Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2015

ΜΙΧΑΗΛ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ : Για τον κ. Αλέξη Τσίπρα, αντί εκλογών, η παραίτηση είναι η μόνη οδός σωτηρίας





Για τον κ. Αλέξη Τσίπρα, αντί εκλογών, η
 παραίτηση είναι η μόνη οδός σωτηρίας
 
Του ΜΙΧΑΗΛ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ

Ο κ. Αλέξης Τσίπρας υπήρξε, μέχρι πρόσφατα, το χαϊδεμένο παιδί της τύχης. Του χάρισε αφειδώλευτα την εύνοιά της, στα όρια του σκανδάλου. Συμπαθητικό μούτρο, καθησυχαστικό μπόι, μειλίχιος λόγος και τρόποι, εφόδια που με την ασκημένη επιτηδειότητα εξηγούν τη γοργή ανέλιξή του στους δαιδάλους της Βαβέλ του ΣΥΡΙΖΑ ως την κορυφή. Και σε λίγο ήρθε και η κρίση.

Η κρίση τόνισε ανυπόφορα τα αποκρουστικά χαρακτηριστικά ενός απροκάλυπτα φαύλου και καταστροφικά ανίκανου πολιτικού κατεστημένου και με το αμείλικτο μαστίγιο των αλλεπάλληλων «μέτρων» του ξένου δυνάστη αφύπνισε αισθήσεις και κρίση ενός λαού - «τζάνκι» στην κατανάλωση, στο κινητό και στο χαζοκούτι.

Αυτά, και με τη συνδρομή των ΜΑΤ, προήγαγαν τον ΣΥΡΙΖΑ -με το πρόσωπο και τον διαφορετικό πολιτικό λόγο του Τσίπρα- από περιφερειακό κοινοβουλευτικό μόρφωμα σε φορέα ελπίδας και τελικά σε εντολοδόχο -με την ασφαλιστική παρουσία των Ανεξάρτητων Ελλήνων του κ. Πάνου Καμένου- για το σχίσιμο των Μνημονίων του εθνικού αφανισμού, την καταγγελία μη νομιμότητας του χρέους και τη διεκδίκηση των πολεμικών οφειλών του 3ου Ράιχ.

Τα είχε υποσχεθεί αυτά, και πλείστα άλλα, ο κ. Τσίπρας στην ομιλία της Θεσσαλονίκης, τα επανέλαβε στον νικητήριο χαιρετισμό το βράδυ της 25ης Ιανουαρίου και τα σφράγισε σε κυβερνητική δέσμευση με τις προγραμματικές δηλώσεις του στη Βουλή. Στη συνέχεια όμως τα πέταξε στον σκουπιδοφάγο των απατηλών πολιτικάντικων υποσχέσεων στις Βρυξέλλες, με τη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου, με την οποία επικύρωσε όλες τις δουλείες που φόρτωσαν στη χώρα οι πεταγμένοι στα σκουπίδια προκάτοχοί του.

Τελικά, ποιος είναι αυτός ο κ. Αλέξης Τσίπρας; Και πώς εξηγείται αυτή η συμφωνία και τα επόμενα καμώματά του;

Ψυχαναλυτές, επικαλούμενοι και τη δικαιολογία του πως «δεν τον ακολούθησαν, όπως περίμενε, οι ηγεσίες του Νότου», μπορεί να ισχυρισθούν ότι πόνταρε τη μοίρα του τόπου στη δονκιχωτική «στρατηγική» λύσης μέσω αναμόρφωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (τοκογλύφων) - ίσως κινούμενος από κληρονομικά κατάλοιπα ευρω-κομμουνιστικών οραμάτων. Άλλοι θα αναζητήσουν εξηγήσεις πιο χειροπιαστές.

Ο ιστορικός πάντως θα καταγράψει ότι μετά την εγκληματική υπογραφή του Φλεβάρη (το πραγματικό μέγα λάθος του Βαρουφάκη, που δεν προτίμησε να παραιτηθεί εκεί και τότε), ο επίδοξος αναμορφωτής της ΕΕ, με μολυβένια μπάλα καταδίκου στο πόδι, αναλίσκεται σε μια αεικίνητη «διπλωματία» - ικέτη, χαριεντισμών και ασπασμών με τον Γιούνκερ, θαυμασμού και προσήνειας στη φράου Μέρκελ, ανταλλαγής μηνυμάτων με τον ρομαντικό κ. Ολάντ και εκκλήσεων συμπαράστασης προς τον κ. Λιου στην Ουάσινγκτον. Ήταν μια απεγνωσμένη επιχείρηση με στόχο να πείσει για τη συνεργασιμότητά του και να εξασφαλίσει πιο άνετα μέτρα για το «κουστούμι της μετάνοιας» που του έραβαν.



Η λογική του κατήφορου…

Στον μαραθώνιο διανομής διαπιστευτηρίων «καλού παιδιού» περιφρόνησε τις εισηγήσεις του ευρωβουλευτή των ΑΝΕΛ, καθηγητή Νότη Μαριά, να διαπραγματευτεί ανταλλάγματα για τις ελληνικές ψήφους όσον αφορά την (ολέθρια) Διατλαντική Συνθήκη Επενδύσεων και Εμπορίου, τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας και ένα τρίτο θέμα ειδικού γερμανικού ενδιαφέροντος. Σπατάλησε μήνες ολόκληρους χωρίς να λάβει επείγοντα μέτρα άμυνας κατά της εσωτερικής και εξωτερικής οικονομικής και πολιτικής υπονόμευσης και επιπλέον σκούπισε τα εθνικά ταμεία για να πληρώσει τη δόση του ΔΝΤ (το οποίο κατακρατεί από έτους και πλέον δόσεις του δανείου του στην Ελλάδα), αφήνοντας τη χώρα στο έλεος της επερχόμενης επίθεσης τραπεζικού στραγγαλισμού.

Έκανε και κάποιες επισκέψεις στη Ρωσία (για Συριζαίικη προφανώς κατανάλωση), σε μια εκ των οποίων ο φωτογραφικός φακός συλλαμβάνει το δεξί μάτι του Προέδρου Πούτιν να τρεμοπαίζει ειρωνικά σε πλάγιο βλέμμα προς τον σκυμμένο πρωθυπουργό της Αριστεράς. Στο μεταξύ ίδρωνε φιλότιμα ο κ. Λαφαζάνης για το όνειρο του πολύφερνου αγωγού και την άρση του εμπάργκο στα αγροτικά προϊόντα μας.

Με τις ειδές του Ιουνίου ήρθε η καρποφορία αυτής της διπλωματίας - ικέτη ως βροχή κεραμιδιών στις κεφαλές της αντιπροσωπείας των εμπίστων στις Βρυξέλλες, με τα γνωστά αγωνιώδη ξενύχτια, τις λήγουσες προθεσμίες, τον αλλεπάλληλα διαψευδόμενο «άσπρο καπνό» και τα άλλα εμετικά κλισέ της πενταετίας σε «αριστερή» τώρα έκδοση. Και τέλος η φυγή, νύκτωρ, του αναμορφωτή της ΕΕ στην Αθήνα για την προκήρυξη δημοψηφίσματος, με ερώτημα εσκεμμένα θολό και την προσδοκία ότι η πλειοψηφία του «Ναι» θα άνοιγε μια έξοδο κινδύνου από τον τόπο του εγκλήματος. Αλλά το εκπληκτικό «Όχι» σάρωσε και το σχέδιο διαφυγής…

Εκείνο το απροσδόκητα φωτεινό βράδυ των αποτελεσμάτων του δημοψηφίσματος είναι που η τύχη εγκατέλειψε τον κ. Αλέξη Τσίπρα. Όταν τον είδε, κεραυνοβολημένο από την αδόκητη έκβαση, να καταφεύγει για στήριγμα στην αγκαλιά συμβούλων διαλεγμένων για την προσήλωσή τους στην ασφάλεια λεωφόρων καριέρας με φωτεινούς σηματοδότες. Και λιμασμένων για κυβερνητικούς θώκους, έστω προσχηματικούς, έστω υπηρετών κατοχής τύπου Κουίσλινγκ…

Από εκείνο το βράδυ αρχίζει η βαθμιαία απογύμνωση, το «στριπτίζ» που προανήγγειλε τούτη η στήλη πριν από μήνες. Η θλιβερή κατρακύλα! Είμαστε στο σημείο όπου το πρόσωπο γίνεται μάσκα και ο λόγος χάνει τον παλιό λογικό ειρμό, την απόπνοια ειλικρίνειας, την πειστικότητα.

Τώρα, φθαρμένες πολιτικάντικες ακροβασίες, σοφίσματα και η επίκληση του Λένιν στο Κόκκινο, με τη ρήση ότι «οι συμβιβασμοί είναι στοιχείο της επαναστατικής τακτικής», μόνο εμπτυσμούς μπορούν να προκαλέσουν και στον αφελέστερο αριστερό άνεργο, εργάτη, υπάλληλο, αγρότη, συνταξιούχο που θα αρχίσει να πληρώνει με τις σάρκες της φαμίλιας του την εφαρμογή του τρισχειρότερου αριστερού Μνημονίου Τσίπρα.

Ας αναλογισθεί ο -ακόμη- πρωθυπουργός τον χθεσινό ψηφοφόρο του να βλέπει να δηλώνεται η κληρονομιά των προγόνων του και το μέλλον των εγγονιών του με το ξεπούλημα, υπό κυβέρνηση της Αριστεράς -με αντίδωρο κοροϊδίας-, κάθε δυνατής πηγής εθνικού πλούτου και μελλοντικής βάσης εθνικής επιβίωσης και ανόρθωσης. Ή να πετιέται με την οικογένειά του στον δρόμο για χρέη στην τράπεζα από τα ΜΑΤ του καθηγητή κ. Πανούση, ολοένα και αυθεντικότερου εκπροσώπου και εκφραστή της αριστερής κυβέρνησης.

Σε ποιον θα αποτολμήσει να πει μεθαύριο ο κ. Τσίπρας ότι τα παραπάνω, και όσα άλλα επέρχονται, αποτελούν «συμβιβασμούς …της επαναστατικής στρατηγικής», δηλαδή είναι αποτέλεσμα μιας συμφωνίας Μπρεστ - Λιτόφσκ με τους Γερμανούς για να σωθεί η ρωσική επανάσταση σε ελληνική έκδοση Τσίπρα;


Μια άλλη επαναστατική ρήση, επίκαιρη για χρήση από τον κ. Τσίπρα, είναι η γνωστή του Ζαχαριάδη:

«Η λογική του κατήφορου είναι ο πάτος!»

Ο κατήφορος έχει ήδη προσλάβει αποκρουστικά χαρακτηριστικά παλαιοκυβερνητισμού:

-Υπουργικής συμμετοχής, κρυφής ενθάρρυνσης ή ανοχής σε εκστρατείες λάσπης για το «κόντεμα» συντρόφων που ενδέχεται να αποτελέσουν κέντρο αντίστασης στον γραικυλισμό και τη «στρατηγική» της υποδούλωσης.

- Αντιγραφής μεθόδων κυβερνητικής προπαγάνδας τύπου «μονταζιέρας» και χρήσης της κρατικής τηλεόρασης ΕΡΤ «προς κέντρα λακτίζειν», για όσους θυμούνται την έννοια του όρου.

-Αμυντικής συμμαχίας με τα διαπλεκόμενα ξένα και ντόπια συμφέροντα ελέγχου των εξουσιών και της πληροφόρησης - τάση που προαναγγέλλει τερατογενέσεις.

* * * * *

Τώρα, κάποιος οικείος ή ανιδιοτελής φίλος θα πρέπει να ψιθυρίσει στο αυτί του κ. Τσίπρα ότι τα σχέδια περί εκλογών, κομματικής εκκαθάρισης και άλλα φασιστο-σοβιετικά πατρόν λιμασμένου κυβερνητισμού, με τα οποία προφανώς του τριβελίζουν τ' αυτιά κουρασμένοι σύντροφοι και λαθρεπιβάτες του ΣΥΡΙΖΑ, μόνο συμφορές επιφυλάσσουν για τον ίδιο, τη χώρα και την ευρωπαϊκή Αριστερά. Της οποίας οι αντίπαλοι, για να την εξουδετερώσουν, θα λιώσουν πρώτα τον ίδιο και την Ελλάδα, ως πτώμα - παράδειγμα προς αποφυγήν.

Η σύντομη απομόνωσή του στο απόμακρο νησάκι του Ιονίου θα πρέπει -ας ελπίσουμε- να τον βοήθησε να αντιληφθεί ότι η τύχη που τον συνόδευε στην πολιτική τον έχει τώρα εγκαταλείψει. Και ότι το υπέρτατο και προσωπικό του συμφέρον υπαγορεύει να σταματήσει εδώ τη χασούρα και να αποσυρθεί, με όποια ρέστα του, από τον κατήφορο της απώλειας.

Θα περισώσει ίσως έτσι τις δυνατότητες νέας καριέρας σε ευρωπαϊκή χώρα του Νότου… Π.χ. στην Ιταλία, όπου διατηρεί κάποια δημοτικότητα. Μπορεί από εκεί να συνεχίσει και τη σταυροφορία του για την αναμόρφωση των τοκογλύφων της ΕΕ. 

ΤΟ ΠΑΡΟΝ

Δεν υπάρχουν σχόλια: