ν' αντιλαμβανόμαστε δυο ή περισσότερα αντικείμενα. Ο Ιρλανδός φιλόσοφος του δεκάτου ογδόου αιώνος Τζορτζ Μπέρκλεϊ υπέθεσε -και η υπόθεση του αυτή επαληθεύτηκε πειραματικώς στον αιώνα μας- ότι ένας εκ γενετής τυφλός, που έχει μάθει να διακρίνει με την αφή του έναν σιδερένιο κώνο από έναν σιδερένιο κύλινδρο, δεν μπορεί, μόλις αποκτήσει την όραση του, να διακρίνει τον μεν από τον δε· προφανώς, εκείνο που βλέπει δεν είναι το ίδιο όταν το αγγίζει. Γιατί, λοιπόν, θα πρέπει ν' αντιμετωπίζομε αρνητικά τον παρανοϊκό που, βλέποντας ένα γαρύφαλλο, αναγνωρίζει μεν ότι είναι γαρύφαλλο, αλλά διστάζει να το αγγίξει γιατί μπορεί να είναι κάτι άλλο ένας εκρηκτικός μηχανισμός ενδεχομένως; Μήπως θα πρέπει να σεβαστούμε τα δυστυχισμένα αυτά πλάσματα, τους τρελούς, που δεν σεβάστηκε η ιστορία, καθώς στην Αναγέννηση τους φόρτωναν όπως τους λεπρούς, στα πλοία για να τους πάνε μακρυά από τον χρόνο, μακρυά από τον κόσμο, μακρυά από τη ζωή, καθώς αργότερα τους φυλάκιζαν μαζί με εγκληματίες ή άλλους κοινωνικά παρείσακτους και καθώς κατόπιν τους απομώνοναν σε άσυλα σαν να επρόκειτο για αθεράπευτα αρρώστους; Μήπως αντί της δίωξης της τρέλας, θα πρέπει ν' αναζητήσαμε και ν' αναγνωρίσομε στην παράνοια «το ακρότατο σύνορο της ανθρώπινης αλήθειας»,,;
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
•   PENE NTEKAPT: Meditationes de prima philosophia (1641).
•  ΘΕΟΔΟΣΙΟ! Ν. ΠΕΛΕΓΡΙΝΗΣ: «Φιλοσοφία και σχιζοφρενία», Χάρις - Αφιέρωμα στον καθηγητή Ν. Γ, Μελανίτη (Πανεπιστήμιο Αθηνών 1991).
•  ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ Ν. ΠΕΛΕΓΡΙΝΗΣ: «Φιλοσοφία και αμφισβήτηση», (Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1992).
•  ΛΟΥίΤΖΙ ΠΙΡΑΝΤΕΛΟ: «Ερρίκος Α» Θεατρικά έργα (Εκδόσεις Γκόνη, Αθήνα 1966).
• ΜΙΣΕΛ ΦΟΥΚΟ: Η ιστορία της τρέλας (Ηριδανός, Αθήνα 1975).
*Ο κ. Θ. Ν. Πελεγρίνης είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Πηγή : Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Γεώργιος Λεονταρίτης : Η ώρα της Νέμεσης



Η ώρα της Νέμεσης...
 
Γράφει ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ

Ποτέ άλλοτε κυβέρνηση δεν έβλαψε τόσο πολύ τον τόπο μας όσο οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις από την εποχή του ολετήρα Σημίτη και μετά. Πρωθυπουργοί και υπουργοί Οικονομικών θα πρέπει να παραπεμφθούν σε ειδικό δικαστήριο προκειμένου να απολογηθούν για όσα διέπραξαν σε βάρος του λαού κατ’ εντολήν των ξένων πατρώνων.

Το 1922, οι «έξι» (πέντε πολιτικοί και ο αρχιστράτηγος) οδηγήθηκαν στο Γουδί, ως υπαίτιοι της Μικρασιατικής συμφοράς. Κι εκείνοι είχαν και κάποια ελαφρυντικά. Παρ’ όλα τα λάθη τους, δεν θα μπορούσε κανείς να τους χαρακτηρίσει «προδότες». Δεν τους έλειψε ο πατριωτισμός. Δεν ήσαν τυχαίοι άνθρωποι. Κάθε άλλο. Ο ρόλος των «Συμμάχων» (των «εταίρων» θα λέγαμε σήμερα) υπήρξε καίριος και αφάνταστα δόλιος. Και η πολιτική του Ελευθερίου Βενιζέλου συζητείται ακόμα. Ύστερα από 92 χρόνια αυτό το κεφάλαιο εξακολουθεί να προβληματίζει. 

Το σίγουρο είναι ότι οι πονηροί Αγγλογάλλοι μάς χρησιμοποίησαν για μια υπερπόντια επιχείρηση προκειμένου να παίξουμε τον ρόλο του χωροφύλακα των δυτικών ιμπεριαλιστών. Αυτοί μας προέτρεψαν σ' αυτόν τον ρόλο, προκειμένου αφενός μεν να εγκαταστήσουν φίλια φυλάκια στον δρόμο του πετρελαίου της Μ. Ανατολής, ιδιαίτερα στην περιοχή της Μοσούλης, αφετέρου, δε, να φενακίσουν την Ελλάδα προσφέροντάς της μια περιοχή η οποία όχι μόνο ήταν αδύνατον να κρατηθεί με τα μέσα που διέθετε ο στρατιωτικός μηχανισμός της, αλλά που, αργά ή γρήγορα, θα είχε να αντιμετωπίσει τη συμπαγή μάζα των τούρκων βαρβάρων, του εσωτερικού της Μ. Ασίας. Οι «Σύμμαχοι», στη δεδομένη στιγμή, «τα βρήκαν» με τους Τούρκους και μας άφησαν μόνους στο έλεος των ορδών του Κεμάλ. Έτσι, καταστράφηκε ο ζωντανός Ελληνισμός της Ιωνίας. 

Η συμφορά ήταν τόσο γιγαντιαία ώστε η Επανάσταση του 1922, για να κατευνάσει την οργή των θυμάτων -καλώς ή καλώς-, έκρινε ότι έπρεπε «κάποιοι» να εκτελεστούν. Σήμερα τα πράγματα είναι εξίσου τραγικά. Από τον γερμανοτραφέντα Σημίτη μέχρι την οπερετική συγκυβέρνηση, πρωθυπουργοί και υπουργοί Οικονομικών, ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ, χωρίς κανένα ελαφρυντικό, κατέστρεψαν την Ελλάδα και εβύθισαν στη δυστυχία ΟΛΟΥΣ τους Έλληνες, χάριν των γερμανοευρωπαϊκών συμφερόντων. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το ευρώ κ.λπ., που αποτελούν τα «όργανα» της καταστροφής, και η γερμανόδουλη πολιτική ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας μας έφεραν σ' αυτό το κατάντημα. Μας οδήγησαν σε νέα κατοχή, χωρίς προοπτική σωτηρίας. Τα δύο κόμματα είναι εξίσου ένοχα, γι' αυτό και συγκυβερνούν προκειμένου να στηρίξει το ένα το άλλο. Γι' αυτό, μαζί θα βυθιστούν. Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ παίζουν χειρότερο ρόλο απ' εκείνον των «πρωθυπουργών» της προηγουμένης Κατοχής. Διότι οι Τσολάκογλου, Λογοθετόπουλος και Ράλλης υπηρέτησαν μεν τους Γερμανούς, αλλά δεν τους έφεραν αυτοί. Οι πολιτικοί των σημερινών δύο αμαρτωλών κομμάτων είναι αυτοί που έφεραν εδώ τους Γερμανούς και τους υπηρετούν, εφαρμόζοντας τις διαταγές τους, για την εξόντωση του πληθυσμού με τα παρανοϊκά φορολογικά μέτρα και την πρωτοφανή εξαθλίωση. 

Την «επαναδιάταξη της Ευρώπης», που ονειρευόταν ο Χίτλερ, υλοποιεί η Μέρκελ και η συγκυβέρνηση των Αθηνών την υπηρετεί δουλικά. Χαρακτηριστικό φαινόμενο της γερμανοδουλείας είναι η είδηση που έγραψε η εφημερίδα μας στο φύλλο της 26ης Οκτωβρίου: «Εκείνο έλειπε, οι Γερμανοί να μην τιμούν τους ανθρώπους τους! Κάθε άλλο παρά έκπληξη ήταν ότι ο γερμανός Πρόεδρος εξέφρασε τις ευχαριστίες του προς τον Σπύρο Σημίτη, αδελφό του πρώην πρωθυπουργού μας και διαθέσιμο για όποια θέση τον ζητήσουν (αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που, όπου γάμος και χαρά, αυτός είναι πρώτος). Σε επιστολή του, ο Πρόεδρος γράφει: ''Σας ευχαριστώ, ως πολίτης Γκάουκ, και εξίσου εγκάρδια ως Πρόεδρος της χώρας, για τις δραστηριότητές σας στον τομέα της προάσπισης της ελευθερίας''! Πολύ θα θέλαμε να μάθουμε, ποιες ήταν αυτές οι δραστηριότητες υπέρ της ελευθερίας, στη Γερμανία, του αδελφού Σπύρου, και κυρίως ποιος ο λόγος που έκανε τον γερμανό Πρόεδρο να του στείλει την επιστολή. Είναι πάντως γνωστό -έχει επανειλημμένα γραφτεί- ότι ο Σπύρος Σημίτης ήταν σε υψηλότατη θέση των μυστικών υπηρεσιών της Γερμανίας…». 

Τέτοιες «υπηρεσίες» προσέφεραν και προσφέρουν στη Μέρκελ και στο Δ' Ράιχ πολλοί μέσα από Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ. Οι «Σύμμαχοι» το 1922 μας ήθελαν για τα οικονομικά τους συμφέροντα και στη δεδομένη στιγμή μάς εγκατέλειψαν. Σήμερα, η Μέρκελ μάς χρειάζεται για την Ευρωζώνη της και θα μεταβάλλει την Ελλάδα σε παραθεριστικό κέντρο των Γερμανών και τους Έλληνες σε γκαρσόνια και «κούληδες» (σαν τους Κινέζους, που έκαναν χρέη ζώων σέρνοντας αμάξια με επιβάτες). Η γερμανίδα καγκελάριος τρέμει μήπως φύγουμε από την Ευρωζώνη και επιστρέψουμε στο εθνικό μας νόμισμα, διότι τότε θα αρχίσει να ξηλώνεται το «πουλόβερ» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μιας «ένωσης» που βρίσκεται κάτω από το σκήπτρο της. Κι αντί να απειλήσουν οι πολιτικοί μας ότι με την τακτική που εκείνη ακολουθεί, θα σηκωθούμε και θα φύγουμε εγκαινιάζοντας νέες συμμαχίες και εξωτερική πολιτική, μετατρέπονται σε φαιδρούς Χατζηαβάτες που προσκυνούν το «σαράι» του «πολυχρονεμένου» Βεζύρη… 

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έβαλε στην Αγγλία πρόστιμο 2,1 δισ. ευρώ, επειδή ο αγγλικός προϋπολογισμός για το 2015 «παραβιάζει τους όρους του Συμφώνου Σταθερότητας». Ο πρωθυπουργός Κάμερον, όμως, που δεν είναι δούλος σαν τους δικούς μας πολιτικάντηδες, σηκώθηκε με σθένος και είπε: «Δεν σας πληρώνουμε, δεν έχετε να πάρετε τίποτα…»! Ποιος από τους δικούς μας Χατζηαβάτες έχει το κουράγιο να πει τέτοια κουβέντα στη μισητή «τρόικα»; Οι ψευτοθόδωροι Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ έχουν βουλιάξει μέσα στον βάλτο των ψεμάτων που διατυμπανίζουν, προκειμένου να κερδίσουν λίγο χρόνο ακόμη εξουσίας. Κανείς δεν τους πιστεύει και άπαντες τούς αναθεματίζουν. Κακώς τον Ιούλιο γιορτάζουμε την «αποκατάσταση της δημοκρατίας». Στο εξής, εκείνη την ημέρα θα πρέπει να πενθούμε. Αφενός διότι τότε χάσαμε μέγιστο κομμάτι της Κύπρου και 200.000 άνθρωποι ξεριζώθηκαν από τη γη τους και αφετέρου διότι σταδιακά μετά τη Μεταπολίτευση -από την εποχή Σημίτη και μετά- οι «δημοκράτες» μνημονιακοί κατέστρεψαν όλη την Ελλάδα και βύθισαν τον λαό μας σε πρωτοφανή δυστυχία. Κι έχουν το θράσος ακόμα οι ελεεινοί «ιδεολόγοι του ΕΝΦΙΑ» να απευθύνονται στους πολίτες και να ισχυρίζονται ότι για όλα φταίει ο… ΣΥΡΙΖΑ! 

Για τη Μικρασιατική συμφορά κάποιοι πήγαν στο Γουδί. Το 1945 κάποιοι -έστω λίγοι- δωσίλογοι της προηγούμενης Κατοχής δικάστηκαν. Για τη σημερινή ελληνική καταστροφή «κάποιοι» θα πρέπει να λογοδοτήσουν, κυρίως απέναντι στην Ιστορία. Η Νέμεση οφείλει να είναι αυστηρή. Διαφορετικά, το δημοκρατικό πολίτευμα θα φθείρεται, θα εξασθενίζει και θα κατηγορείται από τους παραδοσιακούς του εχθρούς ότι υποθάλπει τη ληστοκρατία… 

Ήδη το κράτος έχει καταστεί ανυπόληπτο και εχθρός του πολίτη. Οι ένοχοι δεν είναι δυνατόν να παραμένουν στο απυρόβλητο. Φέρει ευθύνες και ο κ. Παπούλιας, που από το ανώτατο πολιτειακό αξίωμα όχι μόνο δεν ανησυχεί γι' αυτό το φαινόμενο, αλλά δεν αποφασίζει τουλάχιστον να παραιτηθεί ώστε να βαδίσουμε σε εκλογές. Για να φύγουν τα ανδρείκελα της Μέρκελ και να ασκηθεί ελληνική εξωτερική πολιτική και όχι γερμανοευρωπαϊκή. Για να προσπαθήσει αυτός ο ταλαίπωρος, βασανισμένος λαός να ξανασταθεί στα πόδια του. Αλλά η τιμωρία των ενόχων παραμένει καθολικό αίτημα. Διότι τα αφρισμένα κύματα της λαϊκής οργής κάποτε θα ξεσπάσουν με απρόβλεπτες συνέπειες. 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, στον βωμό της οποίας μάς θυσιάζουν οι δουλόφρονες ευρωλάγνοι, δεν αντιπροσωπεύει τίποτα πλέον και δεν εντυπωσιάζει κανέναν. Μερικοί ίσως θεωρήσουν ότι το σημερινό μου άρθρο είναι πολύ «σκληρό». Τους απαντώ με τον στίχο του Μαγιακόφσκι: «Οι λέξεις μου δεν το 'χουνε συνήθεια να χαϊδεύουνε αυτιά…». Το 1944, οι ΕΑΜικοί ηγέτες ζητούσαν την παραδειγματική καταδίκη όσων συνεργάστηκαν με τους κατακτητές. Έλεγαν ότι αυτό έπρεπε να είναι το πρώτο καθήκον της πρώτης κυβέρνησης της ξαναλευτερωμένης Ελλάδας. Ύστερα από 70 χρόνια, η πρώτη αντιμνημονιακή κυβέρνηση θα δεχθεί το ίδιο αίτημα για τις σημερινές «ορντινάτζες» της Μέρκελ… 

"ΤΟ ΠΑΡΟΝ"

Η «λεπτεπίλεπτη» κεφαλή μας και τα πολιτικά λάθη


Η «λεπτεπίλεπτη» κεφαλή μας 

και τα πολιτικά λάθη

Γράφει η Ρίτσα Μασούρα 

 Όταν τα βάζεις δημοσίως με τα θηρία, οφείλεις να ξέρεις ότι θα σου τη φέρουν πισώπλατα. Θα έλεγα ότι αυτό συμβαίνει σήμερα στην ελληνική κυβέρνηση και κατ’ επέκτασιν στον ελληνικό λαό. 

Τα πολλά και μεγάλα λάθη των κυβερνώντων αμέσως μετά το μειωτικό γι αυτούς αποτέλεσμα των ευρωεκλογών του Μαΐου “θύμωσαν” τους δανειστές και εκνεύρισαν το ΔΝΤ, δεδομένου ότι τα βέλη στράφηκαν αρχικά εναντίον του! Βεβαίως, τα πολιτικά και οικονομικά πράγματα δεν λογίζονται με πείσματα, θυμούς και εκνευρισμούς. Υπάρχει πάντα μια αλήθεια. Αυτήν ακριβώς την αλήθεια η κυβέρνηση θέλησε να προσπεράσει, στο όνομα της λαϊκιστικής αντεπίθεσης προς τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στο όνομα της διασφάλισης των ψήφων για την εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας. Παράλληλα επιχειρήθηκε να περάσει προς τα έξω ότι η χώρα διαθέτει πλεόνασμα,οι δείκτες της πηγαίνουν πολύ καλύτερα σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές, άρα, γιατί όχι να απαλλαγεί νωρίτερα από το μνημόνιο, όπως έγινε με την Πορτογαλία, για παράδειγμα. Μόνο που οι κυβερνώντες έβγαλαν ντελάλι, αντί να δράσουν και να κινηθούν σε χαμηλούς τόνους, προχωρώντας ουσιαστικά προς την ίδια ακριβώς κατεύθυνση: την ομαλή έξοδο από το μνημόνιο. 

Τώρα, η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική και οι κίνδυνοι οπισθοδρόμησης μεγάλοι. Τα πάντα είναι στον αέρα, παρ ότι έστω και στο παρά πέντε μικρές πιθανότητες συμβιβασμού θα διαφανούν. Όμως για μια ακόμη φορά θα είναι σε βάρος των πολλών, εκείνων που όλα αυτά τα χρόνια σήκωσαν το βάρος της μεγάλης ευθύνης έναντι ενός σπάταλου και αδηφάγου κράτους. Θα είναι σε βάρος συγκεκριμένων επαγγελματικών ομάδων – όπως ο τουρισμός – που αποτελούν τον μπροστάρη της ελληνικής οικονομίας. Θα είναι σε βάρος όσων ήλπιζαν να συνταξιοδοτηθούν στα 62 τους, δεδομένου ότι στην Ελλάδα δύσκολα ένας εργοδότης κρατάει τον 62χρονο στη δουλειά.

Για μια ακόμη φορά, η πολιτική που σπεύδει και δεν ακολουθεί την ώριμη και συντεταγμένη σκέψη αποδεικνύεται λανθασμένη. Τουλάχιστον οι επόμενοι, όποιοι κι αν είναι, θα ήταν σκόπιμο και ωφέλιμο να σκέφτονται πολύ πριν παραστήσουν τους νταήδες, πριν εφαρμόσουν εκείνο το απεχθές : όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω. Γιατί οι άλλες χώρες θα συνέρχονται από τα Μνημόνια κι εμείς θα αγωνιζόμαστε να κρατήσουμε τη «λεπτεπίλεπτη» κεφαλή μας έξω από το νερό. Φευ!

 http://www.globalview.gr/η-λεπτεπίλεπτη-κεφαλή-μας-και-τα-πολιτ/

Γερμανικές Αποζημιώσεις: Η Ιταλία δείχνει τον δρόμο


Γερμανικές Αποζημιώσεις: Η Ιταλία δείχνει τον δρόμο
 
Του ΣΑΡΑΝΤΟΥ Θ. ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ Δικηγόρου παρ’ Αρείω Πάγω

Με την απόφασή του της 22ας Οκτωβρίου 2014, το Ανώτατο Δικαστήριο της Ιταλίας απεφάνθη ότι το προνόμιο της ετεροδικίας των κρατών (State Immunity), της αρχής, δηλαδή, του διεθνούς δικαίου, που ορίζει ότι ένα κράτος δεν ενάγεται στα δικαστήρια άλλου κράτους, κάμπτεται σε περιπτώσεις εγκλημάτων πολέμου ή εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Στις περιπτώσεις αυτές, όπως αποφάνθηκε το ιταλικό Ανώτατο Δικαστήριο, τα κράτη παραδεκτώς μπορούν να ενάγονται στα δικαστήρια άλλων κρατών.

Το θέμα για την ελληνική πλευρά σχετίζεται με τον μακρό δικαστικό αγώνα των Διστομιτών, τον οποίο είχε ανοίξει ο αείμνηστος Ι. Σταμούλης. Οι Διστομίτες την 27.11.1995 ενήγαγαν την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λιβαδειάς, αξιώνοντας αποζημιώσεις εξαιτίας των όσων υπέστησαν από γερμανικά στρατεύματα κατά τη Σφαγή του Διστόμου (10.6.1944). Το Πρωτοδικείο με την υπ' αριθ.137/1997 τελεσίδικη απόφασή του δικαίωσε τους Διστομίτες. Κατόπιν με την υπ' αριθ. 11/2000 απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου η αίτηση αναιρέσεως του Γερμανικού Δημοσίου απερρίφθη. Οι Διστομίτες με αμετάκλητη απόφαση επιχείρησαν να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις τους. Ο υπουργός Δικαιοσύνης Μιχ. Σταθόπουλος, όμως, δεν έδωσε την άδεια, από την οποία εξαρτά το άρθρο 923 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας την επίσπευση αναγκαστικής εκτέλεσης εις βάρος αλλοδαπού Δημοσίου.

Ο Ι. Σταμούλης, εκμεταλλευόμενος την ευρωπαϊκή νομοθεσία, διεθνοποίησε τη διαφορά. Με βάση την απόφαση του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς, ως ευρωπαϊκό εκτελεστό τίτλο, πέτυχε να κατάσχει περιουσία του Γερμανικού Δημοσίου. Τη Villa Vigoni στο Menaggio της Ιταλίας.

Η Γερμανία άσκησε όλα τα ένδικα μέσα και βοηθήματα που της παρείχε η ιταλική δικονομία, μέχρι και το Ανώτατο Δικαστήριο της Ιταλίας, που απέρριψε τις αντιρρήσεις της το 2009.

Η Γερμανία προσέφυγε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης παραπονούμενη για την παράκαμψη της αρχής της ετεροδικίας από τα ιταλικά δικαστήρια. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης επιβεβαίωσε το απόλυτο απαραβίαστο της αρχής της ετεροδικίας. Συνέστησε, όμως, στα διάδικα κράτη να επιλύσουν το ζήτημα με διαπραγματεύσεις, εντός ευλόγου χρόνου.

Η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι εναρμόνισε με την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου την ιταλική νομοθεσία. Αναγνώρισε στη Γερμανία νέο ένδικο μέσο προκειμένου να ακυρώσει την κατάσχεση. Η Γερμανία επέσπευσε και πάλι την υπόθεση ενώπιον του Εφετείου της Φλωρεντίας, ζητώντας να αρθεί η κατάσχεση στη Villa Vigoni.

To Εφετείο της Φλωρεντίας, όμως, έθεσε προδικαστικό ερώτημα στο Συνταγματικό Δικαστήριο εάν ο νόμος αυτός ήταν συμβατός με το ιταλικό Σύνταγμα.

Ο ιταλός συνταγματικός δικαστής ανέδειξε τον διακριτό ρόλο του Εθνικού Δικαστή σε θέματα ερμηνείας του διεθνούς δικαίου. Ανέδειξε την ουσία και την αποστολή του διεθνούς δικαίου, εις βάρος του τύπου. Δέχθηκε ότι έχει αρμοδιότητα, που κάμπτει την αρχή της ετεροδικίας, αξιολογώντας ως υπέρτερη την ανάγκη κολασμού των εγκλημάτων πολέμου και των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.

Το Εφετείο της Φλωρεντίας θα απορρίψει το έκτακτο ένδικο βοήθημα της γερμανικής κυβέρνησης, που κρίθηκε αντισυνταγματικό. Το Γερμανικό Δημόσιο θα κληθεί να πληρώσει ή θα επιδιώξει να δώσει λύση στο ζήτημα με διαπραγματεύσεις. Εκτός αν η Γερμανία ανεχθεί να εκπλειστηριαστεί ακίνητό της.

Κατά τις διαπραγματεύσεις πρέπει να τεθεί και το ζήτημα χιλιάδων άλλων αγωγών που εκκρεμούν στα ελληνικά δικαστήρια και έχουν ματαιωθεί στον πρώτο ή στον δεύτερο βαθμό μετά την υπ’ αριθ. 6/2002 απόφαση του ελληνικού Ανωτάτου Δικαστηρίου που αναγνώρισε το προνόμιο της ετεροδικίας του Γερμανικού Δημοσίου. Οι λοιποί ζημιωθέντες δεν πρόκειται να δεχθούν τον αποκλεισμό τους εάν η ελληνική κυβέρνηση κάνει αντίθετη επιλογή, αφού θα υπέγραφε την πολιτική της.

Η Γερμανία πρέπει να συζητήσει το ζήτημα της αποζημιώσεως των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας, το θέμα του κατοχικού δανείου, την επιστροφή των αρχαιοτήτων και των πολιτιστικών θησαυρών και τις έντεχνα ξεχασμένες οφειλές της, όπως εκείνες από το καπνικό clearing του Μεσοπολέμου.

Ίσως να έφθασε η στιγμή, πλέον, να επαναπροσδιοριστούν οι ματαιωμένες υποθέσεις. Υπάρχουν νέα περιστατικά που δικαιολογούν αυτή την άποψη. Όταν εξεδόθη η υπ' αριθ. 6/2002 του ΑΕΔ, δεν είχε εκδοθεί η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, που εξαρτούσε το προνόμιο της ετεροδικίας της Γερμανίας από την έναρξη, μέσα σε εύλογο χρόνο, διαπραγματεύσεων.

Ο διαδραμών χρόνος των, σχεδόν, τριών ετών είναι παραπάνω από εύλογος, άρα η Γερμανία δεν μπορεί, πλέον, να επικαλείται και να
απολαμβάνει την ετεροδικία.

Ο έλληνας Εθνικός Δικαστής πρέπει να τεθεί ενώπιον των ευθυνών του, ενώπιον του όρκου του, ενώπιον της συνειδήσεώς του, ενώπιον του Συντάγματος και των νόμων, αλλά κυρίως ενώπιον του δικαίου και να λάβει θέση. Η απόφαση του ιταλικού Ανωτάτου Δικαστηρίου όχι μόνο είναι δυνατόν αλλά και πρέπει να αποτελέσει δείκτη και ερμηνευτικό προηγούμενο.

"ΤΟ ΠΑΡΟΝ"

ΠΡΟΣΟΧΗ : Χάκερ «κλειδώνουν» τον υπολογιστή σας





Νέος ιός σαρώνει το διαδίκτυο - Χάκερ «κλειδώνουν» τον υπολογιστή σας και ζητούν χρήματα

Ένας καινούριος ιός με το όνομα Cryptowall κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και οι δημιουργοί του τον χρησιμοποιούν για να αρπάξουν χρήματα από τα θύματα τους.
Ο ιός μεταδίδεται μέσω e-mail ή από «μολυσμένες» ιστοσελίδες που επισκέπτεται ο χρήστης και διεισδύει στο σύστημα του υπολογιστή και κλειδώνει όλα τα αρχεία κειμένου και εικόνας. Οι πειρατές του διαδικτύου επικοινωνούν με το θύμα και του ζητούν λύτρα μέχρι 3.000 ευρώ για να του επιτρέψουν να μπορεί να χρησιμοποιήσει ξανά τον υπολογιστή του.
Υπήρξαν μάλιστα καταγγελίες και στην Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, η οποία συνεργάζεται με τις αρμόδιες αρχές σε όλο τον κόσμο για να βρούν τους δράστες. Εικάζεται ότι η έδρα των χάκερ βρίσκεται σε χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.
Οι ειδικοί συμβουλεύουν τους χρήστες να ενημερώνουν συνέχεια το λογισμικό προστασίας του υπολογιστή τους , να μην ανοίγουν ηλεκτρονικά μηνύματα που προέρχονται από άγνωστους και να μην επισκέπτονται ιστοσελίδες που τους φαίνονται ύποπτες.

http://techit.gr/2014/12/neos-ios-saronei-to-diadiktuo-chaker-kleidonoun-ton-upologisti-sas-kai-zhtoun-chrimata/

Τρίτη 2 Δεκεμβρίου 2014

Γ. Δελαστικ : Αδιαφορούν ποιος θα κυβερνά

 

Αδιαφορούν ποιος θα κυβερνά

 

Η πεμπτουσία της γερμανικής πολιτικής απέναντι στην Ελλάδα είναι η φράση που είπε ο υπουργός Οικονομικών Γκίκας Χαρδούβελης σε «πηγαδάκι» με βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή: «Οι δανειστές δεν κάνουν βήμα πίσω, τους είναι αδιάφορο ποιος θα είναι στην εξουσία ή αν θα γίνουν εκλογές τον Μάρτιο»! Ακριβώς αυτή η στάση του Βερολίνου αντανακλάται στις προκλητικές απαιτήσεις της τρόικας από την κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου.

Οι αλαζόνες Γερμανοί πιστεύουν ακράδαντα πως όπως έχουν λιώσει κυριολεκτικά τη μνημονιακή κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, με την ίδια ευκολία θα λιώσουν πολιτικά και θα μετατρέψουν σε όργανό τους και οποιαδήποτε κυβέρνηση με πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ τους προκύψει μελλοντικά, αν ποτέ προκύψει. Εδώ εξευτέλισαν τον Ολάντ περισσότερο από τον Σαρκοζί στη Γαλλία, στον Τσίπρα θα κολλήσουν; Ετσι σκέπτονται.

Το αίσθημα ανωτερότητας των Γερμανών δικαιολογεί απολύτως στα μάτια τους την πολιτική που ασκούν. Η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία, η Ελλάδα, η Πορτογαλία και όλες ανεξαιρέτως οι χώρες της Ευρωζώνης τους προσκυνούν, παρά την αλλαγή κυβερνήσεων σε όλες αυτές τις χώρες. Γιατί να αλλάξουν πολιτική;

Ο αντιγερμανισμός μαίνεται σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρωζώνης και της ΕΕ τα τελευταία χρόνια. Παραμένει όμως στο επίπεδο φραστικής εκτόνωσης των «φαφλατάδων» -κατά τη γερμανική νοοτροπία- Νοτιοευρωπαίων. Πουθενά δεν σημειώθηκε κάποιας μορφής εξέγερση εναντίον γερμανόδουλης κυβέρνησης σε οποιοδήποτε κράτος της Ευρωζώνης. Ακόμη και η ισχυρότατη Βρετανία, χώρα τυφλά προσδεδεμένη στις ΗΠΑ και πιστό όργανο της αμερικανικής πολιτικής, έχει πλέον απομονωθεί πλήρως. Τόσο πολύ που έχει μπει πλέον επί τάπητος η διενέργεια δημοψηφίσματος για να αποχωρήσει η Αγγλία από την ΕΕ!

Τα γεγονότα οι Γερμανοί τα αναλύουν άριστα και δεν κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους. Δεν εθελοτυφλούν ποτέ. Το τεράστιο μειονέκτημά τους όμως έγκειται στο ότι είναι παντελώς ανίκανοι να προβλέψουν τις συνέπειες της πολιτικής που ασκούν κάθε φορά. Το αίσθημα φυλετικής υπεροχής και το αδιαφιλονίκητο γεγονός ότι η Γερμανία είναι η ισχυρότερη χώρα της Ευρώπης από πλευράς τόσο οικονομίας όσο και πληθυσμού τούς τυφλώνουν. Περιμένουν πρώτα να παραγάγει γεγονότα η πολιτική τους και κατόπιν να τα αναλύσουν.

Τότε είναι αργά όμως, αν τα γεγονότα είναι αρνητικά. Ετσι έχασαν και τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους! Βεβαίως και η ναζιστική Γερμανία ήταν στρατιωτικά υπέρτερη της Σοβιετικής Ενωσης, όταν της επιτέθηκε το 1941. Γι' αυτό και στην αρχή έκανε στρατιωτικό περίπατο. Αυτό που δεν χωρούσε το γερμανικό μυαλό είναι πως οι Σοβιετικοί αντί να παραδοθούν, έβαλαν και 20 εκατομμύρια νεκρούς αντιστεκόμενοι! Αυτοί συνέτριψαν τους Γερμανούς και άλλαξαν εντελώς την πορεία του πολέμου. Η ήττα της Γερμανίας έγινε πλέον διαδικαστικό ζήτημα που ολοκληρώθηκε τάχιστα.

Ενώνει εναντίον του το Βερολίνο τους ευρωπαϊκούς λαούς με την πολιτική που ασκεί. Για την ώρα, κανένα δείγμα ανησυχίας δεν υπάρχει. Ολοι δείχνουν να έχουν υποκύψει. Ετσι ήταν και στην αρχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ολες οι χώρες καταλαμβάνονταν από τους Γερμανούς. Μέχρι που οι ευρωπαϊκοί λαοί ξεσηκώθηκαν. Θα γίνει το ίδιο με τη σημερινή οικονομική Κατοχή; Ιδωμεν.

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22792&subid=2&pubid=64101277

Ναός του Επικουρείου Απόλλωνος: Τα μυστικά που αποκάλυψαν οι ιερείς του Απόλλωνα και ο Ικτίνος τα έκανε πράξη




Ναός του Επικουρείου Απόλλωνος: Τα μυστικά που αποκάλυψαν οι ιερείς του Απόλλωνα και ο Ικτίνος τα έκανε πράξη

Ο ναός του Επικουρείου Απόλλωνος βρίσκεται στις Βάσσες Αρκαδίας, κοντά στα σύνορα του νομού με την Μεσσηνία, πάνω σε έναν χαμηλό λόφο. Πολλά έχουν γραφεί για τον συγκεκριμένο ναό αλλά είναι πολλά αυτά που έχουμε να ανακαλύψουμε ακόμη. Υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν ότι ο ναός δεν ήταν απλά ένα λατρευτικό κτίσμα αφιερωμένο στον Απόλλωνα όπως τόσα άλλα στον Ελλαδικό χώρο. Ο ναός αυτός διαφέρει ξεκάθαρα.
Πρώτα απ όλα αν εξετάσουμε τον αρχιτεκτονικό ρυθμό του θα δούμε ότι αν και εξωτερικά είναι Δωρικού ρυθμού, στο εσωτερικό του είναι καθαρά Ιωνικού ρυθμού αλλά οι κίονες του κοσμούνται με Κορινθιακού ρυθμού κιονόκρανα. Πραγματικά πολύ παράξενο που συνδυάζει και τους τρεις βασικούς αρχιτεκτονικούς ρυθμούς και είναι το μοναδικό αρχαίο οικοδόμημα που παρατηρείται αυτό το φαινόμενο.

Ιστορικά κατασκευάστηκε το τελευταίο τέταρτο του 5ου αιώνα π.Χ από τον αρχιτέκτονα του Παρθενώνα Ικτίνο μετά από υπόδειξη των ιερέων του Απόλλωνα από τους Δελφούς. Εδώ όμως δεν είναι ξεκάθαρο αν οι ιερείς του έδωσαν μόνο οδηγίες για το σημείο κατασκευής και τον ρυθμό που θα ακολουθούσε το οικοδόμημα ή και αν του αποκάλυψαν κάποια αρχαία κρυμμένη γνώση σχετικά με το πως θα κάνει τον ναό να περιστρέφετε. Εικάζω πως τέτοια γνώση υπήρχε στην αρχαιότητα αλλά φυλασσόταν από τα εκάστοτε ιερατεία που αναλάμβαναν την φύλαξη των “μυστικών των θεών” δίνοντας τους ιερούς όρκους σιωπής.

peristrefomenos-naos-epikoyreioy-apollonos

Ας δούμε όμως ποια είναι αυτά τα μυστικά που αποκάλυψαν οι ιερείς του Απόλλωνα και τα έκανε πράξη ο Ικτίνος κατασκευάζοντας έναν εντελώς παράξενο ναό. Η πλαγιά που είναι χτισμένος ο ναός έχει έχει διαμορφωθεί τεχνητά σε οριζόντιο επίπεδο και ο ναός τοποθετήθηκε έκκεντρα πάνω σε αυτή με προσανατολισμό που και πάλι θεωρείται παράξενος διότι δεν ακολουθεί τον συνήθη προσανατολισμό του άξονα ανατολής – δύσης αλλά του άξονα βορρά – νότου. Η είσοδος του ναού είναι στην βόρεια πλευρά του με προσανατολισμό τους Δελφούς.


Κάποιος θα σκεφτεί ότι αφού οι Ιερείς του Απόλλωνος των Δελφών ζήτησαν να χτιστεί ο ναός, θα ζήτησαν και να βλέπει ο ναός το μεγάλο ιερό του θεού. Όμως δεν είναι έτσι. Ο προσανατολισμός των ναών στην αρχαιότητα καθοριζόταν από τον άξονα ανατολής – δύσης, πράγμα που υιοθέτησε και ο χριστιανισμός (για διαφορετικούς λόγους) για να κατασκευάζει τους ναούς του. Έτσι στην αρχαιότητα, έτσι και σήμερα, απαγορεύεται να χτιστεί λατρευτικός ναός που δεν είναι προσανατολισμένος σε αυτόν τον άξονα. Όμως στον ναό του Απόλλωνος έγινε μία εξαίρεση και μάλιστα με την σύμφωνη γνώμη των Ιερέων του Απόλλωνα.

Γιατί έγινε κάτι τέτοιο; Κάποιοι υποστηρίζουν ότι οφείλεται σε τοπική παράδοση να χτίζονται ναοί με αυτόν τον προσανατολισμό λόγω της ύπαρξης και δεύτερου μικρότερου ναού στην περιοχή με τον ίδιο προσανατολισμό. Πρόκειται επίσης για ναό του Απόλλωνος στην κορυφή του όρους Κωτύλιο που αποτέλεσε τον οδηγό για την κατασκευή του μεγάλου ναού του θεού. Θα αναφερθώ όμως σε λίγο εκτενέστερα και σε αυτόν αφού εξετάσουμε λίγο πιό αναλυτικά τον τρόπο κατασκευής του μεγάλου ναού.

Όπως είπα η πλαγιά διαμορφώθηκε τεχνητά δημιουργήθηκε μία πέτρινη ειδική βάση που πάνω σε αυτή τοποθετήθηκε ο ναός. Η βάση αυτή είναι ειδική, και μοναδική στον κόσμο, διότι λόγω της μελετημένης κλίσης της, επιτρέπει στον ναό να ολισθαίνει πάνω σε αυτή κατά 50.2 δευτερόλεπτα της μοίρας κάθε χρόνο με σκοπό να στοχεύει διαρκώς στον ίδιο αστρικό σημείο. Για να γίνει πιό κατανοητό αυτό θα αναφέρω ότι ο άξονας της γης δεν είναι ένα σταθερό σημείο.

Λόγω της μετάπτωσης των ισημεριών αλλάζει θέση χρόνο με τον χρόνο αφού έχει μία κλίση 23,5ο (μοίρες) και διαγράφει έναν πλήρη κύκλο κάθε 25.920 χρόνια. Έτσι και ο προσανατολισμός των σταθερών σημείων πάνω στην γη αλλάζει θέση χρόνο με τον χρόνο ακολουθώντας την κίνηση του άξονα της γης. Οι αστερισμοί λ.χ που παρατηρούμε σήμερα σε συγκεκριμένα σημεία του ουρανού πριν από 10.000 χρόνια ήταν σε διαφορετικά σημεία και επίσης σε διαφορετικά σημεία του ουρανού θα είναι μετά από 10.000 χρόνια.


Για να κατορθώσει ο ναός να ολισθαίνει πάνω στην βάση του τοποθετήθηκε πάνω σε αυτή ένα στρώμα άργιλου και ένα στρώμα από βότσαλα θαλάσσης. Πάνω σε αυτά τα στρώματα τοποθετήθηκαν οι πλάκες των θεμελίων του ναού. Κάτω από την βάση έχουν βρεθεί τούνελ που κρατούσαν τον άξονα του ναού.

Πάνω λοιπόν στην βάση του ναού τοποθετήθηκαν πολλές στρώσεις από πλάκες που ενώνοντας μεταξύ τους με ανοξείδωτους σιδερένιους συνδετήρες και στο άνοιγμα τους έχυσαν μόλυβδο για να κρατά τους κραδασμούς. Έτσι στην συνέχεια έχτισαν τον ναό ο οποίος λόγω της ιδιαίτερης βάσης του και της σοφά μελετημένης κλίσης της, ολίσθαινε πάνω σε αυτή ακολουθώντας την μετάπτωση των ισημεριών. Ο δεύτερος ναός στην κορυφή του βουνού Κωτύλιο έπαιζε τον ρόλο του δείκτη. Δηλαδή αν κάποιος στεκόταν στην είσοδο του μεγάλου ναού σε πλήρη στοίχιση με τον μικρό ναό της κορυφής, τότε έβλεπε το σημείο 0 του βορρά! Μία τεράστια πυξίδα δηλαδή κατασκευασμένη από γρανίτη και μάρμαρο!

Σήμερα ο ναός του Απόλλωνος είναι σε στάδιο συντήρησης και αποκατάστασης. Η εικόνα που παρουσιάζει είναι τραγική. Λεηλατημένος και απογυμνωμένος από την λαμπρή μαρμάρινη ζωφόρο του (Εκτίθεται στο Βρετανικό μουσείο και αυτή) και κατασκαμμένος με σκοπό την κλοπή των μετάλλων της βάσης του. Ο προσανατολισμός του όμως εξακολουθεί να είναι σταθερά ο ίδιος αν και λόγω της καταστροφής μεγάλου μέρους των θεμελίων του έχει ολισθήσει εκτός του άξονα του.
Σίγουρα έχει πολλά κρυμμένα μυστικά ακόμη που μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ γιατί απλά δεν θα μας τα αποκαλύψει ποτέ το αρχαιολογικό κατεστημένο. Σίγουρα αποτελεί σπανιότατη κατασκευή που δυστυχώς καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό και είναι αδύνατη η επαναφορά στην αρχική του μορφή όσες εργασίες αποκατάστασης και να γίνουν.


Και τέλος σίγουρα αποτελεί φαντασίωση το να πιστεύουμε ότι με το τέλος των εργασιών θα μας στείλουν πίσω οι “φίλοι” μας οι Άγγλοι τα γλυπτά του ναού που μας έχουν κλέψει. Είναι γνωστό εξάλλου το πόσο πολύ μας αγαπούν αφού στο Βρετανικό μουσείο έχουν μία τεράστια αίθουσα που εκθέτουν τα κλεμμένα γλυπτά μας. Όχι γιατί δεν έχουν δικά τους να εκθέσουν (;), αλλά γιατί όπως προείπα….. μας αγαπούν πολύ!

http://apocalypsejohn.com/2014/12/naos-tou-epikouriou-apollonos-mistika-pou-apokalipsan-ieris-tou-apollona-iktinos-ekane-praxi.html

Διαβάστε επίσης :

  • Ο ναός του Επικουρείου Απόλλωνος στις Βάσσες Αρκαδίας
               (http://boraeinai.blogspot.gr/2009/06/blog-post_2247.html)
  • Καταρρέει ο Παρθενώνας της Αρκαδίας!  
               (http://boraeinai.blogspot.gr/2010/08/blog-post_03.html)
  • Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΕΠΙΚΟΥΡΕΙΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΣΤΙΣ ΒΑΣΣΕΣ ΗΛΕΙΑΣ
               (http://boraeinai.blogspot.gr/2013/04/blog-post_5009.html)
                (http://boraeinai.blogspot.gr/2012/07/blog-post_6407.html)
                (http://boraeinai.blogspot.gr/2009/06/blog-post_3505.html)