Άλλη μια παλιά ελληνική επιχείρηση κλείνει από έλλειψη αγοραστών

Άλλη μια παλιά ελληνική επιχείρηση κλείνει από έλλειψη αγοραστών

Πως θάμπωσε η χρυσή βιτρίνα της ‘Καλογήρου’

Όλα ξεκίνησαν το 1890, όταν ο Κομνηνός Καλογήρου, προπάππους των σημερινών ιδιοκτητών, δημιούργησε στο κέντρο της Αθήνας το πρώτο υποδηματοποιείο «Καλογήρου», η πορεία του οποίου ταυτίστηκε με την ιστορία του ελληνικού υποδήματος.

Σήμερα, 127 χρόνια μετά, η παρατεταμένη οικονομική κρίση που μαστίζει τη χώρα μας κλυδωνίζει συθέμελα και τον Ομιλο Επιχειρήσεων Λεμονή, έναν από τους μεγαλύτερους στην εγχώρια αγορά πολυτελών υποδημάτων, ενδυμάτων και αξεσουάρ, στον οποίο ανήκει και η φημισμένη αλυσίδα «Καλογήρου».

Η εταιρεία εδώ και καιρό αντιμετωπίζει προβλήματα ρευστότητας, λόγω της μειωμένης κατανάλωσης και βρίσκεται υπό πίεση από τις πιστώτριες τράπεζες. Εμφανίζει ζημίες μεγάλου ύψους, ληξιπρόθεσμες οφειλές δανείων και καθυστερήσεις στις υποχρεώσεις προς τους προμηθευτές.

Φίλοι της οικογένειας Λεμονή λένε πως η επιβολή των capital controls ήταν εκείνη που έδωσε τη χαριστική βολή στην πτωτική πορεία της επιχείρησης.

Περικοπές

Τα τελευταία χρόνια, η διοίκηση έκανε μια μεγάλη προσπάθεια να περικόψει τα λειτουργικά κόστη και έκλεισε αυτόνομα καταστήματα που δεν είχαν αποδώσει τα προσδοκώμενα. Όμως, όπως αποδείχθηκε, αυτό δεν ήταν αρκετό, καθώς την περασμένη εβδομάδα έγινε αναστολή λειτουργίας των καταστημάτων Καλογήρου και haralas στο Golden Hall και των haralas, Nine West και Geox στο The Mall.

To 2009, ο όμιλος αριθμούσε συνολικά 130 καταστήματα, ενώ σήμερα διαθέτει 70 σημεία πώλησης των προϊόντων του (σε αυτά περιλαμβάνονται και 13 καταστήματα Καλογήρου) σε Ελλάδα και Κύπρο.

 Διαφήμιση του 1994 για το νέο κατάστημα Καλογήρου, που στεγάστηκε σε ένα νεοκλασικό στην οδό Πανδρόσου στην Πλάκα.

Το ξεκίνημα

Ο Κομνηνός Καλογήρου καταγόταν από τη Σίφνο και το 1890 μαζί με τον θείο του Στέλιο Τριανταφύλλου ίδρυσαν στο Σύνταγμα το πρώτο υποδηματοποιείο Καλογήρου, το οποίο το 1910 μεταφέρθηκε στη θέση που βρίσκεται έως σήμερα στην οδό Κολοκοτρώνη. Ανθρωπος φιλοπρόοδος, κατάφερε να επιβιώσει μέσα από δύσκολες συγκυρίες, μάλιστα την περίοδο της Κατοχής το εργαστήριό του λειτουργούσε στο υπόγειο του σπιτιού του στην οδό Ασκληπιού. Μετά τον θάνατό του, το 1948, την επιχείρηση ανέλαβε η κόρη του Αννα Καλογήρου, η οποία έγινε η ψυχή της «Καλογήρου» και εργαζόταν στο κατάστημα της οδού Κολοκοτρώνη μέχρι το τέλος της ζωής της το 2006.

Καθοριστικό ρόλο όμως στην εξέλιξη της επιχείρησης έπαιξε ο σύζυγός της Φραγκίσκος Λεμονής, ο οποίος έμαθε τα μυστικά της υψηλής υποδηματοποιίας ταξιδεύοντας στο εξωτερικό και αποκτώντας επαφές με τους μαέστρους του είδους στην Ιταλία και τη Γαλλία, όπως τον Roger Vivier και κυρίως τον Bruno Μagli, που υπήρξε και μέντοράς του. Τις γνώσεις του από τη μαθητεία του στους ξένους οίκους τις εφάρμοσε στην Ελλάδα. Ετσι, το 1956 έφερε την πρώτη μηχανή παραγωγής υποδημάτων στη χώρα, ενώ το 1957 ίδρυσε στο Περιστέρι και το πρώτο εργοστάσιο μηχανικής παραγωγής υποδημάτων. Το 1963 ξεκίνησε τις εξαγωγές, με την αγγλική αγορά να απορροφά το 30% της ημερησίας παραγωγής του.

Από τις αρχές της δεκαετίας του '50 έως και το τέλος της δεκαετίας του '60 τα παπούτσια Καλογήρου χαρακτηρίζονται για τις καινοτομίες τους. Ηταν τα πρώτα που έφεραν διακοσμητικά στολίδια (στρας, φιόγκους, αγκράφες), νέα υλικά (ψάθα, νάιλον, φίδι), χρωματιστές φόδρες στο εσωτερικό τους αλλά και τετράγωνες μύτες.

Με το πέρασμα του χρόνου, νέα καταστήματα Καλογήρου ανοίγουν στην Πατησίων (1963), την Κηφισιά (1970) και τη Θεσσαλονίκη (1970). Το 1968 τα ηνία της επιχείρησης αναλαμβάνει ο Κομνηνός Λεμονής, γιος του Φραγκίσκου και της Αννας. Χάρη στην τεχνογνωσία του η παραγωγή του εργοστασίου αυξάνεται, οι εξαγωγές εξαπλώνονται στις ΗΠΑ, την Αυστραλία, τον Καναδά και το Κουβέιτ, και το εργοστάσιο Καλογήρου παράγει παπούτσια που πωλούνται στα Macy's, Bloomingdales, Collette (Παρίσι) και Elliot (Λονδίνο). Στον πλευρό του εργάζεται η σύζυγός του Μαρίνα Βάρδα, με την οποία απέκτησε τρεις γιους. Από τους σταθμούς της εταιρείας θεωρείται το 1980, όταν εγκαινιάζεται το κατάστημα Καλογήρου στην πλατεία Κολωνακίου, το οποίο προσέφερε VIP σέρβις στους πελάτες. Την ίδια περίπου περίοδο, θεσπίζεται από την ΕΕ η τελωνειακή ένωση, η οποία διευκολύνει τις εισαγωγές. Το ζεύγος Λεμονή, προβλέποντας τις εξελίξεις, ξεκινά νέες συνεργασίες με το εξωτερικό, εισάγοντας στα καταστήματα Καλογήρου τα πιο γνωστά ονόματα της διεθνούς μόδας όπως: Ferragamo, Prada, Sergio Rossi, Casadei, Μiu Miu, Giuseppe Zanotti κ.ά.

Καινοτομίες

Στα μέσα της δεκαετίας του '90, στην επιχείρηση ξεκινούν να εργάζονται οι γιοι της οικογένειας, Φραγκίσκος, Κωνσταντίνος και Αλέξανδρος. Η πρώτη καινοτομία τους έρχεται το 1995 με το λανσάρισμα της πρώτης loyalty card στην Ελλάδα που εξασφάλιζε στον πελάτη πόντους με τις αγορές του στο ομώνυμο δίκτυο καταστημάτων, τους οποίους μπορούσε να εξαργυρώσει με προϊόντα του καταστήματος.

Η είσοδος της νέας γενιάς συνοδεύεται και με την επέκταση των συνεργασιών με διεθνείς οίκους και την ανάπτυξη του δικτύου πωλήσεων.

Τo 1996 η «Καλογήρου» ανοίγει τις πόρτες της και στον ανδρικό πληθυσμό της χώρας.

To 1999 πραγματοποιείται η εξαγορά και συγχώνευση της εταιρείας Χαραλάς. Το 2000 η επιχείρηση γίνεται αποκλειστικός αντιπρόσωπος των υποδημάτων Nine West στην Ελλάδα, την Κύπρο και σε χώρες της Βαλκανικής.

Το 2001 η οικογένεια Λεμονή ξεκινά μία πετυχημένη συνεργασία με το Diego Della Valle Group από την οποία δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα τα καταστήματα Tod's και Hogan, ενώ το 2005 εγκαινιάζει το πρώτο κατάστημα Salvatore Ferragamo στην Αθήνα.

Αντίστοιχες συμφωνίες επικυρώνονται το 2007 με τις φίρμες Geox και Camper.

Διεθνής διάκριση

Το 1996 ο Κομνηνός Λεμονής γίνεται ο πρώτος Ελληνας (και ο τρίτος μη Ιταλός) που του απονέμεται στην Ιταλία το Βραβείο της Αδελφότητας των Υποδηματοποιών «St Crispino e Crispi-niano» για τη συνεισφορά του στον κλάδο.

Η αναστολή λειτουργίας πέντε καταστημάτων την περασμένη εβδομάδα στο Golden Hall και το The Mall επιβεβαιώνει τις δύσκολες ώρες που περνά η επιχείρηση. Στο τιμόνι του Ομίλου Λεμονή βρίσκονται σήμερα οι δισέγγονοι του ιδρυτή, Φραγκίσκος, Κωνσταντίνος και Αλέξανδρος Λεμονής.

Από άρθρο της Μάγδας Λιβέρη στο «ΕΘΝΟΣ της Κυριακής»

30 Μαρτίου 1952 εκτελείται ο Ν. Μπελογιάννης

 

Ντοκουμέντα από τον φάκελο του ‘ανθρώπου με το γαρύφαλλο’

Στο φως απόρρητα αρχεία της Ασφάλειας για το ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ που εκτελέστηκε πριν από 65 χρόνια.

Ένας κιτρινισμένος, εύθρυπτος χαρτοφύλακας της Ελληνικής Χωροφυλακής, στον οποίο εσωκλείονται «στοιχεία» των μυστικών υπηρεσιών για τον «άνθρωπο με το γαρύφαλλο». Στο εξώφυλλό του κάποιος έχει γράψει με κόκκινο στυλό τη λέξη «εξετελέσθη» και την έχει υπογραμμίσει. Πιθανότατα ο υπάλληλος που ανέλαβε να τον αρχειοθετήσει, το έτος 1952.

Την Πέμπτη 30 Μαρτίου συμπληρώνονται 65 χρόνια από την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη και το «Εθνος της Κυριακής» φέρνει στο φως της δημοσιότητας ντοκουμέντα από τον φάκελο του ιστορικού στελέχους του ΚΚΕ, μεταξύ των οποίων και σπάνιες φωτογραφίες αλλά και η «ανακοίνωσις» της Υποδιεύθυνσις Ασφαλείας Αθηνών για τη σύλληψη του ίδιου και της Ελλης Παππά.

Δελτίον ταυτότητος

Από τις πρώτες σελίδες που εσωκλείονται στον φάκελο του Ν. Μπελογιάννη είναι το «Δελτίον Ταυτότητος και Παρακολουθήσεως». Μαζί με μία φωτογραφία του, καρφιτσωμένη στην άκρη της σελίδας, στο δελτίο-φακέλωμα αναγράφονται τα πλήρη στοιχεία ταυτότητας του «ανθρώπου με το γαρύφαλλο».

Μέχρι και το στρατόπεδο που υπηρέτησε, το 12ο Σύνταγμα Πεζικού με βαθμό στρατιώτη. «Ανάστημα: 1,73, Σωματική διάπλασις: κανονική, Βάδισμα: κανονικό, Κόμης: καστανή, Οφθαλμών: καστανοί, Μύστακος: ξυρισμένος, Ιδιαίτερα γνωρίσματα: ουδέν» είναι οι πληροφορίες που συμπληρώνουν τον φάκελο «υπ’ αριθμ. 1035» που είχε «ανοιχθεί» από το Τμήμα Πατρών της Διεύθυνσις Εθνικής Ασφαλείας.

Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε στην Αμαλιάδα το 1915. Υπήρξε άριστος μαθητής και από τα φοιτητικά του κιόλας χρόνια -είχε εισέλθει με εξετάσεις στη Νομική Αθηνών- στοχοποιήθηκε για την πολιτική δράση του. Το 1934, σε ηλικία 19 ετών, εντάχθηκε στο παράνομο ΚΚΕ και ως γραμματέας της τοπικής οργάνωσης Αμαλιάδας μπήκε στο στόχαστρο του καθεστώτος λόγω της δυναμικής του παρουσίας.

Το πραξικόπημα της 4ης Αυγούστου του 1936, του Ιωάννη Μεταξά, βρίσκει τον Μπελογιάννη αντιμέτωπο με φυλακίσεις, εξορίες και βασανιστήρια. Ως κρατούμενος στις φυλακές Ακροναυπλίας αιτείται την ελευθερία του για να σταλεί στο μέτωπο να πολεμήσει τους ναζί, αλλά η κυβέρνηση αρνείται. Δραπετεύει και εντάσσεται στον ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο.

Κατά τον Εμφύλιο αναλαμβάνει ρόλο Πολιτικού Επιτρόπου της 10ης Μεραρχίας του Δημοκρατικού Στρατού. Το 1949 εγκαταλείπει τη χώρα και βρίσκει καταφύγιο στο εξωτερικό. Τον Ιούνιο του 1950, ως μέλος πλέον της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, επιστρέφει στην Ελλάδα, με εντολή να ανασυγκροτήσει και να οργανώσει τους μηχανισμούς του ΚΚΕ στην Αθήνα, το οποίο βάσει νόμου θεωρείται παράνομο. Ερχεται σε επαφή με τον Πλουμπίδη και την Ελλη Παππά (Ιωαννίδου τότε). Στον φάκελο του Μπελογιάννη στη Διεύθυνση Εθνικής Ασφαλείας έχουν καταχωριστεί πληροφορίες για τρεις περιόδους της ζωής του, που φέρουν τον τίτλο «Κομμουνιστική δράσις».

«Α. Προ της 28 Οκτωβρίου 1940. Κατηχήθη εις τον κομμουνισμόν από μαθητής γυμνασίου υπό του Γυμνασιάρχου Παπαθεοδώρου Ανδρέου, και ως μαθητής γυμνασίου και εν συνεχεία ως φοιτητής Νομικής ανέπτυξεν σοβαράν κομ/στικήν δράσιν εν Αμαλιάδι και Αθήνας. Συνελήφθη και εξετοπίσθη κατ’ επανάληψιν διά την δράσιν του ταύτην.

Β. Περίοδος κατοχής και Εαμοκρατίας. Κατά την περίοδον της κατοχής και εαμοκρατίας έδρασεν αντεθνικώς εν Πελ/νήσω ως πολιτικός καθοδηγητής και αντιπρόσωπος της Π.Ε.Α. τυγχάνει μαρξηστικής μορφώσεως και δεινώς χειριστής του λόγω και της γραφίδος.

Εχει ασχοληθή με το σταφιδικόν ζήτημα και έχει εκδόση και σχετικήν επ’ αυτού μελέτην. Υπήρξεν εις εκ των κυριοτέρων συντελεστών της οργανώσεως και αναπτύξεως της κομμουνιστικής κατά την περίοδον της κατοχής ανταρσίας.

Γ. Μετά την συμφωνίαν της Βάρκιζας. Ανεχώρησεν εξ Αμαλιάδος μεταβάς κατά πληροφορίας μας εις Μπούλκες ένθα εξαιπεδεύθη. Ενετάχθη εκ των πρώτων εις τον Συμμοριακόν στρατό του Μάρκου ως ανωτάτου στέλεχος τούτου. Το έτος 1948 ήτο Διοικητής της Δ/σεως Λαϊκής Πολυτοφυλακής του Γενικού Αρχηγείου των συμμοριτών καθ’ ομολογίαν αυτομόλου συμμορίτου. Ελαβεν μέρος εις σύσκεψιν του Ζαχαριάδη μετά των Μπαρτζιώτα, Ιωαννίδη, κ.λπ. λαβούσης χώραν τον μήνα Ιανουάριον 1948, καθ’ ην συνεζητήθη η ανάπτυξις και οργάνωσις τού εναντίον της Ελλάδος συμμοριακού αγώνος.

Επίσης κατά το έτος 1948 διετέλεσε και Δ/τής της Σχολής Αξ/κών των συμμοριτών, εις Αετομηλίτσαν. Κατά τας εκκαθαριστικάς επιχειρήσεις του Γράμμου του έτους 1949 ακολουθών τον Ζαχαριάδην εισήλθεν εις το αλβανικόν έδαφος».

Η σύλληψη

Ο Νίκος Μπελογιάννης και η Ελλη Παππά, αμφότεροι στελέχη του ΚΚΕ, συνελήφθησαν τον Δεκέμβριο του 1950 στο σπίτι του Τάκη Καλοφωλιά.

Η Ασφάλεια είχε εκδώσει «Ανακοίνωσις» με φωτογραφίες του Μπελογιάννη και της Παππά, στην οποία αναγραφόταν: «Τα εικονιζόμενα πρόσωπα είναι λίαν επικίνδυνοι κομμουνισταί. Αμφότερα έχουν συλληφθή αλλά η Αστυνομία δεν εξακρίβωσε την κατοικίαν των. Εκείνοι, οίτινες εμίσθωσαν ή παρεχώρησαν εις αυτά κατοικίαν καλούνταν όπως ανακοινώσωσι τούτο το ταχύτερον εις την Υποδιεύθυνσιν Ασφαλείας Αθηνών προς αποφυγήν βαρύτατων ευθυνών. Πας πολίτης, όστις γνωρίζει τι σχετικώς με τα ανωτέρω πρόσωπα, θα παράσχη σπουδαίαν υπηρεσίαν εις το Κράτος αν σπεύση να ανακοινώση τούτο εις την ως άνω Αρχήν».

Ο Μπελογιάννης και η Παππά οδηγήθηκαν στη φυλακή και έμειναν στην απομόνωση μέχρι την πρώτη δίκη τους. Μέσα στη φυλακή, τον Αύγουστο του 1951, γεννήθηκε ο γιος τους Νίκος...

Μαζί τους είχαν συλληφθεί ακόμη 90 σύντροφοί τους. Τον Οκτώβριο του 1951 ο Μπελογιάννης οδηγήθηκε ενώπιον του έκτακτου στρατοδικείου και καταδικάστηκε σε θάνατο. Απόφαση που προκάλεσε διεθνή κατακραυγή και ο τότε πρωθυπουργός Νικόλαος Πλαστήρας την ήρε.

Οι συγγενείς 92 κατηγορουμένων είχαν αποστείλει επιστολή-έκκληση στον πρόεδρο της ΕΣΣΔ προκειμένου να παρέμβει για τη δίκη, που είχε υποκλαπεί από τις μυστικές υπηρεσίες και είναι καταχωρισμένη στον φάκελο του Μπελογιάννη. Την υπέγραφαν, μεταξύ άλλων, οι Β. Παπανικολάου, Μ. Μπελογιάννη, Α. Ζαλαφωλιά και Γ. Καρτέλη. «Τα αδιάλλακτα στοιχεία του καθεστώτος του καταδικασθέντος υπό του λαού, επωφελούμενα της μεταβατικής περιόδου μέχρι του σχηματισμού της νέας Κυβερνήσεως, εσκηνοθέτησαν μίαν σειράν δικών ενώπιων των εκτάκτων Στρατοδικείων, τα οποία εξακολουθούσι την κακοποιόν εν Ελλάδι δράσιν των επιβάλλοντα άφθονους θανατικάς καταδίκας κατά των πολυαρίθμων πολιτικών αντιπάλων ιδεολογικών τοιούτων του τρομοκρατικού καθεστώτος. Συγκεκριμένως η πλέον θεαματική και η πλέον τερατώδης των καταναγκαστικών αυτών δικών ήρχισεν από της 19ης Οκτωβρίου ενώπιον του εκτάκτουΗ απόφαση Στρατοδικείου Αθηνών. (...) Ποιούντες έκκλησιν εις τα αισθήματα υμών της δικαιοσύνης και της ανθρωπίνης αλληλεγγύης, οι στενοί συγγενείς (μητέρες, πατέρες, σύζυγοι, αδελφαί και αδελφοί) της νέας αυτής εκατόμβης (...)».

Ωστόσο ο Μπελογιάννης και μερικοί ακόμη σύντροφοί του θα δικαστούν και πάλι με την κατηγορία της κατασκοπείας, που στηρίχθηκε στον εντοπισμό παράνομων ασυρμάτων σε Καλλιθέα και Γλυφάδα.

Στις 15 Φεβρουαρίου 1952 ξεκίνησε το δεύτερο μέρος της δίκης, η οποία είχε πάρει τεράστιες διαστάσεις. Ο Μπελογιάννης ενώπιον του Διαρκούς Στρατοδικείου Αθηνών αντικρούει όλες τις κατηγορίες περί κατασκοπείας.

Η απόφαση ήταν Μπελογιάννης, Αργυριάδης δις εις θάνατον, παμψηφεί. Μπάτσης, Καλούμενος, Ιωαννίδου (η Ελλη Παππά) μία φορά, παμψηφεί.

Στις 30 Μαρτίου 1952, ξημερώματα Κυριακής, ο Νίκος Μπελογιάννης εκτελέστηκε μαζί με τους συντρόφους του στο Γουδί από το μετεμφυλιακό καθεστώς. Ηταν η μοναδική εκτέλεση που έγινε νύχτα, ενώ ισχυρές δυνάμεις του στρατού είχαν αποκλείσει τις φυλακές.

Εμεινε στην ιστορία

Σε κάθε δικάσιμο εμφανίζεται χαμογελαστός, κρατώντας ένα γαρύφαλλο. Η εικόνα του στο δικαστήριο την 1η Μαρτίου, όπου άκουσε την απόφαση καταδίκης σε θάνατο ενώ το κρατούσε, τον έκανε «αθάνατο» και έμεινε στην Ιστορία ως ο «άνθρωπος με το γαρύφαλλο».

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΠΙΝΤΕΛΑΣ

bidelas@pegasus.gr

http://www.ethnos.gr/klik/arthro/ntokoumenta_apo_ton_fakelo_tou_anthropou_me_to_garyfallo-65092347/

Σάλος για την τουρκική προπαγάνδα made in Hollywood

Στην ταινία, μια νεαρή Αμερικανίδα (Χέρα Χίλμαρ) ερωτεύεται έναν μουσουλμάνο αξιωματικό του οθωμανικού στρατού (Μίσιελ Χούισμαν).

ΞΑΝΑΓΡΑΦΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΙΣ... ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ

Σάλος για την τουρκική προπαγάνδα made in Hollywood

Μια φορά κι έναν καιρό... Μεταξύ 1914 και 1915... Εν μέσω πυρών και χαρακωμάτων, μια νεαρή Αμερικανίδα (Χέρα Χίλμαρ) αφήνει πίσω τη βολή της οικίας της και, αψηφώντας τις φλόγες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ταξιδεύει στα βάθη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για «να αλλάξει τον κόσμο» ως εθελόντρια νοσοκόμα.

Εκεί, στον δρόμο από την Κωνσταντινούπολη προς το Βαν, ερωτεύεται έναν υπερήφανο, πλην γοητευτικό μουσουλμάνο αξιωματικό του οθωμανικού στρατού (Μίσιελ Χούισμαν), ο οποίος μάλιστα τη σώζει από σχεδόν βέβαιο θάνατο.

Την καρδιά της, ωστόσο, διεκδικεί και ένας άλλος... όμορφος, πλην χριστιανός Αμερικανός γιατρός (Τζος Χάρτνετ), που παίζει πιάνο. Οι αντίζηλοι συγκρούονται μέσα σε πελάγη συναισθηματικής φόρτισης, υπό το κυνικό βλέμμα ενός μεγαλύτερου σε ηλικία γιατρού (σερ Μπεν Κίνγκσλεϊ), που θα μπορούσε και να λείπει καθώς δεν προσφέρει τίποτα στην πλοκή.

Και κάπου εκεί, στο ιστορικό φόντο, λαμβάνει χώρα και μια γενοκτονία (αυτή των Αρμενίων), η οποία ωστόσο δεν παρουσιάζεται ως γενοκτονία, ως συστηματική δηλαδή εξόντωση κατά συγκεκριμένης ομάδας ανθρώπων, αλλά πιο πολύ ως ένα... ατυχές, πλην αναπόφευκτο συμβάν στο πλαίσιο ενός πολέμου που έβλαψε το ίδιο Αρμενίους και Τούρκους.

Η τουρκική προπαγάνδα μετακομίζει στο Χόλιγουντ, υπό μορφήν κινηματογραφικών ταινιών όπως το φιλμ «Ο Οθωμανός Υπολοχαγός» («The Ottoman Lieutenant»), που έκανε προ ημερών πρεμιέρα στις ΗΠΑ. Κοινότητες Ελλήνων και Αρμενίων της Αμερικής έσπευσαν να καταγγείλουν την εν λόγω ταινία, καλώντας μάλιστα το κοινό να την μποϊκοτάρει.

Τουρκική ανάγνωση

Η αφίσα του φιλμ «Ο Οθωμανός Υπολοχαγός» («The Ottoman Lieutenant»), που έκανε προ ημερών πρεμιέρα στις ΗΠΑ και προκάλεσε αντιδράσεις.

Σε ανάλογο πνεύμα, κριτικοί κινηματογράφου (στα περιοδικά Variety, Slant κ.ά.) είδαν πίσω από τον «Οθωμανό Υπολοχαγό» διαθέσεις ιστορικού αναθεωρητισμού και άρνησης, υποβάθμισης ενός ιστορικού γεγονότος  ενοχλητικού για την τουρκική ηγεσία, όπως είναι η Γενοκτονία των Αρμενίων. Διόλου τυχαία, μιλάμε για μια ταινία που αποτελεί τουρκική (συμ)παραγωγή. Και λέμε διόλου τυχαία, διότι το χρηματοδοτούμενο από Τούρκους φιλμ απηχεί πλήρως την τουρκική ανάγνωση της Ιστορίας. Η Άγκυρα αναγνωρίζει μεν ότι σημειώθηκαν αγριότητες σε βάρος των Αρμενίων. Υποστηρίζει ωστόσο ότι επρόκειτο για περιστατικά μεμονωμένα, που δεν έλαβαν χώρα στο πλαίσιο κάποιας συστηματικής, κεντρικά ενορχηστρωμένης, επιχείρησης εξόντωσης. Υποστηρίζει, επίσης, ότι και οι Αρμένιοι διέπραξαν αγριότητες σε βάρος των Τούρκων πολεμώντας στο πλευρό των Σοβιετικών.

«Ο Οθωμανός Υπολοχαγός» (σε σκηνοθεσία Τζόζεφ Ρούμπεν και σενάριο Τζεφ Στόκγουελ) έρχεται να υιοθετήσει αυτήν τη γραμμή των «ίσων αποστάσεων», επιστρατεύοντας ηθοποιούς όπως ο Μίσιελ Χούισμαν (ο «Ντάριο Ναχάρις» του «Game of Thrones»), ο Τζος Χάρτνετ και ο οσκαρικός σερ Μπεν Κίνγκσλεϊ (που όλοι αναρωτιούνται «τι δουλειά έχει σε αυτήν την ταινία;», όπως σημειώνει χαρακτηριστικά ο ιστοχώρος «Salon»). Από καλλιτεχνική σκοπιά, «Ο Οθωμανός Υπολοχαγός» έχει λάβει αρνητικές κριτικές. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ωστόσο άλλο, το υποβόσκον... πολιτικό-ιστορικό.

«Το μήνυμα μπορεί να προβάλλεται με τρόπο ήπιο και διακριτικό. Ο στόχος είναι, ωστόσο, σαφής. Πρόκειται για κατάφωρη άρνηση της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Είναι μια προσπάθεια να κουκουλωθεί και να ξαναγραφτεί η Ιστορία» δηλώνει στο «Εθνος της Κυριακής» ο Ράφι Ορφάλι, πρόεδρος της Αρμενικής Νεολαίας Δυτικών ΗΠΑ («Armenian Youth Federation-Western United States»), μιας εκ των παλαιότερων και μεγαλύτερων στον κόσμο οργανώσεων της αρμενικής διασποράς. «Υπό το πρόσχημα της ουδετερότητα και της ψυχαγωγίας, η τουρκική προπαγάνδα περνά στα μίντια και στην ποπ κουλτούρα. Τροφοδοτεί αυτό το νέο αφήγημα περί αμοιβαιότητας και κοινών βασάνων μεταξύ Αρμενίων και Τούρκων» συνεχίζει ο κ. Ορφάλι.

Σύμφωνα μάλιστα με αυτόν, έχουν προηγηθεί κι άλλες, αναλόγως προβληματικές ταινίες. «Ένα άλλο φιλμ που χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο για την προώθηση της τουρκικής προπαγάνδας ήταν “The Water Diviner” (σ.σ.: το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Ράσελ Κρόου πίσω στο 2014), που επιχείρησε να παρουσιάσει μια θετική εικόνα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας».

«Ενα άλλο φιλμ που χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο για την προώθηση της τουρκικής προπαγάνδας ήταν -The Water Diviner-», υποστηρίζει ο Ράφι Ορφάλι, πρόεδρος της Αρμενικής Νεολαίας Δυτικών ΗΠΑ.

«Μπορείτε να φανταστείτε μια ταινία να παρουσιάζει θετικά τη ναζιστική Γερμανία, χωρίς να υπογραμμίζει το γεγονός ότι επρόκειτο για εγκληματικό καθεστώς;» καταλήγει ο κ. Ορφάλι... διερωτώμενος.

Ο γεννημένος στην Κρήτη, διεθνούς φήμης Ελληνοαμερικανός φυσικός, πρόεδρος του «American Hellenic Council», κ. Μηνάς Καφάτος, ανατρέχει στην ιστορία του τουρκικού αναθεωρητισμού: «Από την παραμέληση των αρχαιοελληνικών και βυζαντινών μνημείων στη Μικρά Ασία μέχρι την άρνηση των γενοκτονιών που διέπραξαν οι Οθωμανοί, και από την παρουσίαση της εισβολής στην Κύπρο ως αμυντικής κίνησης μέχρι τις πιο πρόσφατες τουρκικές προσπάθειες που παρουσιάζουν την Ευρώπη να στηρίζει τρομοκράτες και να εφαρμόζει ναζιστικές πρακτικές».

Αποπροσανατολισμός

«Ταινίες όπως “Ο Οθωμανός Υπολοχαγός” στοχεύουν στη χειραγώγηση και στον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης. Συγκαλύπτουν τον ειδεχθή στόχο του ιστορικού αναθεωρητισμού κάτω από τη μάσκα μιας χαρούμενης ιστορίας αγάπης που επιχειρεί να καταστήσει συμπαθείς τις απάνθρωπες ενέργειες του οθωμανικού κράτους» δηλώνει στο «Εθνος» ο κ. Ιωάννης Φυδανάκης, εκ των διοικητικών στελεχών του «American Hellenic Council». Ο κ. Φυδανάκης μιλά, μάλιστα, ως γόνος προσφύγων ο ίδιος, η οικογένεια του οποίου εκδιώχθηκε μαζί με εκατοντάδες άλλους Έλληνες από την Ανατολική Θράκη, κυνηγημένη από τους Τούρκους, προτού καταλήξει στο Σοφικό Εβρου.

 Η υποψήφια για Οσκαρ Νικόλ Κίντμαν είναι «το νέο πρόσωπο του τουρκικού τουρισμού».

 «Περισσότεροι από 520 άνθρωποι εκδιώχθηκαν από το χωριό Λιλή, αθώοι άνθρωποι, οι απόγονοι των οποίων είναι φίλοι και συγγενείς μου. Πρόκειται για ένα ξεχασμένο γεγονός που η Τουρκία το αρνείται και Έλληνες ιστορικοί το παραβλέπουν» συνεχίζει ο ίδιος.

«ΔΑΝΕΙΚΗ» ΛΑΜΨΗ

Πληρώνουν αδρά για σποτ με αστέρες

Μιλώντας στα τέλη του περασμένου Δεκεμβρίου από το προεδρικό του σαράι στην Άγκυρα, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είχε δηλώσει «υποχρεωμένος να βάλει στην κορυφή των προτεραιοτήτων του τις τέχνες και τον πολιτισμό». Και πράγματι, λίγους μήνες μετά, είναι εμφανείς πλέον οι προσπάθειες που καταβάλλει η Άγκυρα να προβληθεί διεθνώς... κλέβοντας λίγη από τη λάμψη του Χόλιγουντ. Σε αυτό το πλαίσιο, η υποψήφια για Οσκαρ Νικόλ Κίντμαν είναι πλέον «το νέο πρόσωπο του τουρκικού τουρισμού». Η λαμπερή Αυστραλή πρωταγωνιστεί σε διαφημίσεις για την προώθηση της Τουρκίας ως προορισμού στον ξένο Τύπο (σε γερμανικές και ρωσικές εφημερίδες). Ο οσκαρικός Μόργκαν Φρίμαν είναι, επίσης, το νέο πρόσωπο στη διαφημιστική καμπάνια των κρατικών τουρκικών αερογραμμών «Turkish Airlines».

Επιρροή

Οσο για την αμφιβόλου υποκριτικής ικανότητας Αμερικανίδα ηθοποιό Λίντσεϊ Λόχαν, αυτή εξελίσσεται σε μια από τις μεγαλύτερες οπαδούς του Ερντογάν, εάν κρίνουμε από τις φωτογραφίες της με τον Τούρκο πρόεδρο στα social media και τα εγκωμιαστικά της σχόλια για την Τουρκία.

Κατά τα λοιπά, το τουρκικό καθεστώς είχε ξεκινήσει από το 2014 να προσπαθεί να φέρει το Χόλιγουντ στην Άγκυρα. Πώς; Προωθώντας νόμο βάσει του οποίου θα αναλαμβάνει να καλύπτει το 25% του κόστους κάθε κινηματογραφικής παραγωγής που γυρίζεται στην Τουρκία. «Εμείς πληρώνουμε, εσείς φέρνετε τον Μπραντ Πιτ», έγραφε τότε η εφημερίδα «Hurriyet» μεταξύ σοβαρού και αστείου. Από το 2014 βέβαια μέχρι σήμερα, έμελλε να συμβούν πολλά και συνταρακτικά στη χώρα αλλά και στην τουρκική γειτονιά. Εν τω μεταξύ ωστόσο, προέκυψαν και κάποιες ταινίες που γυρίστηκαν στην Τουρκία. Το φιλμ «Ο Οθωμανός Υπολοχαγός» για παράδειγμα, που έκανε πρεμιέρα προ ημερών στις ΗΠΑ, γυρίστηκε στην Κων/πολη και την Καππαδοκία. Η Τουρκία απέκτησε, ωστόσο, πρόσφατα και τον πρώτο δικό της άνθρωπο, τον Μπαρμπαρός Ταπάν, στην «Ενωση Ξένων Ανταποκριτών του Χόλιγουντ» («Hollywood Foreign Press Association»- HFPA) που δίνει τα βραβεία «Golden Globe» (Χρυσές Σφαίρες) κάθε χρόνο στο Λος Αντζελες.

«Το λόμπινγκ και η δικτύωσή μου θα συμβάλουν σημαντικά ώστε τουρκικές παραγωγές να βρεθούν υποψήφιες για Χρυσές Σφαίρες και Οσκαρ. Η Τουρκία έχει πλέον επιρροή στο Χόλιγουντ», δήλωσε ο ίδιος ο Ταπάν... μάλλον υπερεκτιμώντας την επιρροή του.

‘Προσπάθεια δεκαετιών’

«Η τουρκική προπαγάνδα επιχειρεί να ξαναγράψει την Ιστορία. Το ίδιο πράγμα κάνει εδώ και δεκαετίες» δηλώνει στο «Εθνος», ο διεθνώς καταξιωμένος φυσικός Μηνάς Καφάτος, πρόεδρος του «American Hellenic Council».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΑΦΙΔΑΣ

gskafidas@pegasus.gr

http://www.ethnos.gr/diethni/arthro/salos_gia_tin_tourkiki_propaganda_made_in_hollywood-65092332/

Ηρώ Δημητρίου : Αν είσαι μισός πατέρας, θα έχεις μισό γιο

Αν είσαι μισός πατέρας, θα έχεις μισό γιο

«Πατέρας» σημαίνει κάτι πολύ παραπάνω από το να αποκτήσεις, απλώς, ένα βιολογικό παιδί. Άντρες που αντιμετωπίζουν τα παιδιά σαν ατυχήματα, άντρες που παρατούν και δε θέλουν επαφή με τα παιδιά τους, άντρες που αντιμετωπίζουν τα παιδιά ως «βαρίδια», απέχουν χιλιόμετρα από την έννοια του πατέρα, του προστάτη, του οδηγού, του προτύπου.

Η εμπλοκή του πατέρα στην ανάπτυξη του παιδιού, είναι καταλυτική συναισθηματικά, αν και είχε αγνοηθεί για χρόνια από την επιστημονική έρευνα. Η σχέση του παιδιού με τον πατέρα του καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο που εκείνο εκφράζει και διαχειρίζεται τα συναισθήματά του, τις εκφράσεις του, ακόμη και τη σεξουαλικότητά του. Ιδιαίτερα κρίσιμος, μάλιστα, είναι ο δεσμός πατέρα – γιου, αφού ο πατέρας αποτελεί το πρωταρχικό, βασικό πρότυπο, που καλείται ο γιος του να θαυμάσει και να μιμηθεί.

Ένας πατέρας εντελώς απών από το σπίτι, θέτει τον γιο του σε μια αναγκαστική ανάπτυξη χωρίς το αναγκαίο πατρικό πρότυπο, που, στατιστικά, όμως, θα αναζητηθεί και θα αναπληρωθεί από κάποιο άλλο άτομο στη ζωή του εκάστοτε παιδιού. Αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην παιδική ψυχή, αφού το παιδί μεγαλώνει ξεκάθαρα, ολοκληρωτικά, χωρίς πατέρα.

Τι συμβαίνει, όμως, με τους μισούς πατέρες; Εκείνους που μεγάλωσαν τα παιδιά μαζί με τη σύζυγό τους, αλλά ο πατρικός τους ρόλος εξαντλήθηκε μόνο στις υλικές παροχές; Mε εκείνους που ήταν κατ’ επίφαση πατέρες;

Η άσκηση των πατρικών καθηκόντων απαιτεί κάτι πολύ παραπάνω από τα χρήματα και την αγορά παιχνιδιών. Το τελευταίο που χρειάζεται ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά, είναι τα χρήματα, τα αλόγιστα αγαθά. Ένα μικρό πλάσμα γεννιέται, περιμένοντας από τους γονείς του να το πάρουν από το χέρι και να του μάθουν τον κόσμο. Μέσα από τα παιδιά του, ο κάθε πατέρας έχει την ευκαιρία να ανακαλύψει ξανά τον κόσμο, γενόμενος ο πρώτος δάσκαλος των απογόνων του. Κρατάει στα χέρια του τη γνώση του παιδιού του, όταν απαντάει με υπομονή στις ερωτήσεις του και του χτίζει αυτοπεποίθηση όταν γελάει με τα παιδικά του αστεία. Δένεται συναισθηματικά μαζί του, όταν εμπλέκεται ενεργά στη ζωή του γιου του, δίνοντας προσοχή στα μικρά πράγματα που απασχολούν το παιδί του – αφού για εκείνο, είναι τα πιο σημαντικά. Χτίζουν σχέση πατέρα- γιου, όταν πάνε μια βόλτα, όταν κλωτσούν μια μπάλα, όταν ζωγραφίζουν μαζί και όχι όταν ο μπαμπάς δουλεύει πολλές ώρες, ώστε να μη λείψει τίποτα στο παιδί του. Γιατί, μαντέψτε τι του λείπει τότε…

Ο μπαμπάς. Δηλαδή, το βασικότερο.

Αλήθεια, πόσο θλίψη νιώθει ένα παιδάκι, όταν νιώθει μόνο; Πόση απόρριψη δέχεται ένας μικρός ανθρωπάκος, όταν νιώθει συνέχει πως ενοχλεί τον πατέρα του;

Όταν ένας πατέρας διώχνει τον γιο του μακριά, για να απομονωθεί στον κόσμο του, πετάει σίγουρα από τον κόσμο και τον γιο του, μια για πάντα. Ένας πατέρας που μπαίνει στο σπίτι με κακοκεφιά, αρνητισμό, πικρία, θυμό, επίκριση, είναι ένας άνθρωπος δυστυχής. Είναι ένας πατέρας μισός, αφού δεν αφουγκράζεται πως ο εαυτός και η διάθεσή του, δεν μπορεί πια να αποτελεί το κέντρο του μικρόκοσμου του σπιτιού. Γίνεται ένας πατέρας συναισθηματικά απών, που απορρίπτει με κάθε λόγο του το παιδί του, που το κάνει να βιώνει μια απίστευτη ματαίωση από τα πρώτα παιδικά του χρόνια και που προοδευτικά, αποσυνδέεται από το ρόλο του προστάτη στα μάτια του παιδιού. Παίρνει τη θέση ενός κακού «χωροφύλακα», μπροστά στον οποίο, το παιδί θα δείχνει με τον καιρό μόνο ένα πλαστό «καθωσπρέπει» σεβασμό, μην αφήνοντας να διαφανεί τίποτα από το χιούμορ, τον χαρακτήρα του, τις επιθυμίες του. Μετατρέπεται, μπροστά στον πατέρα του, πάντα σε ένα άβουλο πλάσμα, προκειμένου να περάσει όσο το δυνατόν περισσότερο απαρατήρητο, αλώβητο από τη γνωστή κριτική που του ασκείται και που διαμόρφωσε έναν πληγωμένο συναισθηματικό κόσμο.

Ένα αγόρι απογοητευμένο από τον πρώτο του «ήρωα», τον μπαμπά του.

Πόσο κρίμα είναι να φέρνει κανείς στον κόσμο ένα παιδί και να το γνωρίζει στην πραγματικότητα λιγότερα από όλους τους άλλους.. Και πόσο αρνητισμό γέμισε κάποτε μια παιδική ψυχή, ώστε το παιδί αυτό να κλείνει, συνήθως, ερμητικά, κάθε συναισθηματική δίοδο στα χρόνια που ακολουθούν;

Το πόσο κοντά συναισθηματικά είναι ένας πατέρας με το παιδί του, όταν αυτό βρίσκεται σε τρυφερή ηλικία, θα καθορίσει και τη μετέπειτα σχέση τους. Αν βλέπετε ενήλικους γιους να κάνουν παρέα, να γελάνε, να επικοινωνούν και να νιώθουν άνετα με τους πατεράδες τους, τότε η σχέση που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια σας, πήρε χρόνια για να θεμελιωθεί και «κρατάει» ήδη γερά από τα βρεφικά χρόνια. Ο μπαμπάς αυτός, κατόρθωσε να εμπλακεί ενεργά στη ζωή του γιου του και να κατακτήσει πρώτα την αγάπη και μετά τον σεβασμό του. Κατάφερε να είναι κοντά με τον γιο του και να έχει τον ρόλο του υποστηρικτή, αφού το παιδί του ήξερε ήδη από τα πρώτα χρόνια της ζωής του, πως ο μπαμπάς του είναι εκεί να τον ακούσει. Ο γιος του γνώριζε πως ο πατέρας του δε θα τον αποπάρει, δε θα τον μειώσει, δε θα τον απορρίψει. Και ο μπαμπάς αυτός, την υπομονή που έκανε τότε και για όλα τα χρόνια, την εξαργυρώνει με την αμέριστη αγάπη, αποδοχή και σχέση με τον γιο του, για όλη την υπόλοιπη ζωή σου. Είναι μέσα στη ζωή του ενεργά και όχι ως κομπάρσος. Γνωρίζει εκείνος τον γιο του καλύτερα από όλους, αφού διαδραμάτισε ενεργό ρόλο στο να τον κάνει τον άντρα που είναι σήμερα το αγοράκι του.

Συχνά, όμως, ακούμε μπαμπάδες να παραπονιούνται για το πόσο απόμακρα είναι τα παιδιά τους. Πόσο αντιδραστικά, πόσο «κλειστά», πόσο ζόρικα. Πόσο τους τυράννησαν όταν ήταν μικρά και πόσο κακότροπα αντιδρούσαν. Χωρίς καμία συσχέτιση με τη συμπεριφορά των ίδιων προς τα παιδιά τους. Μιλούν έτσι, για τα παιδιά εκείνα, που μπορεί να είναι η ψυχή της παρέας, τα πιο αστεία, τα πιο ευαίσθητα. Μόνο, όμως, όταν ο μπαμπάς λείπει.

Οι σχέσεις απαιτούν δυο μέλη, είναι δυναμικές και όχι στατικές. Οι συμπεριφορές θυμίζουν κάτι από τον κανόνα της φυσικής: «δράση»- «αντίδραση».

Αν δεν αγκάλιασες ποτέ τον γιο σου, δε θα σε αγκαλιάσει ποτέ.

Δεν του έμαθες την οικειότητα.

Αν δεν τον ρωτούσες για την καθημερινότητά του, δε θα σου μιλήσει για τη δουλειά του. Δεν του έμαθες το νοιάξιμο.

Αν δεν τον υποστήριζες να πάρει αποφάσεις, δε θα σου μιλήσει για τα νέα του σχέδια.

Δεν του έμαθες να έχει αυτοπεποίθηση μπροστά σου.

Αν δε γελούσες μαζί του όταν ήταν παιδάκι, δε θα σου δείξει ποτέ την αστεία πλευρά του.

Δεν του έμαθες την αποδοχή.

Δεν ήσουν ποτέ εκεί ολόκληρος.

Αφού ήσουν μισός πατέρας, θα έχεις μισό γιο.

Γράφει η Ηρώ Δημητρίου, Εκπαιδευτικός Π.Ε.

Από The Mamagers Team

http://www.themamagers.gr/ise-misos-pateras-tha-echis-miso-gio/